Υπάρχουν τραγούδια που αναπαριστούν με πειστικό τρόπο αυτά που έχεις στο μυαλό σου. Στίχοι που σε εκφράζουν. Κραυγές που θα ήθελες να τις έχεις βγάλει εσύ. Είναι η στιγμή που εμφανίζεται ένα νέο συγκρότημα και νιώθεις το δέσιμο και κάτι απροσδιόριστο να σε κατακλύζει. Όντως είναι δύσκολο να ζεις εκεί έξω αλλά ακούγοντας τους πιτσιρικάδες Touche Amore και ιδίως το δεύτερο αυτό τους album, νιώθεις ότι δεν είσαι μόνος καθώς αντιλαμβάνεσαι ότι και άλλοι εκτός από εσένα κάπου μακριά, προτιμούν να σκέφτονται τους φόβους τους, από το να φοβούνται τις σκέψεις τους.

  Πάνω στο μουσικό πλαίσιο, τι να αποτυπωθεί σε φράσεις και τι να μείνει κρυφό για να ανακαλυφθεί από την ακροάτρια; Αν πιστεύετε ακράδαντα ότι ένα πλούσιο ενορχηστρικά κομμάτι δεν μπορεί παρά να ξεπερνά ένα εύλογο 3λεπτό και βάλε, δεν έχετε παρά να ακούσετε τα πρώτα τραγούδια του δίσκου αυτού για να πειστείτε ότι σε ενάμιση λεπτό μπορούν να χωρέσουν εισαγωγές, σπασίματα, ήρεμα σημεία, κατεβατά από όμορφους στίχους χωρίς να υπάρχει μια βιασύνη να ξεπεταχτούν ιδέες σε παράλογη ταχύτητα. Στο ντεμπούτο τους είχαν αφήσει υποσχέσεις, αλλά εδώ σαφώς ωριμότεροι καταφέρνουν σε 20 λεπτά να γράψουν 13 κομμάτια που χτυπάνε κατευθείαν στην καρδιά. Η φωνή είναι εκκωφαντική, αλλά και  καθαρή ώστε κάθε στίχος που φτύνεται, να καταλαμβάνει τον χώρο του. Οι κιθάρες θυμίζουν με το έξυπνο τους παίξιμο κάτι από Fugazi μέχρι Defeater και η rhythm section κάνει τα δικά της δημιουργώντας ευφάνταστες αλλαγές και ποικίλους τρόπους για να αποφύγει πανομοιότυπες μανιέρες. Υπάρχει ακόμα και κομμάτι με πιάνο όπου ο τραγουδιστής με την οξεία φωνή του, μιλά για το ένστικτο του θανάτου και την καταπολέμηση του.

  Γενικά για τους στίχους, ένα ζήτημα για το οποίο υπάρχουν μόνο υποκειμενικές ματιές, δεν έχουμε μόνο εσωτερικές αναζητήσεις προς κάθε είδους αδιέξοδο, αλλά και μια δυναμική αντίληψη της μάχης ενάντια στους εχθρούς που εδρεύουν μέσα μας και απέναντι μας. Για παράδειγμα πόσο πιο σαφής να γίνει ο ερμηνευτής όταν τραγουδά “I’m not the golden boy, so don’t shine me on, I am the bastard son of romantic Babylon”; Πόσο ειλικρινείς ακούγονται οι εξής φράσεις “What have I see, under that what bottom looks like, stuck somewhere between the gloom and the light”;

  Εν κατακλείδι, έχουμε στα χέρια μας έναν δίσκο ο οποίος όχι μόνο λειτουργεί ως καταπραϋντικό εξισορροπώντας τον θόρυβο γύρω μας με ήχους τραχείς και άρτια επιθετικά στοχευμένους αλλά μετά από αλλεπάλληλες ακροάσεις, προσφέρει όλο και περισσότερη τροφή για σκέψη και συγκίνηση. Ας χαιρετίσουμε λοιπόν την έλευση των Καλιφορνέζων Touche Amore στην κατηγορία των πιο ενδιαφέροντων νέων συγκροτημάτων του σκληρού ήχου.

Μπάμπης Κολτράνης

ΥΓ. Κριτική που γράφτηκε όταν κυκλοφόρησε ο ιστορικός πλέον δίσκος της μπάντας.