Tuxedomoon & Cult With No Name – Blue Velvet Revisited (Crammed Discs)

Ο χρόνος μπορεί να είναι αδίστακτος, αλλά πάντα θα κάνει τα στραβά μάτια σε ορισμένες περιπτώσεις. Την εποχή που αρκετοί μύθοι της σύγχρονης μουσικής εγκαταλείπουν τα εγκόσμια, έρχεται να τεθεί το ζήτημα του έργου, όχι ως ενός μέσου ανάδειξης του εγώ, ή μήπως του υπέρ-εγώ (;), αλλά μιας παρακαταθήκης κληρονομιάς με άπειρους αποδέκτες.

 Η συγκεκριμένη κυκλοφορία έχει μια διττή σημασία γιατί έχει ως κεντρική αναφορά μια από τις σπουδαιότερες ταινίες του γνωστού και μη εξαιρετέου David Lynch και μια μπάντα αναγνωρισμένη ως μια από τις πιο πρωτοποριακές και γοητευτικές εν ζωή, όπως είναι οι Tuxedomoon. Η ιστορία λέει πως ο νεαρός κινηματογραφιστής Peter Braatz είχε την άδεια και την τύχη να βρίσκεται αποθανατίζοντας με κάμερα κάθε παράπλευρη στιγμή από τα γυρίσματα του σαγηνευτικού Blue Velvet που κράτησαν τρεις μήνες. Η μουσική εδώ δεν είναι λοιπόν φτιαγμένη για να πατά πάνω στην ορίτζιναλ ταινία, αλλά στο making off της. Ποσώς όμως αυτό δεν στερεί σε αυτό το άλμπουμ της συνεργασίας των Tuxedomoon με τους νέους Cult With No Name την ικανότητα να μεταδώσουν μια αύρα ερωτικού ερωτισμού και μυστηρίου που χαρακτηρίζει το Μπλε Βελούδο. Ίσως να λείπει η ένταση και η γεύση του αλλόκοτου που συναντάται σε μια ταινία η οποία, διάολε, ξεκινά με τον πρωταγωνιστή να βρίσκει ένα κομμένο αυτί σε μια πρασινάδα, αλλά υπάρχει αυτή η ατμόσφαιρα που καλούνταν να βυθιστούν σε αυτήν οι ηθοποιοί ώστε να αντιμετωπίσουν παρόμοιες με την προαναφερόμενη σκηνές.

Πιο συγκεκριμένα έχουμε μια αρμονική και ισότιμη συνύπαρξη των δυο συμβαλλόμενων σχημάτων. Ακολουθήθηκε η πρωτότυπη μέθοδος να στηθεί το ντοκιμαντέρ πάνω στη μουσική και όχι το αντίθετο, με τις μπάντες να έχουν μόνο τη βοήθεια ενός τρέιλερ και αρκετών φωτογραφιών για να μπουν στο κλίμα. Στη συνέχεια οι Tuxedomoon ηχογράφησαν τις ιδέες τους εδώ στην Αθήνα και τις έδωσαν στους CWNN για να προσθέσουν και τις δικές τους ώστε να φτάσουμε στο τελικό αποτέλεσμα. Ο δίσκος καταφέρνει να στέκει αυτόνομα και ξέχωρα από την βοήθεια των εικόνων που ντύνει επί της οθόνης, αν και στη μέση υπάρχει μια εννιάλεπτη σύνθεση του πρώην τραγουδιστή των Ultravox John Foxx, αρκετά κοινότυπη ως ένα soundtrack άκουσμα, με τη συνέχεια να ακολουθεί ελαφρώς αυτό το κλίμα.

Συνολικά μένει βεβαίως μια θετική γεύση και αποδεικνύεται στην πράξη πως καλώς πράττουν οι Tuxedomoon και στις τελευταίες τους δουλειές ασχολούνται αποκλειστικά με το συγκερασμό εικόνας (βλ. σινεμά) με τη μουσική. Επιστρέφοντας, λοιπόν, εκεί που ξεκινήσαμε, οι άνθρωποι μπορεί να γερνάν, αλλά αυτό που αφήνουν ποτέ. Ορισμένες μουσικές και φιλμ προορίζονται να ζουν για πάντα.

 

 

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.