Sudden Infant- Buddhist Nihilism (Harbinger Sound)

Η πρώτη μου επαφή με το ανάρμοστο ηχητικό σύμπαν του Sudden Infant έλαβε χώρα πολλά χρόνια πριν. Ήταν όμως μια μακροσκελής συνέντευξη του Joke Lanz στο Wire που μου έδωσε το έναυσμα να εντρυφήσω βαθύτερα στο Έργο του. Έργο πολυσχιδές και συμπαγές, με έναν μάλλον απρόσμενο τρόπο. Ακολουθώντας την ως τώρα πορεία του και σκάβοντας προς το παρελθόν, εύκολα διαπιστώνει κανείς πως πρόκειται για μια δαιδαλώδη διαδρομή, η οποία ως τώρα απαριθμεί αναρίθμητες κυκλοφορίες, πολλές εκ των οποίων ήσαν συνεργασίες με έτερες, ρηξικέλευθες φιγούρες του αυτοσχεδιαστικού και θορυβώδους ιδιώματος – ή ήχου, ακριβέστερα. Από αυτές αξίζει να αναφερθεί ο Bill Kouligas (Family Battlesnake, αλλά επίσης και ψυχή της τόσο εκλεκτής PAN), αλλά και πολλοί άλλοι, βεβαίως. Άλλωστε, η αφετηρία του, ως Sudden Infant, χρονολογείται πίσω στο μακρινό 1989. Έχοντας ξεκινήσει ως σόλο όχημα του Joke, στην πορεία μετατράπηκαν σε σχήμα, με διάφορες συμμετοχές ανά περίοδο. Είναι γεγονός αναμφισβήτητο το ότι εκείνες οι αρχικές εξορμήσεις ήσαν εξόχως επιδραστικές, τυγχάνοντας μάλιστα διαφόρων επανεκδόσεων στα χρόνια που επακολούθησαν. Είναι επίσης εμφανές: στο πέρασμα του χρόνου, η ηχητική παλέτα των Sudden Infant δέχτηκε διάφορες χρωματικές επιρροές, κινούμενη όμως πάντοτε στο πλαίσιο του noise ηχοτοπίου.

Στο σήμερα, λοιπόν, έχουμε να κάνουμε με την πλέον πρόσφατη κυκλοφορία τους, την οποία, για άλλη μια φορά, ανέλαβε η εξαίρετη Harbinger Sound. Τι ακριβώς περιλαμβάνει λοιπόν –μα επίσης, πώς ορίζεται στην πράξη– ο βουδιστικός νιχιλισμός; Αρχικά, να τονίσω πως σε αυτή την απόπειρα ο Joke συνοδεύεται από μια παρέα μουσικών, η οποία, πέρα από τα συμβατικά ροκ όργανα και τις ηλεκτρονικές εκκενώσεις του Lanz, περιλαμβάνει και σαξόφωνο. Είναι υποθέτω αναμενόμενο: το τωρινό ηχητικό μονοπάτι των Sudden Infant είναι αρκούντως διαφορετικό από τις πρώτιστες μετα-βιομηχανικές αναζητήσεις τους, κάτι που για εμένα λειτουργεί σαφώς ως προτέρημα. Ήδη από το εναρκτήριο λάκτισμα, οι προθέσεις γίνονται εύκολα εμφανείς: έντονο κοντραμπάσο από τον άριστο Christian Weber, στιβαρά τύμπανα και η φωνή του Joke σε ύφος μανιφέστου. Οι punk και no wave στιγμές χρωματίζουν την πάντοτε καυστική, πολιτική χροιά των στίχων, ενώ τα φωνητικά αποκτούν κεντρικό ρόλο, ταξινομώντας διάφορες ακροβασίες στο συνολικό εποικοδόμημα. Συνακόλουθα, οι επιθετικές, εκτυφλωτικά ακριβείς γραμμές του μπάσου, δίνουν το έναυσμα. Ο ρυθμός είναι το κυρίαρχο διακύβευμα – και αυτό επιτυγχάνεται διαυγώς. Υπάρχουν σημεία που αναπολούν εικόνες και θραύσματα ενός δυστοπικού funk ήχου. Διακινδυνεύοντας να ακουστώ παράδοξος, τολμώ να πω πως σε φάσεις ένιωσα τις αναλογίες μιας πρόσμειξης του ύφους των Talking Heads με το αγχωτικό punk/funk υβρίδιο που μας χάρισαν οι Le Fly Pan-Am, στον δεύτερό τους δίσκο κυρίως. Όλα αυτά, βέβαια, ενυπάρχουν διανθισμένα με τις λέξεις που χρησιμοποιεί ο “frontman” εδώ. Είναι παρήγορο, μα συνάμα απολαυστικό: η ίδια αναρχική κατεύθυνση που χαρακτήριζε ευθύς εξαρχής αυτό το σχήμα είναι σαφέστατα παρούσα και σε αυτό το ηχογράφημα. Η προσθήκη σαξοφώνου, δε, είναι εξόχως ταιριαστή. Ενώ, αποτολμώντας ακόμα μία, φαινομενικά παράταιρη, σύγκριση θα έλεγα πως ο τρόπος που εκφέρονται τα φωνητικά μού έφερε στον νου τις σχεδόν spoken word στιγμές καλλιτεχνών όπως ο Gil Scott-Heron και οι Last Poets.

