Explosions In The Sky – The Wilderness (temporary residence/bella union)

Αν η συναυλία είναι ο καθρέφτης μιας μπάντας, τότε ομολογώ πως η μοναδική post rock μπάντα που με είχε αφήσει ελαφρώς απογοητευμένο μετά το πέρας της εμφάνισης της, είναι οι Explosions In The Sky. Σίγουρα το συγκεκριμένο όνομα είχε ως τότε καταφέρει να φτιάξει ένα ολοδικό του ήχο με βάση τους τρεις πρώτους πανέμορφους δίσκους της, κερδίζοντας αρκετά ευρεία αποδοχή για ορχηστρική μπάντα, αλλά αυτές οι γλυκανάλατες μελωδίες απλά έβγαζαν ένα λυρισμό δίχως βάθος.

Πολλά έχουν αλλάξει από τότε ευτυχώς. Τόσα πολλά που είναι να απορείς πως κρατάει την ακμαιότητα της αυτή η μπάντα διατηρώντας την ίδια σύνθεση στα μέλη της, το ίδιο ανεξάρτητο label στη τζίφρα και παίζοντας την ίδια μουσική. Ίδια μουσική τρόπος του λέγειν, γιατί ακούγοντας το νέο τους άλμπουμ γίνεται απολύτως κατανοητό γιατί και πώς κρατιούνται τόσο ψηλά στο πάνθεον του συγκεκριμένου είδους. Σημάδια υπήρξαν και στα τρια τελευταία δισκογραφικά τους βήματα όπου συνεργάστηκαν με διάφορα ονόματα για τη μουσική επένδυση ταινιών. Εδώ όμως η μπάντα απλώνεται σε μέρη που ίσως δεν θα περίμενε ο μέσος ακροατής της, χωρίς να κινείται προς κάτι ντε και καλά μεγαλέπηβολο.

Ακούμε λοιπόν μελωδίες οι οποίες όμως δεν είναι στο πρώτο πλάνο, αλλά σε κερδίζουν καθώς οι συνθέσεις προχωράνε βήμα-βήμα. Η σειρά πάει κάπως με ένα κομμάτι ατμοσφαιρικό και μετά ένα κομμάτι με ένα στρωτό ρυθμό, αν και στην πορεία οι δυο αυτές ομάδες κάπου χάνουν τη διαφοροποίηση τους και γίνονται ένα, όπως οφείλουν σε ένα συνεκτικό δίσκο. Επίσης λείπουν οι κορυφώσεις που πλέον έχουν γίνει τόσο αναμενόμενες στο είδος που τείνουν να κουράζουν αφόρητα (βλ. νέο δίσκο των Yndi Halda). Ένα άλλο βασικό στοιχείο του δίσκου είναι η χρήση πλειάδας οργάνων και ήχων που εμπλουτίζουν το όλο αποτέλεσμα. Βασικά μόνο στο τελευταίο κομμάτι ακούμε κάτι που θυμίζει την μπάντα σε παλαιότερες δουλειές της και αυτό καταγράφεται στα θετικά του άλμπουμ.

Εν κατακλείδι είναι σαν οι συνεργάτες της μπάντας τα τελευταία χρόνια να της είπαν τις βελτιώσεις που χωρά ο ήχος της και αυτή να ακολούθησε πιστά τις συμβουλές της. Το The Wilderness είναι ένας σύγχρονος δίσκος, σε ορισμένες στιγμές δυναμικός, σε άλλες χαλαρωτικός, αλλά σχεδόν σε όλη του τη ροή ευφάνταστος. Σίγουρα πατάει πάνω στη post rock τεχνοτροπία, χωρίς όμως να περικλείεται στα στεγανά της, αποδεικνύοντας εν τέλει πως όσο μειώνεται η ποσότητα των κυκλοφοριών του είδους, τόσο ανεβαίνει ο πήχης της ποιότητας που πιάνουν.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

TEN NEW SONGS COUNTDOWN, 51

 

dekalogoi51

 

Mikael Delta – Snowing In Berlin

 

