Ten New Songs Countdown, 57

Oneohtrix Point Never – Black Snow

Πόσος καιρός άραγε έχει περάσει για να βρούμε επιτέλους ένα τραγούδι-δήλωση, όχι μόνο προς το τι συμβαίνει μέσα στο μυαλό και την ψυχή ενός δημιουργού, αλλά και στο τι συμβαίνει εκεί έξω. Ο OPN συνεχίζει να αναρωτιέται για το νόημα της σύγχρονης δημιουργίας (εξού και η σχετική έκθεσή του στη Νέα Υόρκη, καθώς και το θέμα του νέου δίσκου του) και γενικότερα του νοήματος του να ζει κανείς στην εποχή του παντοδύναμου διαδικτύου. Το βίντεο του νέου του κομματιού είναι ένα βήμα παραπέρα ως προς τη δική του αναζήτηση και θα ήταν ανούσιο να πιάσουμε ένα ένα τα σημεία που καυτηριάζει και παρωδεί, σημεία που αφορούν τον ίδιο και τον χώρο που κινείται. Μήπως ζούμε στο τέλος μιας τοξικής εποχής και το μόνο που μας μένει είναι να καλυφτούμε με ένα επιτελικό μαύρο χιόνι; (view)

 

Mogwai – Donuts

Δεν έχουν αλλάξει και πολλά στους Mogwai τα τελευταία πολλά χρόνια πέρα από μια μικρή αλλαγή στη σύνθεσή τους, καθώς ακολουθείται πιστά η σειρά άνισοι δίσκοι-ενδιαφέροντα σάουντρακ-περιοδείες-συνεχής αναγνώριση στην αξία τους. Αυτή η σταθερότητα έχει ως αποτέλεσμα οι νέες τους συνθέσεις να ακούγονται λες και γράφτηκαν πριν από δέκα χρόνια περίπου και μερικές φορές είναι δύσκολο να διακρίνεις αν αυτό είναι καλό ή κακό. Το πρώτο δείγμα της δουλειάς τους για το φιλμ Kin είναι εύκολο να το καταχωρίσεις στην πρώτη πλευρά, μιας και μιλάμε για το πιο μεστό κομμάτι που έγραψαν εδώ και χρόνια!

 

 

 

Talons – The Drowning

Η μουσική δημιουργία χωρίς στίχους δεν σημαίνει ότι ο καλλιτέχνης δεν έχει τι να πει. Αντίθετα, τα μηνύματα είναι πολλά. Κάποια σου ζητούν να τα αποκωδικοποιήσεις. Άλλα, πάλι, θέλουν να τα πλαισιώσεις με τις δικές σου σκέψεις. Οι Talons επιμένουν στο instrumental, και στο τρίτο τους άλμπουμ. Στο “The Drowning” παρουσιάζουν μια δυνατή και καλά δομημένη σύνθεση, ως πρόγευση για την επερχόμενη καλοκαιρινή τους κυκλοφορία. Η ορχηστρική σύνθεση είναι περιγραφική, διαθέτει εναλλαγές, παύσεις και εντάσεις, σε αφήνει να καθρεφτίσεις τα δικά σου συναισθήματα στη δική τους μουσική ιστορία. (listen)

 

Soft Kill – Missing

Ενώ ατάλαντες μπάντες κερδίζουν μια αναπάντεχη επιτυχία στον χώρο του darkwave-post punk, υπάρχουν μπάντες όπως οι Soft Kill που κινούνται στο περιθώριο και με κάθε τους δουλειά παίρνουν κεφάλια. Η μπάντα του πρώην Blessure Grave βασίζει τον νέο δίσκο σε μια πολύ σκληρή προσωπική εμπειρία και πιθανόν το υλικό του να μην αντέχει το βάρος. Εντούτοις ας προετοιμαστούμε για νέες βολές τους στο εσώτερο ψαχνό!

