Manic Street Preachers – The Ultra Vivid Lament (columbia)

Κάθε δημιουργός γυροφέρνει συνεχώς το ίδιο θέμα κυνηγώντας το αντίδοτο της αθανασίας που δεν εντοπίζεται ποτέ. Οι MSP από την αρχή τους μέχρι και σήμερα καταπιάνονται με την αλλοτρίωση, την μοναξιά και τα αδιέξοδα της εποχής τους και αυτή η εποχή δεν λέει να σταματήσει! Ακόμη κι αν η καλή δεκαετία που δικαιούται από την ιστορία κάθε μπάντα του βεληνεκούς τους έχει περάσει εδώ και αρκετά χρόνια, κάτι το οποίο άλλωστε και οι ίδιοι το γνωρίζουν καλά, παραμένουν ζωντανοί όχι για χάρη ενός επίμονου ναρκισσισμού, αλλά μιας αστείρευτης και θα έλεγα παιδικής δημιουργικότητας.

Αυτή αποδεικνύεται από το πρώτο κιόλας κομμάτι του νέου τους άλμπουμ, το “Still Snowing In Sapporo” το οποίο αν και καταπιάνεται με ένα άλλο καθιερωμένο θέμα τους, το παρελθόν και τη σχέση τους με αυτό, ακούγεται φρέσκο και γεμάτο αναγόμενο ως ισάξιο με άλλα εναρκτήρια κομμάτια παλαιότερων τους άλμπουμ που έγραψαν ιστορία. Μετά όμως και τα δύο γραμμένα για σουξέ τραγούδια που ακολουθούν συναντάμε έναν φορμαλισμό που θυσιάζει στο όνομα της συνοχής του δίσκου οποιαδήποτε προσπάθεια να παιχτεί κάτι το διαφορετικό. Μια παύση κάπου στα μισά του δίσκου σημειώνεται με το μάλλον όχι τυχαία τιτλοφορούμενο “Diapause” το οποίο βγάζει μια διαφορετική από τα υπόλοιπα, πηγαία pop απογυμνωμένη μελαγχολία. Πρέπει, όμως, να φτάσουμε στο “Blank Diary Entry” για κάτι το διαφορετικό με τη συμμετοχή του Mark Lanegan όπου συνεχίζεται η ορθή χρήση των συνεργασιών που έχει ξεκινήσει η μπάντα εδώ και μια δεκαετία περίπου. Εδώ όντως αυτό το desert κιθαριστικό μοτίβο είναι μια μικρή ευχάριστη έκπληξη που κάπως δεν κολλά βέβαια με τον υπόλοιπο δίσκο, αλλά μας πηγαίνει σε μια τελική δυάδα συνθέσεων που αποτελεί αυτό που η μπάντα θέλει σήμερα να παίξει, μια δυναμική και συναυλιακή έκφραση με στίχους που θα μπορούσαν να μας εκφράζουν στις μοναχικές στιγμές μας, βλ. “Happy Bored Alone”, και ένα λυρικό και μετά-ουτοπικό άσμα με επιρροές από ABBA! Τα «ορθά» υπερτερούν, λοιπόν των «λαθών», επιβραβεύοντας μια ειλικρίνεια που ακόμη και τώρα, έστω ισχνά, δικαιώνεται μουσικά.

Μπάμπης Κολτράνης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.