Υπάρχουν κάποιοι ήχοι που νιώθουμε να μας γλυκαίνουν έστω για λίγο τη ζωή. Εικόνες γεννιούνται προσπαθώντας να σπάσουν την ψυχρή μοναξιά. Το νέο οπτικοακουστικό κομμάτι του Mikael Delta, θα μπορούσε να είναι μέρος του soundtrack ενός σκοτεινού δράματος σε χιονισμένα λευκά τοπία, ή ενός ντοκιμαντέρ στους δρόμους μιας πόλης φωτισμένης τη νύχτα. Τα ανοιχτά τοπία, ο ήλιος που υψώνεται πάνω από τη θάλασσα, τα πουλιά, οι πυραμίδες χιονιού και κρυστάλλων, υπογραμμίζουν τη σχέση μεταξύ του συναισθηματικού κόσμου και της πνευματικής αναζήτησης του δημιουργού. Όσον αφορά τη σχέση χιονιού και Βερολίνου έχουμε ήδη καταθέσει την άποψη μας εδώ. (view)

 

The KVB – In Deep

 

Κι όμως το ντουέτο αυτό μπορεί να γράψει ένα φωτεινό άσμα! Είχαν από πάντα βέβαια αυτήν την πλευρά μέσα τους καταχωνιασμένη, αλλά στο Mirror Being είχε επικρατήσει ολοκληρωτικά το σκότος και το ψύχος. Ο νέος δίσκος τους θα λέγετε Of Desire και λογικά θα ακουστεί ευρέως, μιας και θα κυκλοφορήσει στο label του μέλους των Portishead Geoff Barrow.

 

 

Explosions in the sky – Disintegration Anxiety

 

Ξεκινώντας με έναν διαστρεβλωμένο ήχο κάτι στριφογυρίζει στο στομάχι σου. Σε λίγο περισσότερο από τέσσερα λεπτά, μετράς τις μικρές γροθιές από την πολύπλοκη μελωδία που δεν σε αφήνουν να πας και πολύ μακρυά. Κάθεσαι και παλεύεις με αυτές, ενώ νιώθεις την παράξενη μουσική να σε γεμίζει δύναμη. Μάλλον για ακόμη μια φορά οι διάφορες εκρήξεις στον ουρανό, θα μας φέρουν εσωτερικές πλημμύρες!

 

 

Mogwai – U-235

 

Οι Mogwai παρουσίασαν ένα νέο κομμάτι που ονομάζεται “U-235”, το οποίο συμπεριλαμβάνεται στο άλμπουμ Atomic. Συνοδεύει ως soundtrack το ντοκιμαντέρ Storyville – Atomic: Living in Dread and Promise. Ένα κομμάτι που σου μεταφέρει την όλη συναισθηματική και διαφορετική δουλειά, αφού η μπάντα μπήκε στη διαδικασία να ηχογραφήσει για τις καταστροφικές συνέπειες που ακολούθησαν από τη ρίψη της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα.

 

 

Nevermen – Mr Mistake (Boards Of Canada remix)

 

Μια συνεργασία που μας κίνησε το ενδιαφέρον ήταν αυτή των Boards of Canada, με τον Mike Patton των Faith No More, τον Tunde Adebimpe (μουσικός, ηθοποιός, εικαστικός καλλιτέχνης) και τoν ράπερ Doseone. Ένα remix του κομματιού “Mr Mistake”, το οποίο θα συμπεριλαμβάνεται στο επερχόμενο ομότιτλο ντεμπούτο τους, με το artwork να ανήκει στον Keith Tyson, αναμένεται να κυκλοφορήσει στις 29 του Γενάρη. Αυτή η πρόκληση για την αισθητική των τριών καλλιτεχνών, γέννησε μια νέα οντότητα που σίγουρα ηχεί ευχάριστα. (listen)

 

Dalhous – Methods Of Élan

 

Νέο άλμπουμ των συγκεκριμένων Βρετανών στην Blackest Ever Black στην οποία έχουμε τόση αδυναμία. Υπνωτικό και εύηχο το πρώτο δείγμα που φτάνει στα αυτιά μας, σαν να παρακολουθεις τα άστρα που πέφτουν σε ένα κόσμο χωρίς ευχές. Αναμένουμε με ιδιαίτερη ζέση το The Composite Moods Collection Vol.1: House Number 44 που θα βγει τέλη Μάρτη.

 

 

 

 

 

Final Moment Equilibrium – Empty Pool 

 

Βροχές και βαρυχειμωνιά δεν βλέπουμε παρά μόνο ακούμε σε μουσικά υποκατάστατα. Το νέο ep του Εδεσσαίου FME πληρεί τους όρους για να συνοδεύσει άρτια αναμνήσεις μιας χαμένης εποχής με τις neo-classical απλές ασκήσεις του. Αυτό είναι το πρώτο τραγούδι εδώ… (free-download)

 

 

 

Pop. 1280 – Pyramids On Mars

 

Ένα δικό μας μοιρολόι… Ένας ήχος “ανίερος” που γεννά τον εφιάλτη της συνεχής παρακολούθησης και την έλλειψη της ιδιωτικής ζωής .Μια σειρήνα η οποία δυναμώνει συνεχώς. Κάποιοι περιμένουν την Ημέρα της Κρίσεως, για μια ομολογία ενοχής. Εμείς απλά κοιτάμε στον καθρέφτη και μας συγχωρούμε για όποια αποτυχία… Ένα κομμάτι που σε κάνει να περπατάς στις μύτες των ποδιών, χωρίς να ξέρεις αν αυτό σε τρομάζει ή αν του επιτρέπεις να σε διαπεράσει.