 

 

Touche Amore – Green

Η αρχή των πάντων χάνεται, το τέλος κρύβεται, κι εσύ κρατάς μια γραμμή που ποτέ δεν είναι ευθεία. Υπάρχει νόημα πίσω από αυτές τις γραμμές; Πίσω από οργισμένα φωνητικά, δυνατά μοτίβα, αδύνατα συναισθήματα; Νέο τραγούδι από τους TA, έτσι στο ξεκούδουνο. Ξανά όλα μπαίνουν σε μια σειρά, στίχοι, σκέψεις, ερωτήματα, απαντήσεις, ξανά ερωτήματα. Ακόμη κι αν η υπαρξιακή έκλαμψη διαρκεί τρία μόνο λεπτά, αξίζει!

 

 

Hopesfall – H.A. Wallace Space Academy

“Αυτό που θεωρείς ως ελευθερία στην πραγματικότητα δεν είναι”, μας δηλώνεται ευθύς εξαρχής στο H.A. Wallace Space Academy. Ο φόβος για ό,τι χάθηκε ως τώρα και για ό,τι θα χαθεί στην πορεία γίνεται η αλυσίδα με την οποία οι κατέχοντες την εξουσία δένουν τη ζωή σου, για να σου πάρουν ό,τι σου ανήκει, ό,τι σε κάνει να νιώθεις άνθρωπος κι όχι εκτελεστική μηχανή στους σκοπούς τους. Όταν διαλύσεις την αιθαλομίχλη μέσα στην οποία ζεις θεωρώντας ότι έχεις την ελευθερία της επιλογής, θα πέσεις απότομα στην πραγματικότητα και η πτώση θα είναι δυνατή. Αλλά, όπως μας προτρέπουν οι Hopesfall, αξίζει τον κόπο να ανακαλύψεις την αλήθεια σου και τη ζωή που εσύ θες να ζεις. (view)

 

Firewalker – Role Model

Το punk/hardcore χωρίς να το ξέρει ήταν για αρκετές περιόδους πρωτοποριακό, δείχνοντας το μέλλον σε θέματα απόψεων, τάσεων και νέων αισθητικών προτάσεων. Το ότι πλέον είναι αδύνατο να μην ασχοληθείς με μπάντες που τα μέλη τους είναι κατά κύριο λόγο γυναίκες και όχι άντρες (αν και τα ημεδαπά μουσικά μέσα τα καταφέρνουν ακόμη περίφημα), οφείλεται και στη δουλειά που έχει γίνει στο underground και στον χώρο του συγκεκριμένου είδους. Οι Βοστωνέζες Firewalker (με το όνομα να προέρχεται από κομμάτι των Slasphot από την ίδια πόλη) αποτελούν νέο μέλος της νέας σκηνής-σοδειάς γυναικοκρατούμενων σχημάτων και η νέα εμφατική συλλογή που συμμετέχουν της νεοσύστατης Teen Tiny Records αποδεικνύει του λόγου το αληθές.

 

 

Slapshot – Remedy

Για να κρατάς μόνο με την αγριοφωνάρα σου μια μπάντα για παραπάνω από τρεις δεκαετίες, πέρα από ικανότητα, χρειάζεται να ’σαι και λίγο βλαμμένος! Αυτού του είδους που σε κάνει να βαράς το κεφάλι σου επί σκηνής μέχρι να βγει αίμα, να προκαλείς το πιο βίαιο pit που προσωπικά έχω βιώσει ποτέ και να μεταδίδεις, τραγουδώντας τους στίχους σου, την ίδια πάντα φρενίτιδα στις ίδιες σου τις φλέβες! Νέος δίσκος για τον Choke και την παρέα του, με τίτλο ειρωνικό απέναντι στο κεντρικό προεκλογικό σύνθημα του Trump, θυμίζοντας σε ενάμισι λεπτό όχι μόνο κάτι από τα παλιά, αλλά και τους λόγους που αυτή η hc μπάντα έχει αγαπηθεί και μισηθεί τόσο πολύ μέσα στα χρόνια.