Ιδιαίτερη έκπληξη μάλιστα μου προκάλεσε η σχεδόν math-rock διασκευή που επιχειρείται στο “Maybe You’ re Right” του Cat Stevens (!). Οι ρυθμικές αναταράξεις που προτιμήθηκαν για αυτήν την εκ νέου δοθείσα εκτέλεση, μου θύμισαν τις πολυσχιδείς εκρήξεις σχημάτων όπως οι Ruins και οι Boredoms. Οι φαινομενικές αυτές αναντιστοιχίες περιβάλλουν ζεστά το σύνολο αυτού του έργου, το οποίο βρίθει έντονης προσωπικότητας, άτεγκτα κατευθυνόμενης από την έντονη περσόνα του Joke. Μπορώ μάλιστα να ισχυριστώ πως αγαπώ στιγμές όπως το “Tourists”. Bloody fucking tourists – δεν θα μπορούσα να το θέσω ορθότερα, θαρρώ!

Κατανοώ πως οι αρχαιότεροι ακόλουθοι της πορείας των Sudden Infant έχουν εδώ και καιρό διαπιστώσει τις ολότελα διαφορετικές κατευθύνσεις τους. Είναι άλλωστε οφθαλμοφανές πως οι μέρες του Radiorgasm, για παράδειγμα, έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Σε αυτούς όμως –μεταξύ άλλων, βέβαια– απευθύνεται το Buddhist Nihilism. Ασχέτως προτιμήσεων, είναι αναντίρρητα σαφές : κανένα τέλμα δεν υφίσταται στο παρόν. Απεναντίας, ο Joke είναι πάντοτε αιχμηρός μα και αναλλοίωτα επίκαιρος. Το αυτό ισχύει και για την παρέα που τον συνοδεύει. Συνεπώς, ο δίσκος αυτός συνιστάται ανεπιφύλακτα. Τον βλέπω μάλιστα, προσωπικά, ως επιστέγασμα μιας σχεδόν αλάνθαστης διαδρομής. Μιας διαδρομής που αποτυπώνεται ευδιάκριτα στα ζωηρά χρώματα του εξωφύλλου.


