Second Still – Self-titled (manic depression records)

Σίγουρα θα υπάρχει μια θέση στον παράδεισο κρατημένη για μπάντες που αν και αξιόλογες θυμίζουν κάτι έντονα από το παρελθόν. Πέρα από αναβιώσεις, reunion και ξαναζεσταμένα φαγητά, υπάρχει και η απλή απόλαυση της μουσικής που ακούς, οπότε αν αξίζει κάτι, δεν χρειάζεται και πολλές αναλύσεις. Τι θα κάναμε όμως κι εμείς οι δύσμοιροι σε αυτές τις περιπτώσεις; Να γράφαμε απλώς ότι θυμίζουν οι τάδε τη συγκεκριμένη μπάντα και να περνάγαμε στην επόμενη; Η περίπτωση των Second Still ευτυχώς αξίζει κάτι παραπάνω από μια απλή αναφορά ή μια ένταξη στις νέες μπάντες που θυμίζουν τα σκοτεινά eighties.

Ευτυχώς εδώ δεν έχουμε μια μπάντα όπως οι Savages που ξεπατικώνουν ύφη και ριφάκια μπαντών του συγκεκριμένου μουσικού ρεύματος, καθώς οι Second Still είναι μια αμερικάνικη μπάντα, οπότε και κινείται σε underground επίπεδα χωρίς να αποζητά ντε και καλά την εμπορική επιτυχία με εξεζητημένα σουξέ. Το αστείο βέβαια είναι ότι το ντεμπούτο τους βρίθει από υποψήφια σινγκλ που θα έκαναν πάταγο σε πίστες υπογείων, γνωστών και μη εξαιρετέων. Ο ρυθμός του drum machine σε όλα τα κομμάτια δίνει έναν πιο στακάτο ρυθμό και οι μελωδίες αναρριχώνται με την απλή φωνή της Suki. Δεν νομίζω, μάλιστα, να υπάρχει ένα κουπλέ, ένα ρεφρέν ή μια γέφυρα που να μην είναι καλογραμμένη στον δίσκο.

Επίσης τα παιξίματα των μουσικών είναι αρτιότατα και έχω την εντύπωση ότι ζωντανά η μπάντα θα πρέπει να παίρνει τα σκαλπ άμοιρων κεφαλιών. Πέραν όλων αυτών των κοινότοπων διαπιστώσεων, εικασιών και συμπερασμάτων υπάρχουν βεβαίως και τα μειονεκτήματα που συναντάμε αρκετές φορές σε ντεμπούτα σχημάτων. Οι επιρροές που αναφέραμε πριν, δεν μπορούν να περάσουν απαρατήρητες. Ειδικά στη φωνή, η παραπομπή στη Siouxsie είναι παραπάνω από εμφανής, χωρίς να μπορώ να προσδιορίσω πού μπορεί να φτάσει αυτό το “παραπάνω”. Επίσης, σε αρκετές στιγμές του δίσκου ένιωσα ότι η μπάντα θα μπορούσε να σπάσει το προκαθορισμένο μοτίβο της χωρίς τελικά να το βάζει ως προτεραιότητα.

Ως εκ τούτου το ντεμπούτο τους ακούγεται, ναι μεν, πέραν των αναμενόμενων συνεκτικό και στιβαρό, αλλά κάπου φαντάζει φτιαγμένο για να μπει στη νόρμα του ρετρό. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει μια αίσθηση ότι η μπάντα μπορεί να εξελιχθεί σε όλα τα επίπεδα. Αυτό αποδεικνύει το υλικό της εδώ σε συνάρτηση με την άρτια αισθητική της πρόταση. Οπότε με αυτό το ελπιδοφόρο μήνυμα ας κλείσουμε μια κριτική ενός σκοτεινού δίσκου, που όμως έχει την ενέργεια μιας πηγαίας εκτόνωσης ως βασικό χαρακτηριστικό του.

Μπάμπης Κολτράνης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s