 

 

WIEGEDOOD – Parool

Ως μια black metal μπάντα που σέβεται τον εαυτό της, οι Wiegedood δημιουργούν μια κλειστοφοβική, αγωνιώδη και σκληρή μουσική ατμόσφαιρα που απογειώνεται με τους βρυχηθμούς του Levy Seynaeve. Χωρίς ιδιαίτερες καινοτομίες, αλλά συνεπείς στις αρχές της μουσικής που πρεσβεύουν. Το τραγούδι “Parool” στο De Doden Hebben Het Goed III –Οι νεκροί περνούν καλά(!)– είναι ο ξέφρενος και τραχύς επίλογος της βέλγικης μπάντας, που ολοκληρώνει με αυτό το άλμπουμ την τριλογία της, συνοδευόμενο από ένα ζοφερό, “γροθιά στο στομάχι” βίντεο. (view)

 

Dark Buddha Rising – Mahathgata I 

Τα βασικά έχουν ήδη ειπωθεί για τους DBR, οπότε, όπως πράττει και το νέο τους άσμα που κοσμεί την πρώτη πλευρά του φρέσκου EP τους, εισχωρούμε αμέσως στον δικό τους μουσικό στροβιλισμό. Άρρωστο, θεόβαρο, ψυχεδελικό με τον δικό του σκανδιναβικό τρόπο, διαγράφει κύκλους από σκόνη και κάνει πάταγο!

 

 

Μπάμπης Κολτράνης & Sylvia Ioannou

 

ΥΓ. Ευχαριστούμε την Δάφνη Τσουμάνη για την φωτογραφία

Against a silent 2016 – This year’s 34 top records

 Μια χρονιά με βαρυσήμαντα γεγονότα φτάνει στο τέλος της. Υποσχέσεις, μεγαλόσχημα λόγια, εγγυήσεις, τροποποιήσεις και μεταθέσεις για το μέλλον πλημμύρισαν την πολύβουη καθημερινότητα μας και τελικά μετά από όλα αυτά είναι σαν να μην αλλάζει τελικά τίποτα. Σαν το τέλος κι αυτής της χρονιάς να φαντάζει το ίδιο με το τέλος της προηγούμενης. Την ίδια στιγμή πολλά μικρά στηρίγματα ορθώνονται γύρω μας. Είναι αυτές οι συλλογικές ή ακόμη και προσωπικές προσπάθειες έκφρασης και δημιουργίας που έχουν σοβαρή πιθανότητα να σταθούν απέναντι στο σάρωμα του μέλλοντος. Όλα αυτά που μας κρατάνε κινούνται στο περιθώριο τελικά.

 Έτσι ακριβώς και στη μουσική για φέτος δεν είχαμε τα μεγάλα αριστουργήματα, τις θεαματικές επιστροφές ή τα αξεπέραστα τραγούδια. Αντ’ αυτών είχαμε ένα πλήθος αξιόλογων άλμπουμ χαμηλού κυρίως βεληνεκούς που κατάφεραν να μας συνοδεύσουν στις μοναχικές ή μη, στιγμές και περιόδους της χρονιάς αυτής. Άλμπουμ τα οποία στο μεγαλύτερο τους ποσοστό αψήφησαν τα καλούπια οποιούδηποτε είδους κάνοντας με αυτόν τον τρόπο να αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε τη σύγχρονη μουσική όχι με όρους ταμπελών, αλλά με βάση την έμπνευση, το συναίσθημα και την πρωτοποριακότητα που αποπνέει. Ελπίζουμε σε αυτούς τους δίσκους που μας γοήτευσαν φέτος, συν τις αναγνωρίσεις – kudos, να βρείτε ονόματα προς αναζήτηση, αλλά με τη σειρά σας κι εσείς να μας προτείνετε φετινούς δίσκους που ξεχωρίσατε και οι οποίοι διέφυγαν από τα ραντάρ μας.