My initial introduction to Sudden Infant’s irrational sonic firmament took place many years ago. It was actually a long and detailed interview of Joke Lanz that gave me the spark needed in order to dig deep and thoroughly into his Work. A Work that could be described as being pluralistic and compact, albeit in a rather unexpected manner. Following his route up to now, as well as digging towards his past, it is easy to realize that we are dealing with a truly rambling road, one that up to today recites to almost countless releases, many of whom had been collaborations with other, groundbreaking key figures of the improvisational and noise related spectrum – or genre, more accurately. Among the later, a special mention should be made for Bill Kouligas (Family Battlesnake, but also the driving force behind one truly special label, PAN). This list would include many others, as well. Something that should come as no surprise, if one considers that his starting point as Sudden Infant dates back to 1989. Having started as Joke’ solo vehicle, it took the form of a band as time passed by, leading to many different participations. It is an undeniable fact: these early recordings proved to be exceptionally influential having actually been re-released in various forms, in through all of these years. It is also plainly obvious: as time went by, Sudden Infant’s sonic palette allowed a variety of chromatic influences to come across.

Which leads us up to today, of course, and their latest offering – which, again, is released by a remarkable label, Harbinger Sound. What exactly is Buddhist Nihilism contrived of? Also, how is it defined in action? To begin with, I must say that in this recording Joke is joined by a company of musicians, which besides the usual rock instruments and Joke’s electronic seizures, includes a saxophone. I assume that it comes as being expected that Sudden Infant’s sound trail has moved away from their early post-industrial noise emanations. I view this as a welcome approach, personally. Opening abruptly, their intentions easily shine through: a deeply intense double-bass, handled excellently by Christian Weber, pounding drum beats and Joke’s vocals in a manifesto type mode. Punk and no wave fragments tend to color the caustic, constantly political texture of these lyrics. Whereas vocals stand as a dominant factor, that sorts out a variety of seizures, proving to be so vital to the final outcome. Moreover, aggressive, solidly punctual bass lines provide the backbone, operating as a signal. Rhythm is the main target – and this is thoroughly achieved, herein. At certain moments I’m reminded of pictures and fragments of an utterly dystopian funk sound. At the risk of coming out as being paradox, dare I say that there were times when I felt the analogies of a mixture that includes Talking Head’s style along with the stressfully inclined punk/funk hybrid that Le fly Pan Am exemplified, especially during their second album, respectively. Of course, it should come as no surprise: the fact that all the aforementioned elements come together swiftly, led by the “frontman’s” dazzling words. It’s a comforting, yet at the same time delightful, state: the same, anarchist direction that defined this formation, ever since the day of its inception, is obviously still present at this specific recording. Also, adding a saxophone is a tremendously fitting idea. While, daring to make yet another seemingly absurd comparison on my behalf, I can honestly say that the way those vocal lines are pronounced, brought to mind the almost spoken word moments of grand artists, such as Gil Scott-Heron and The Last Poets.

I was greatly surprised by the inclusion of an almost math-rock cover version of Cat Stevens’ “Maybe You’re Right”(!). The rhythmic turbulences that were chosen for this newly spawned version, resemble the outer limits type of explosions, that were the core of bands such as Ruins, or Boredoms, for example. All these, at first sight inconsistent elements, warmly surround this work, which comes off as being strictly personal, firmly directed by Joke’s remarkably intense persona. In fact, I could go as far as saying that I honestly love moments like “Tourists”. Bloody Fucking Tourists – such a brilliant shout, I could not have said it better, for sure!

It is easy to understand that Sudden Infant’s early followers have long ago been aware of these entirely different directives. Besides, it is a clear fact: the days of Radiorgasm, for example, are long gone and never to come back. It is to this crowd though – among else, naturally – that Buddhist Nihilism is addressed to. Leaving preferences aside, it becomes painfully solid: no kind of stagnation is shown, at this present field. On the contrary, Joke is constantly sharp and totally up-to-date. Same implies for the group of friends that is accompanying him. Hence, this record comes as being a high recommendation by me. I tend to view this as a great achievement in the midst of a yet almost flawless path. A path that is distinctively reflected by the cover art’s shining colors.

 

 

George Kanavos

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.