 

 

Jehnny Beth & Julian Casablancas – Boy-Girl

 

Οι Sort Sol ήταν ένα γκρουπ από τη Δανία. Βρέθηκαν στην με ενεργό δράση μέχρι τις αρχές του 21ου αιώνα, ακροβατώντας στο postpunk/newwave ιδίωμα. Στην Γηραιά Αλβιώνα τη διανομή της δισκογραφία τους ανέλαβε η, πανταχού παρούσα στη συγκεκριμένη σκηνή τότε, 4AD. Κάπως έτσι φαντάζομαι συμμετείχε στο “Boy- Girl” η Lydia Lynch. Το κομμάτι παίρνει σάρκα και οστά για ακόμα μια φορά μέσα στην ιστορία, διασκευασμένο από την Jehnny Beth (Savages), η οποία δηλώνει φαν της μπάντας, και τον, (Mr. Strokes), Julian Casablancas. (view)

 

The Temple – The Blessing

 

Μετά το δοκιμιακού χαρακτήρα κείμενο που αφιερώσαμε στην πρώτη προσπάθεια των ημεδαπών The Temple, ίσως δεν χρειάζεται κάτι περισσότερο για να προλογίσουμε το ολοκληρωμένο άλμπουμ τους που πλησιάζει η ημερομηνία κυκλοφορίας του με απειλητικές διαθέσεις. Τα δύο νέα τους κομμάτια είναι ακριβώς αυτό που θα περιμέναμε από μια ταλαντούχα και καθαρόαιμη doom metal μπάντα. (listen)

 

Δέκα νέα τραγούδια που ακούσαμε μέσα στην μεσαυγουστιάτικη βδομάδα 13

10logoi.agaiinstthesilence

Manic Street Preachers – Show Me The Wonder

Όλ@ έχουμε τα κολλήματα μας. Τι θα ήμασταν άραγε χωρίς αυτά; Η μπάντα που θα μπορούσαν να γραφτούν σεντόνια εισαγωγών από τον γράφων, επιστρέφει για άλλη μια φορά με φούρια. Δέκατος δίσκος και νιοστό σουξέ που στην αρχή δεν σου γεμίζει το μάτι, αλλά μετά καταφέρνει και κολλά στο αυτί. Αν και δείχνει να μην παρεκτρέπεται από την γλυκανάλατη στροφή που πήραν με το προηγούμενο τους πόνημα, είναι ευχάριστο αυτού του επιπέδου οι μπάντες να βρίσκονται ακόμη ενεργές στο στερέωμα. (view)

Title Fight – Be A Toy

Το τραγούδι που όταν έσκασε πριν λίγες μέρες, έπαιζε συνεχόμενα στα ακουστικά. Πρώτον γιατί διαθέτει μια μελωδία και έναν ρυθμό άκρως ξεσηκωτικό. Δεύτερον γιατί μέσα στον κιθαριστικό χαμό κάπως έπρεπε να διαλευκανθούν οι στίχοι ώστε να το τραγουδάμε κατά μόνας ακόμη και όταν δεν το ακούμε. Τρίτον γιατί αποτελεί την φυσική εξέλιξη του κολλητικού περσινού δίσκου της μπάντας. Τέταρτον… πέμπτον… κοκ. (view)

Explosions In The Sky & David Wingo – Join On Me Avalanche

Το εν λόγω post rock αμερικάνικο σχήμα χωρίς να έχει χαράξει καμία είδους πρωτοπορία, δικαίως θεωρείται ως ένα από τα πιο διάσημα σχήματα του είδους με βάση την πλούσια δισκογραφία τους. Χρειαζόταν τελικά ένα soundtrack και μια συνεργασία πάντως για να ξεκολλήσουν από το παγιωμένο ύφος τους.