1. Oranssi Pazuzu – Värähtelijä

oranssiagainstthesilence

2. Negura Bunget – ZI

main-cover-front

3. Deathspell Omega – Synarchy of Molten Bones

deathspell-omega-the-synarchy-of-molten-bones-e1475279012978

4. Ash Borer – The Irrepassable Gate

aborer-front-prvw-6thoct_1000-630x625

5. Cultes Des Ghoules – Coven, Or Evil Ways Instead Of Love

ghoules.againstthesilence

Βικτώρια Λαμπροπούλου

1. DIIV – Is The Is Are

diiv.againstthesilence.com

2. Tim Hecker – Love Streams

timhecker.lovestreaks.againstthesilence

3. Klara Lewis – Too

eMEGO210_front

4. Amiina – Fantomas

amiina.againstthesilence

5. Mika Vainio – Maanerlaataa

mikavainio.iDEAL.againstthesilence

Kudos: Carla dal Forno – You Know What It’s Like

carladalforno.againstthesilence

Μπάμπης Κολτράνης

1. Neurosis – Fires Within Fires

neurosisfires.againstthesilence

2. Oranssi Pazuzu – Värähtelijä

oranssiagainstthesilence

3. Russian Circles – Guidance

russiancircles.guidance.againstthesilence

4. Syndrome – Forever & A Day

syndrome.againstthesilence

5. CHVE – 100910

chve.againstthesilence

Kudos: Siavash Amini & Zenjungle – Topology Of Figments

siavash-and-zenjungle.againstthesilence

ichie

1. Russian Circles – Guidance

russiancircles.guidance.againstthesilence

2. MONO – Requiem For Hell

cover

3. Savages – Adore Life

savages.againstthesilence

4. Jenny Hval – Blood Bitch

a3923298497_10

5. Nick Cave & The Bad Seeds – Skeleton Tree

packshot1-768x768

Kudos: Exploded View – s/t

a2861479147_10

Mute

1. Cult Of Luna & Julie Christmas – Mariner

cult-of-luna-and-julie-christmas.againstthesilence

2. Ulver – ATGCLVLSSCAP

a3008213619_10

3. Hail Spirit Noir – Mayhem In Blue

hail spirit noir.againstthesilence

4. Ruined Families – Education

cover

5. Mono – Requiem for Hell

cover

Kudos: The Owl – The Owl

theowl.againstthesilence

Αντώνης

1. Russian Circles – Guidance

russiancircles.guidance.againstthesilence

2. White Lung – Paradise

whitelung.paradise

3. Touche Amore – Stage Four

Touché Amoré - Stage Four.againstthesilence.com

4. Neurosis – Fires Within Fires

neurosisfires.againstthesilence

5. Mono – Requiem For Hell

cover

Kudos: Flasher – S/T

theflasher.againstthesilence

Kat

1. Siavash Amini & ZenJungle – Topology Οf Figments

siavash-and-zenjungle.againstthesilence

2. ZenJungle – We Are Not Here

zenjungle.werenothere.againstthesilence

3. Solstice – To Sol A Thane

solstice.againstthesilence

4. Ruined Families – Education

ruinedfamilies.education

5. Planes Mistaken For Stars – Prey

planesmistakenforstars.againstthesilence

Kudos: Baron Crane – Electric Shades

baroncrane.againstthesilence

ΑΤΜ

1. Russian Circles – Guidance

russiancircles.guidance.againstthesilence

2. Touche Amore – Stage Four

Touché Amoré - Stage Four.againstthesilence.com

3. Savages – Adore Life

savages.againstthesilence

4. Ruined Families – Education

ruinedfamilies.education

5. Planes Mistaken For Stars – Prey

planesmistakenforstars.againstthesilence

Κudos : Cold I – Κακός Άνεμος

cover

Cari

Touché Amoré – Stage Four (epitaph)

Touché Amoré - Stage Four.againstthesilence.com

 Κάθε απώλεια είναι δύσκολη. Δύσκολη έως τρομακτική. Νέα δεδομένα που σίγουρα δεν μπορείς να επεξεργαστείς νηφάλι@, θλίψη, πόνος, ετεροχρονισμένα συναισθήματα χωρίς καμία λογική. Όνειρα πραγματοποιήσιμα ή μη, αμαυρώνονται από τη μια στιγμή στην άλλη με μια ξαφνική (ή και όχι) απώλεια.

I haven’t found the courage to listen to your last message to me”

 Stage Four ο τίτλος του νέου δίσκου των Touché Amoré. Μια δουλειά γεμάτη ψυχή, εκρήξεις συναισθημάτων και αποδοχής κάθε δύσκολης κατάστασης. Ένα άλμπουμ βασισμένο στον θάνατο της μητέρας του Jeremy Bolm. Δώδεκα κομμάτια “ποίησης” της hardcore σκηνής.

