Jay Glass Dubs – New Teeth For An Old Country (bokeh versions)

againstthesilence.jay-glass-dubs-new-teeth-cover-final

  Εν αρχήν ην ο ρυθμός, χτύποι κρουστών που διεμβολίζουν τη σιωπή παράγοντας μια νέα γλώσσα. Για αυτό ίσως μουσικές που τον έχουν ως βάση καταφέρνουν και σπάνε το κέλυφος της μουσειακότητας τους και αποκτούν χαρακτηριστικά παγκόσμιας γλώσσας. Επίσης, τα κρουστά επαναφέροντας μας στην αρχή της δημιουργίας ανοίγουν διάπλατα τους ορίζοντες ενός είδους. Για παράδειγμα το hip-hop, η jazz, το techno, η rock και η dub-reggae έχοντας μια εύπλαστη φύση και με τον ρυθμό να τους δίνει πνοή, κατάφεραν να ανανεώνονται συνεχώς συνεχίζοντας την πορεία τους στο χρόνο. Η τελευταία όντας ένα από τα πιο παρεξηγημένα είδη, είναι σε άνθιση τα τελευταία χρόνια κυρίως λόγω της εύκολης πρόσβασης στα πλούσια κιτάπια της, αλλά και στο νέο κύμα πρόσμιξης της με ηλεκτρονικά ή και ξεκάθαρα χορευτικά στοιχεία.

 Κάπου εδώ λοιπόν αρχίζουν τα προβλήματα, μιας και μέσα στον κακό χαμό πρέπει να ψάξουμε αρκετά για να βρούμε κάτι το αξιόλογο και, γιατί όχι, πρωτοποριακό. Η δουλειά του Δημήτρη Παπαδάτου ως JGD χαρακτηρίζεται πλέον και από τα δυο αυτά στοιχεία. Υπάρχει αυτό το πείραγμα της πρώτης dub ύλης, με έναν ξεκάθαρο σεβασμό προς αυτήν (σε κάθε τίτλο κομματιού συμπεριλαμβάνει η άγια λέξη “dub”, κάτι το οποίο συναντάμε κατά κόρον στο συγκεκριμένο είδος), αλλά το αποτέλεσμα ξεφεύγει κατά πολύ από τις μανιέρες της σύγχρονης ηλεκτρονικής dub. Έχω ξαναγράψει για την αποδόμηση της αποδομητικής φύσης της dub που εφαρμόζει, αλλά στο νέο του άλμπουμ παρατήρησα ότι υπάρχει μια πιο ώριμη προσέγγιση λείανσης του ήχου. Για παράδειγμα, μετά τα δυο πρώτα κομμάτια έχουμε τα “Versatile Dub” και “Neckless Dub” που κουβαλάνε μια πιο εύγλωττη μελωδικά υφή από τα υπόλοιπα. Επίσης υπάρχουν παντού πολλές λεπτομέρειες που δεν αποκαλύπτονται με τις πρώτες ακροάσεις και ηχούν σαν αόρατες μίνι λούπες παμπάλαιων τραγουδιών που εισχωρούν ανάμεσα σε σφιχτούς ρυθμούς.

 Συνολικά, δεν έχουμε επ’ ουδενί ένα απλό σύγχρονο dub άλμπουμ, αλλά ένα δίσκο ηλεκτρονικής μουσικής που έχει ενσωματώσει την φιλοσοφία της. Δηλαδή, θέλει κάποιο χρόνο για να εισχωρήσεις στον κόσμο που δημιουργεί, διαθέτει χαρακτηριστικά εσωτερικότητας και συνάμα σε παρακινεί σε μια αργή χορευτική διάθεση. Ο τίτλος μπορεί να εκφράζει ένα πολιτικό σχόλιο για έναν τόπο που έχει πλέον γεράσει για τα καλά, αλλά λειτουργεί και ως μια ένδειξη ριζοσπαστικής αντιμετώπισης μιας συγκεκριμένης παράδοσης που δεν λέει να πεθάνει. Μα με τίποτα όμως!

Μπάμπης Κολτράνης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s