«Και ο κλήρος πέφτει στις συναυλίές…» φαίνεται να λένε με μια φωνή οι μουσικόφιλοι κάτοικοι των μεγάλων αστικών κέντρων, καθώς γεμίζουν πλέον σχεδόν κάθε συναυλιακό χώρο όπου φιλοξενείται κάτι που μπορεί να τους τραβήξει την προσοχή. Η ζήτηση ανεβαίνει και η προσφορά δεν μπορούσε να μένει πίσω, αν και στα μέρη μας συνηθίζεται η τελευταία να υπερβάλλει και να δημιουργείται στο τέλος μια φούσκα. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχουμε φτάσει ακόμη σε αυτό το οριακό σημείο όπου φυσάμε τη φούσκα για να μη κρυώσει και μας πάρει όλους το γιαούρτι, αλλά κάποια σημάδια έχουν φανεί στον ορίζοντα (βλ. ακυρώσεις καλοκαιριού). Για καλή μας τύχη το ρεπορτάζ από τις τρεις βραδιές που παρακολουθήσαμε στο πρώτο μισό του Οκτωβρίου εμπεριέχει την φωτεινή πλευρά της νύχτας με τα απαραίτητα, βέβαια, σκαμπανεβάσματα.

Ποδαρικό στο μήνα έκαναν οι Preoccupations οι οποίοι επέστρεφαν στην Αθήνα από την εποχή που λεγόντουσαν Viet Cong και είχαμε ακόμη «πρώτη φορά αριστερά» και η αλήθεια είναι ότι ούτε και το «πρώτη φορά live στην Αθήνα» είχε πάει και πολύ καλά λόγω ήχου και απόδοσης! Την βραδιά, βέβαiα, άνοιξαν οι Αθηναίοι Sclavos με μια ρέμπελη ορμή που είναι δύσκολο να μη σου τραβήξει την προσοχή. Τα προβλήματα στον ήχο δεν έλειψαν, μην τυχόν χαλάσει η παράδοση στο Aux, ούτε έλειψαν νέα άσματα που μάλλον θα μας πάρουν το κεφάλι στο επόμενο άλμπουμ τους και προφανώς ούτε φυσικά απουσίασαν κομμάτια από το σούπερ ντεμπούτο τους. Κοινώς, βλέπεις Sclavos, είναι καλό!

Στη συνέχεια οι The Smoking Hiccup Machine μάλλον δεν κολλούσαν στο όλο κλίμα, καθώς το στυλ τους ήταν πιο ρετρό ροκ. Υπήρχε η αίσθηση στη μουσική τους ότι όλο και κάπου έχεις ξανακούσει αυτό που ακουγόταν και αυτό το κάπου κινούνταν χρονικά σε αρκετά περασμένες δεκαετίες. Εντούτοις, αξίζει να σημειωθεί ο δυναμισμός που επέδειξαν σκηνικά.

Η ώρα των Preoccupations έφτασε, λοιπόν, και αμέσως διασκέδασαν τις εντυπώσεις από την προηγούμενη συναυλία τους. Αρκετά σφιχτοί και στοιβαροί έπαιξαν σε δυνατές εντάσεις και με αυξομειώσεις στις δυναμικές για πάνω από μια ώρα. Δεν ξέχασαν τα παλιά τους τραγούδια που τους έκαναν κάπως γνωστούς πριν μια δεκαετία, αλλά όπως ήταν λογικό εστίασαν στα πιο εγκεφαλικά τελευταία τους άσματα. Ο δε ήχος σαν να έφτιαξε από την αρχή όταν αυτοί επιδίδονταν σε αυτό το βραχνό και μελωδικό post punk ιδίωμα. Οπότε κανένα παράπονο αυτή τη φορά!