 Άνοιγμα με μια βαθιά συγνώμη “Flowers and You”, συγνώμη για τον πόνο και τις δύσκολες και αμήχανες στιγμές που δεν ξέρεις τι πρέπει να πεις βλέποντας κάτι να μαραίνεται. Τα κομμάτια κυλούν καταστροφικά ώσπου ξεκινάει το “Eight Seconds”. Ένα μοιρολόι που αιμορραγεί πάνω σε λόγια τα οποία ξεδιπλώνουν την ιστορία της νύχτας του τέλους. Κάθε πραγματικότητα είναι σκληρή, κάπου εκεί συναντάς τον εαυτό σου να διασχίζει τους δρόμους χωρίς κανέναν προορισμό, καμία σκέψη, μόνο βάρος, μόνο φόβος για το μετά. Και το τελευταίο τηλεφώνημα φτάνει, με το “Palm Dreams”. Δεν ξέρεις αν θέλεις να απαντήσεις ή όχι, σίγουρα ξέρεις ότι θέλεις να ακούσεις αυτή τη φωνή η οποία έχει χαραχτεί μέσα σου, την έχεις στην καθημερινότητά σου, αλλά πλέον φοβάσαι για αυτό που θα ακούσεις. Είναι αγαπητή αλλά και ψυχοφθόρα. Επανέρχεσαι όμως σταδιακά και απαιτείς θάρρος από τον εαυτό σου για κάθε προσπάθεια, ακόμη και επώδυνη . Όλα αυτά τα συναισθήματα πάνε κι έρχονται καθ’ όλη τη διάρκεια, μέχρι που φτάνεις στο τελευταίο κομμάτι, πριν καν το καταλάβεις. “Skyscraper”, μια επιτακτική και μεγαλοπρεπή φυγή. Φυγή από το ίδιο σου το μυαλό. Κάτι που δεν μπορεί παρά να σβήσει τα πάντα. Μια ηρεμία που δεν είναι εσωτερική, αλλά πρέπει να γίνει. Σε όλο αυτό το βαρύ συναίσθημα συμμετάσχει φωνητική η Julien Baker.

 Και τα λόγια σταματούν, και η μουσική τελειώνει.. Επικρατεί απόλυτη ησυχία με μια συγκεκριμένη εικόνα καρφωμένη στο μυαλό. Η εικόνα του τέλους, ένα τέλος που σίγουρα δεν κρύβει μια νέα αρχή, απλά και μόνο ένα ασήκωτο τέλος.

Like a wave, like the rapture, something you love is gone”.

Kat

Touche Amore – Is Survived By (deathwish)

touche-amore-is-survived-by

Η επίδραση που άφησε το προηγούμενο album των ΤΑ, το βίωμα μιας πυρακτωμένης συναυλίας τους τον προηγούμενο χειμώνα και τα δυο τραγούδια που μεσολάβησαν μέχρι το νέο τους πόνημα, κάνουν δύσκολη την αποστολή της αποτίμησης του… Is Survived By. Ήδη τα πρώτα σχόλια είναι διθυραμβικά σε βαθμό υποψίας. Άραγε οι πομποί τους αντιλαμβάνονται το βάρος που φέρει ο τρίτος δίσκος του πιο σημαντικού ίσως συγκροτήματος που έβγαλε το punk/hc τα τελευταία χρόνια;

Αυτή η διαολεμένη μπάντα κάνει το διάστημα που απαιτείται για να την νιώσεις καθολικά, ίσο με αυτό που χρειάζεται για να γεννηθεί ένας κεραυνοβόλος έρωτας, γιατί απλά έχει τις μελωδίες, τις θεματικές και την όλη αισθητική που κάνει όλα να έχουν λόγο ύπαρξης. Αυτά τα δεικτικά “εγώ” και τα ευθύ “εσύ” που κάνουν συχνά την εμφάνιση τους στην στιχουργία τους, δεν φαντάζουν ναρκισσιστικά γιατί θα μπορούσαν να εκστομίζονται από τον καθέναν και την κάθε μια που τα διαβάζει/ακούει, να ήταν τα δικά του “εγώ” και “εσύ”.