Danny Paul Grody – Lonesome George

Παραμένουμε στην Ήπειρο που βρίσκεται στην Δύση του κόσμου αν και η μουσική που θα συναντήσουμε παραπέμπει σε αυγή. Ο αυτοδίδακτος κιθαρίστας των The Drift και παλαιότερα των Tarentel, κυκλοφορεί αυτές τις μέρες τον τρίτο του προσωπικό δίσκο που περιέχει ακουστικές ασκήσεις, όμορφα απλωμένες σε εικόνες ενός φανταστικού road trip σε ερημικά τοπία.

Julianna Barwick – Forever (live on Soundcheck)

Αυτό το τραγούδι όντως θα μπορούσε να παίζει για πάντα. Δεν είναι μόνο αυτά τα αιθέρια φωνητικά που έρχονται από έναν άλλο κόσμο, αλλά κυρίως αυτή η αίσθηση της απόλυτης ακινησίας μπροστά σε μια τόσο αφοπλιστική μελωδία. Ο τρίτος δίσκος της Νεοϋορκέζας κυκλοφορεί αυτές τις μέρες και αυτό εδώ είναι ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα του, ζωντανά ηχογραφημένο. (view)

 A Winged Victory Of The Sullen – Ti Prego Memory Man

Μετά από έναν αριστουργηματικό ντεμπούτο πριν δυο χρόνια, το ντουέτο αυτό συμμετέχει με ένα νέο άσμα στην δεύτερη κατά σειρά συλλογή της Ghostly International. Μερικές φορές αυτό το υβρίδιο που αποκαλούμε neo classical ακούγεται άκρως ακαδημαϊκό αλλά οι συγκεκριμένοι καταφέρνουν να το μπολιάσουν αριστοτεχνικά με μια εύστοχη μινιμαλιστική ambient. Απόδειξη αυτό εδώ το κομμάτι.

Sarah Neufeld – Hero Brother

Η βασική βιολίστρια των Arcade Fire βγάζει το προσωπικό της ντεμπούτο στην Constellation! Από μόνη της η είδηση αυτή δημιουργεί μεγάλες απαιτήσεις, καθώς η συγκεκριμένη δεν συνοδεύει απλώς μια από τις κορυφαίες μπάντες της εποχής μας, αλλά αποτελεί ένα βασικότατο στοιχείο της όλης μαγείας τους. Ακούγοντας το ομώνυμο κομμάτι του album νιώθεις να βυθίζεσαι σε έναν σκληρό και συνάμα λυρικό κόσμο, με έναν τρόπο που θυμίζει τις παρενέργειες της μουσικής του Colin Stetson.

Murcof & Phillipe Petit – Pegasus

Ιστορίες από την ελληνική μυθολογία τοποθετημένοι σε μια μουσική που σπάει τα όρια μεταξύ αυτοσχεδιασμού και συνεκτικότητας, ατμόσφαιρας και μελωδίας, σκοταδιού και ελπίδας. Οι δυο πειραματιστές τολμούν μετά την σειρά των από κοινού κοντσέρτων τους, να βγάλουν έναν δίσκο αναπάντεχο και βαθύ. Αυτό είναι το δεύτερο κομμάτι του First Chapter που θα βγει τον Σεπτέμβρη.

Barker & Baumecker – Spur (Clark remix)

Τον χαβά του αυτός ο Chris. Μαζεύει τα ασυμμάζευτα remix του σε άλλους καλλιτέχνες, όπως και άλλων σε δικά του κομμάτια, και τα κυκλοφορεί σε τετραπλό βινύλιο. Συνήθως σε παρόμοιες περιπτώσεις το αποτέλεσμα βαίνει άνισο, αλλά μόνο τον κατάλογο των ονομάτων που παρελαύνουν στο Feast_Beast να διαβάσει κανείς, πείθεται πως στην περίπτωση δικαίως μπορεί να έχει υψηλές απαιτήσεις.

Prince – Breakfast Can Wait

Να λοιπόν που με την ενοχλητική επιτυχία που έκαναν οι Daft Punk επαναφέροντας μια από τις χειρότερες σελίδες της παγκόσμιας μουσικής στην μόδα (βλ. disco-funk), έδωσαν το πάτημα να επανεμφανιστούν περσόνες από το μακρινό παρελθόν. Εντάξει, ο συγκεκριμένος ποτέ δεν είχε εξαφανιστεί, αν και μια κάτω βόλτα την είχε πάρει, αλλά όλοι-ες θα ευχόμασταν τέτοια σεξουλιάρικα κομμάτια να ακούγονται πιο συχνά στα δύσμοιρα ραδιόφωνα. (view)

Μπάμπης Κολτράνης