---

Πάμε όμως και στα πιο άβαντ γκαρντ! Η βραδιά στο Gazarte την οποία διοργάνωνε η ομάδα Porosi (όνομα και πράμα) σίγουρα γεννούσε μεγάλες προσδοκίες μιας και φιλοξενούνταν δύο σημαντικά ονόματα της σύγχρονης πειραματικής ambient σκηνής. Εντούτοις η επιλογή να γίνει η συναυλία μεσοβδόμαδα δημιούργησε στο γραφών μια ελαφριά δυσκολία να συγκεντρωθεί εν μέσω της αθηναϊκής κούρασης στους βαθυστόχαστους ήχους της. Μια ακόμη μεγαλύτερη δυσκολία (και όχι μόνο για μένα) γεννήθηκε ακούγοντας τον Bethnal Greener ο οποίος άνοιξε την βραδιά. Η ζωή είναι πολύ μικρή για να γράφουμε «αυστηρές» κριτικές για νέους δημιουργούς, αλλά ταυτόχρονα φαίνεται ότι η ζωή δεν είναι και τόσο μικρή για τους ίδιους ώστε να δουλεύουν σε κάτι το τόσο… Συνεχίζουμε…

Η Kara – Lis Coverdale εμφανίστηκε στη σκηνή σαν ιέρεια και η μουσική της σίγουρα είχε κάτι το ιερατικό. Στοιχεία new age που θύμιζαν λίγο τα πρώτα του Oneohtrix Point Never, μια μελωδική ένταση που αναμειγνυόταν με ατμοσφαιρικά κύματα και μια δόση από το τελευταίο της άλμπουμ χαρακτήρισαν την παρουσία της. Προσωπικά, προς το τέλος ένιωσα να χάνεται κάπου η εστίαση της σε κάτι το συγκεκριμένο, αλλά ίσως να έφταιξε και η προαναφερόμενη κούραση μου.

Για κλείσιμο εμφανίστηκε η Sarah Davachi η οποία ήταν κατά μια έννοια και το μεγάλο όνομα της βραδιάς με βάση και το πλούσιο μουσικό της βιογραφικό. Η μουσική της άγγιξε τον πυρήνα της ambient, αυτόν τον ευαίσθητο χαρακτήρα που κινείται μεταξύ ονείρου και ξυπνήματος, ρίχνοντας σκοτεινές διακριτικές πινελιές στη μέση της νύχτας. Στο τέλος αυτό που σου έμενε δεν ήταν συνθέσεις, αλλά η βασική αίσθηση ότι ηχητικά αυτό που εισέπραξες ήταν τουλάχιστον ενδιαφέρον και με θετικό πρόσημο μυστήριο!  

---

Η συναυλία που δέσποζε στο ημερολόγιο του μήνα δεν ήταν άλλη από αυτήν των Mogwai. Δεν πα να έχουν έρθει αρκετές φορές, κάθε τους εμφάνιση αφήνει το δικό της στίγμα. Στα συν μπαίνει και η ποιότητα των δύο τελευταίων τους άλμπουμ που ουσιαστικά ανανέωσαν την ίδια την μπάντα, καθώς και το ενδιαφέρον του κόσμου, κυρίως νέου, προς αυτήν. Πάνω σε αυτά τα δεδομένα τολμώ να πω ότι δεν φαίνεται πουθενά ότι μιλάμε για μια μπάντα που κλείνει φέτος τα τριάντα χρόνια συνεχούς παρουσίας! Μάλιστα αυτά τα άτυπα γενέθλια γιορτάστηκαν δεόντως κατά μια έννοια, μιας και η ενενηντάλεπτη εμφάνιση τους στο Floyd έριξε το βάρος από τη μια στο νέο τους δίσκο και από την άλλη στα πρώτα τους άλμπουμ. Εδώ να σημειώσουμε ότι η δισκογραφία τους είναι τόσο γεμάτη που είναι λογικό το κάθε άτομο από κάτω να έχει τις δικές τους «παραγγελίες» και προσωπικά θα προτιμούσα να ακούσω κάποια κομμάτια από την τελευταία δεκαετία τους παρά τα δυο – τρία γνωστά που παίζουν σε κάθε τους live. Εντούτοις, ακούγοντας στο τέλος την γιγάντια εκτέλεση του “Mogwai Fear Satan” με τη σιωπή μας να συνοδεύει το ήρεμο μέρος του κομματιού στη μέση τεράστιων ηχητικών βουνών, δεν μπορώ να δώσω βάση σε κανένα παράπονο κανενός. Μήπως στα υπόλοιπα που προηγήθηκαν δεν υπήρχαν αμέτρητες κορυφώσεις; Ή μήπως στα νέα τους κομμάτια δεν βγήκε αυτή η αίσθηση ότι ακούς κάτι το πραγματικά αφοπλιστικό; Κοινώς, τελειώνοντας μια συναυλία των Mogwai το μόνο που σκέφτεσαι είναι πότε θα τους ξαναδείς!

Μπάμπης Κολτράνης