Xiu Xiu – Plays The Music Of Twin Peaks (Polyvinyl/Bella union)

Η ιδιαίτερη σχέση του αμερικανικού σχήματος Xiu Xiu με τον κινηματογράφο μας είναι γνωστή ήδη από την ονομασία του- εμπνευσμένη από την ταινία της Joan Chen  Xiu Xiu: The Sent Down Girl  στην οποία η λύτρωση από τα δεινά της καθημερινής ζωής δεν έχει καμία θέση. Στο θεματικό πυρήνα αυτής της ταινίας βρήκε η τότε σύνθεση του σχήματος, με βασικό και εναπομείναν μέχρι και σήμερα μέλος τον Jamie Steward, το μέσο έκφρασης που αναζητούσε για να σχολιάσει θέματα όπως η αγάπη, η πολιτική, το σεξ, η οικογένεια, η αυτοκτονία και η μεταξύ όλων αυτών σύνδεση.

Μετρώντας πλέον δεκατέσσερα χρόνια ύπαρξης, σημαντική εμπειρία στις διασκευές έργων άλλων καλλιτεχνών (βλ. το “Under Pressure” των David Bowie – Queen όπως εμφανίζεται στο EP Tu Mi Piaci σε συνεργασία με τον Michael Gira των Swans) και έπειτα από τη διπλή τους δισκογραφική εμφάνιση το 2014 με τα άλμπουμ Angel Guts: Red Classroom και Unclouded Sky, οι Xiu Xiu καταπιάνονται με τις μουσικές συνθέσεις του Angelo Badalamenti σε στίχους του David Lynch που κόσμησαν το σύμπαν του Twin Peaks δύο δεκαετίες νωρίτερα.

Πρώτο εκ των δώδεκα κομματιών του δίσκου διέρρευσε το “Falling, άλλοτε θέμα της τηλεοπτικής σειράς των David Lynch και Mark Frost, αλλά η πλήρης tracklist του δίσκου αποτελείται από κομμάτια παρμένα τόσο από το σάουντρακ τόσο της σειράς όσο και της ταινίας που την ακολούθησε, Twin Peaks: Fire Walk with Me. Η όλη πρωτοβουλία για τη δημιουργία του δεν ανήκει στους ίδιους τους Xiu Xiu, αλλά στους διοργανωτές της περσινής έκθεσης David Lynch: Between Two Worlds.Στο πλαίσιο της έκθεσης αυτής οι Xiu Xiu πραγματοποίησαν μια σειρά ζωντανών εκτελέσεων και έπειτα ηχογράφησαν το σύνολο των διασκευών για το φετινό Record Store Day της 16ης Απριλίου.Μες τον ίδιο μήνα κυκλοφόρησαν και δυο μουσικά βίντεο για τα κομμάτια “Into the Night” και “Nightsea Wind” σε σκηνοθεσία Diego Barrera.

Όλη αυτή η σταδιακή πορεία της συγκεκριμένης δημιουργίας υποδηλώνει μία διαδικασία «ζύμωσης» το αποτέλεσμα της οποίας φαίνεται αν μη τι άλλο σέβεται τις αρχικές συνθέσεις, αλλά και εξελίσσει το συνθετικό μένος του σχήματος. Αυτό που κατορθώνεται είναι να δοθεί μια νέα δυναμική σε συνθέσεις τόσο κλασσικές που δύσκολα θα περίμενε (ή θα ήθελε) κάποιος να «πειραχθούν». Το εντονότερο tempo, τα αντρικά φωνητικά και τα samples με τα οποία πειραματίζονται οι Xiu Xiu προσδίδουν μια δυσοίωνη νότα σε ό,τι ως τώρα θεωρούσαμε αρκετά στοιχειωτικό per se.

Πολύ πιο απλά δε θα μπορούσε να’χει στρωθεί χαλί πιο πλούσια κόκκινο για την επάνοδο της σειράς μέσα στο 2017.