Δεν αναμενόταν βέβαια σε αυτόν τον δίσκο να έχουμε απλά μια φυσική συνέχεια των δυο προηγούμενων δίσκων τους. Οι ικανότητες της μπάντας είναι τέτοιες που κάθε όριο της, θυμίζει τις πινακίδες κάθε πόλης που αφήνει για να πάει στην επόμενη, στα πλαίσια των συνεχών περιοδείων της, καρπός των οποίων είναι αυτή η συνεχή όρεξη για δημιουργία και σαφώς αυτό εδώ το album. Ως προς αυτό το σημείο, κρίνεται ως πετυχημένο το νέο της δισκογραφικό δείγμα, καθώς περιέχει συνθέσεις που με κάθε ευκαιρία ξετυλίγονται αναπνέοντας ειλικρίνεια, εκπνέοντας έμπνευση και περιέχοντας μια πυκνή θεματολογία που ξεφεύγει από την ευαίσθητη μαυρίλα των προηγούμενων δουλειών της. Το πρώτο κομμάτι που ξεκινά τον δίσκο και είχαμε την ευκαιρία να το ακούσουμε πριν έναν μήνα, μπορεί να φάνταζε τότε αμήχανο, αλλά αυτό οφειλόταν στο γεγονός πως δένει θεματικά και μουσικά με το ομώνυμο κομμάτι που κλείνει τον δίσκο. Επίσης αυτή η πρόθεση να φτιαχτούν λιτά κομμάτια με την τυπική έννοια οδηγεί σε αφοπλιστικές συνθέσεις όπως το “Harbor” και το “Social Caterpillar”. Ενώ από την άλλη αυτή η διάθεση να ψάξουν περισσότερο κάποιες μουσικές ιδέες τους οδηγεί στην δυνατότερη σύνθεση τους που έφτιαξαν ποτέ, το “DNA”. Ακόμη και η ερμηνεία του τραγουδιστή με τις αρκετές πλέον καθαρές συλλαβές και την ελαφρώς μεγαλύτερη ποικιλία στον τόνο της φωνής, μαζί με τις συνθετικές ιδέες του δίσκου, σε ωθούν να θέλεις να ξανακούσεις τον δίσκο μετά από κάθε ακρόαση.

Από την άλλη πλευρά, ένα βασικό μειονέκτημα του δίσκου είναι η ανισότητα του επιπέδου των δυο πλευρών του δίσκου, με την δεύτερη να είναι σαφώς υποδεέστερη αν και περιέχει καλογραμμένα κομμάτια. Επίσης η όλη γραφή ναι μεν σε βάζει να κάθεσαι ήσυχος απέναντι στο γαλανό χαρτί με τους στίχους, αλλά δεν έχει σε όλα τα σημεία αυτήν την αίσθηση πως αυτό που διαβάζεις έχει την δύναμη να σου αλλάξει κάτι μέσα σου. Λείπει αυτή η καθολική εντύπωση στον εγκέφαλο, εικόνων και αισθημάτων που οι δυο συνθέσεις που κατατέθηκαν πριν τον δίσκο, περιείχαν σε πειστικό βαθμό.

Σίγουρα μιλάμε για έναν δίσκο μιας μπάντας που συντηρεί ακόμη όλα αυτά τα στοιχεία που την κάνουν να νιώθεις ακούγοντας την, πως μιλά για σένα. Μπορεί να ακουστεί υπερβολικό αλλά οι ΤΑ είναι τόσο σημαντικοί σήμερα, όσο ήταν στην εποχή τους μπάντες όπως οι Have Heart, Snapcase, Gorilla Biscuits & Minor Threat. Ίσως σαν συναισθηματικό βάρος το προηγούμενο τους πόνημα να διαθέτει πιο καίρια ευστοχία. Αυτός ίσως είναι ο λόγος που μπορούμε να ισχυριστούμε πως οι συγκεκριμένοι δεν έχουν γράψει ακόμη το πιο δυνατό τους δίσκο.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης