Explosions In The Sky – The Wilderness (temporary residence/bella union)

Αν η συναυλία είναι ο καθρέφτης μιας μπάντας, τότε ομολογώ πως η μοναδική post rock μπάντα που με είχε αφήσει ελαφρώς απογοητευμένο μετά το πέρας της εμφάνισης της, είναι οι Explosions In The Sky. Σίγουρα το συγκεκριμένο όνομα είχε ως τότε καταφέρει να φτιάξει ένα ολοδικό του ήχο με βάση τους τρεις πρώτους πανέμορφους δίσκους της, κερδίζοντας αρκετά ευρεία αποδοχή για ορχηστρική μπάντα, αλλά αυτές οι γλυκανάλατες μελωδίες απλά έβγαζαν ένα λυρισμό δίχως βάθος.

Πολλά έχουν αλλάξει από τότε ευτυχώς. Τόσα πολλά που είναι να απορείς πως κρατάει την ακμαιότητα της αυτή η μπάντα διατηρώντας την ίδια σύνθεση στα μέλη της, το ίδιο ανεξάρτητο label στη τζίφρα και παίζοντας την ίδια μουσική. Ίδια μουσική τρόπος του λέγειν, γιατί ακούγοντας το νέο τους άλμπουμ γίνεται απολύτως κατανοητό γιατί και πώς κρατιούνται τόσο ψηλά στο πάνθεον του συγκεκριμένου είδους. Σημάδια υπήρξαν και στα τρια τελευταία δισκογραφικά τους βήματα όπου συνεργάστηκαν με διάφορα ονόματα για τη μουσική επένδυση ταινιών. Εδώ όμως η μπάντα απλώνεται σε μέρη που ίσως δεν θα περίμενε ο μέσος ακροατής της, χωρίς να κινείται προς κάτι ντε και καλά μεγαλέπηβολο.

Ακούμε λοιπόν μελωδίες οι οποίες όμως δεν είναι στο πρώτο πλάνο, αλλά σε κερδίζουν καθώς οι συνθέσεις προχωράνε βήμα-βήμα. Η σειρά πάει κάπως με ένα κομμάτι ατμοσφαιρικό και μετά ένα κομμάτι με ένα στρωτό ρυθμό, αν και στην πορεία οι δυο αυτές ομάδες κάπου χάνουν τη διαφοροποίηση τους και γίνονται ένα, όπως οφείλουν σε ένα συνεκτικό δίσκο. Επίσης λείπουν οι κορυφώσεις που πλέον έχουν γίνει τόσο αναμενόμενες στο είδος που τείνουν να κουράζουν αφόρητα (βλ. νέο δίσκο των Yndi Halda). Ένα άλλο βασικό στοιχείο του δίσκου είναι η χρήση πλειάδας οργάνων και ήχων που εμπλουτίζουν το όλο αποτέλεσμα. Βασικά μόνο στο τελευταίο κομμάτι ακούμε κάτι που θυμίζει την μπάντα σε παλαιότερες δουλειές της και αυτό καταγράφεται στα θετικά του άλμπουμ.

Εν κατακλείδι είναι σαν οι συνεργάτες της μπάντας τα τελευταία χρόνια να της είπαν τις βελτιώσεις που χωρά ο ήχος της και αυτή να ακολούθησε πιστά τις συμβουλές της. Το The Wilderness είναι ένας σύγχρονος δίσκος, σε ορισμένες στιγμές δυναμικός, σε άλλες χαλαρωτικός, αλλά σχεδόν σε όλη του τη ροή ευφάνταστος. Σίγουρα πατάει πάνω στη post rock τεχνοτροπία, χωρίς όμως να περικλείεται στα στεγανά της, αποδεικνύοντας εν τέλει πως όσο μειώνεται η ποσότητα των κυκλοφοριών του είδους, τόσο ανεβαίνει ο πήχης της ποιότητας που πιάνουν.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.