 

 

Βικτώρια

 

Explosions In The Sky – The Wilderness (temporary residence/bella union)

Αν η συναυλία είναι ο καθρέφτης μιας μπάντας, τότε ομολογώ πως η μοναδική post rock μπάντα που με είχε αφήσει ελαφρώς απογοητευμένο μετά το πέρας της εμφάνισης της, είναι οι Explosions In The Sky. Σίγουρα το συγκεκριμένο όνομα είχε ως τότε καταφέρει να φτιάξει ένα ολοδικό του ήχο με βάση τους τρεις πρώτους πανέμορφους δίσκους της, κερδίζοντας αρκετά ευρεία αποδοχή για ορχηστρική μπάντα, αλλά αυτές οι γλυκανάλατες μελωδίες απλά έβγαζαν ένα λυρισμό δίχως βάθος.

Πολλά έχουν αλλάξει από τότε ευτυχώς. Τόσα πολλά που είναι να απορείς πως κρατάει την ακμαιότητα της αυτή η μπάντα διατηρώντας την ίδια σύνθεση στα μέλη της, το ίδιο ανεξάρτητο label στη τζίφρα και παίζοντας την ίδια μουσική. Ίδια μουσική τρόπος του λέγειν, γιατί ακούγοντας το νέο τους άλμπουμ γίνεται απολύτως κατανοητό γιατί και πώς κρατιούνται τόσο ψηλά στο πάνθεον του συγκεκριμένου είδους. Σημάδια υπήρξαν και στα τρια τελευταία δισκογραφικά τους βήματα όπου συνεργάστηκαν με διάφορα ονόματα για τη μουσική επένδυση ταινιών. Εδώ όμως η μπάντα απλώνεται σε μέρη που ίσως δεν θα περίμενε ο μέσος ακροατής της, χωρίς να κινείται προς κάτι ντε και καλά μεγαλέπηβολο.

Ακούμε λοιπόν μελωδίες οι οποίες όμως δεν είναι στο πρώτο πλάνο, αλλά σε κερδίζουν καθώς οι συνθέσεις προχωράνε βήμα-βήμα. Η σειρά πάει κάπως με ένα κομμάτι ατμοσφαιρικό και μετά ένα κομμάτι με ένα στρωτό ρυθμό, αν και στην πορεία οι δυο αυτές ομάδες κάπου χάνουν τη διαφοροποίηση τους και γίνονται ένα, όπως οφείλουν σε ένα συνεκτικό δίσκο. Επίσης λείπουν οι κορυφώσεις που πλέον έχουν γίνει τόσο αναμενόμενες στο είδος που τείνουν να κουράζουν αφόρητα (βλ. νέο δίσκο των Yndi Halda). Ένα άλλο βασικό στοιχείο του δίσκου είναι η χρήση πλειάδας οργάνων και ήχων που εμπλουτίζουν το όλο αποτέλεσμα. Βασικά μόνο στο τελευταίο κομμάτι ακούμε κάτι που θυμίζει την μπάντα σε παλαιότερες δουλειές της και αυτό καταγράφεται στα θετικά του άλμπουμ.

Εν κατακλείδι είναι σαν οι συνεργάτες της μπάντας τα τελευταία χρόνια να της είπαν τις βελτιώσεις που χωρά ο ήχος της και αυτή να ακολούθησε πιστά τις συμβουλές της. Το The Wilderness είναι ένας σύγχρονος δίσκος, σε ορισμένες στιγμές δυναμικός, σε άλλες χαλαρωτικός, αλλά σχεδόν σε όλη του τη ροή ευφάνταστος. Σίγουρα πατάει πάνω στη post rock τεχνοτροπία, χωρίς όμως να περικλείεται στα στεγανά της, αποδεικνύοντας εν τέλει πως όσο μειώνεται η ποσότητα των κυκλοφοριών του είδους, τόσο ανεβαίνει ο πήχης της ποιότητας που πιάνουν.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης