Against a silent 2017 – This year’s top records

Άλλη μια χρονιά έφτασε στο τέλος της και άλλη μια φορά φαίνεται ότι δεν πήγε στράφι η αναζήτηση νέων μουσικών εκ μέρους μας. Φέτος, περισσότερο από άλλη χρονιά και περνώντας διάφορες φάσεις ως συντακτική ομάδα του ats, φτάσαμε να ασχολούμαστε ενδελεχώς με πολλά και διαφορετικά μουσικά είδη, αφουγκραζόμεν@ τη μουσική πραγματικότητα γύρω μας. Αυτό αποδεικνύεται περίτρανα από την ποικιλία στα άλμπουμ που επιλέξαμε ως τα κορυφαία του 2017. Παρ’ όλες τις διαφορές μεταξύ των γούστων μας, κοινός τόπος των επιλογών μας είναι η σχεδόν καθολική έλλειψη δίσκων από τα επονομαζόμενα μεγάλα ονόματα. Αντιθέτως, βρέθηκαν στις σχετικές λίστες μας πολλά νέα ονόματα κυρίως από το underground, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό, τα οποία έκαναν φέτος τα πρώτα τους δισκογραφικά βήματα, αν όχι το πρώτο τους. Εξάλλου, και στην ίδια τη φετινή ύλη του ats το κύριο βάρος δόθηκε στο νέο και όχι στο παλιό, το οποίο ως μια μορφή στείρας νοσταλγικότητας εμφανίζεται είτε σε μορφή νέων κυκλοφοριών παλιών συνταγών, είτε σε αυτήν επανεκδόσεων που πλέον αποτελούν και το τυράκι στη φάκα του εμπορίου.

Σίγουρα δεν έχουμε καλύψει ολόκληρη την γκάμα του νέου ήχου σήμερα, αλλά (και) αυτές οι λίστες είναι μέρος μιας συνεχούς προσπάθειάς μας να τον αντικατοπτρίσουμε όσο γίνεται πιο πιστά και χωρίς παρωπίδες. Επίσης, εκφράζουν όχι μόνο τις προσωπικές μας μουσικές αδυναμίες για φέτος, αλλά παράλληλα και την προσπάθεια ανίχνευσης των προμηνυμάτων που θα καθορίσουν το αύριο στη μουσική. Ένα αύριο που δεν είναι τελικά τόσο μακρινό όσο νομίζουμε και που στηρίζεται στις συμπράξεις (βλ. χαρακτηριστικά την ύπαρξη πολλών γκρουπ και συνεργασιών σε αντιδιαστολή με τα προσωπικά άλμπουμ στις λίστες), το πάντρεμα ιδεών και την εξωτερίκευσή τους. Ας αφήσουμε λοιπόν να παίξει δυνατά μουσική απέναντι σε ένα φιλήσυχο 2017 και ας ευχηθούμε, ευχαριστώντας σας για τη στήριξη, για ένα πλούσιο σε συγκινήσεις 2018, από μουσικής και όχι μόνο άποψης.

 

1. Ex Eye – Self-titled (διαβάστε την κριτική εδώ)

2. Exquirla – Para Quienes Aun Viven (διαβάστε την κριτική εδώ)

3. Leprous – Malina (διαβάστε την κριτική εδώ)

4. 1476 – Our Season Draws Near (διαβάστε την κριτική εδώ)

5. Junius – Eternal Rituals For The Accretion Of Light

Kudos: Alfa Mist – Antiphon (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

Αντώνης Καλαμούτσος

 

1. Wolves in the Throne Room – Thrice Woven (διαβάστε την κριτική εδώ)

2. Godspeed You! Black Emperor – Luciferian Towers (διαβάστε την κριτική εδώ)

3. Amenra – Mass VI (διαβάστε την κριτική εδώ)

4. Converge – The Dusk In Us

5. Ulver – The Assassination Of Julius Caesar

Kudos: Rope Sect – Personae Ingratae (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

ichie

 

1. Kevin Morby – City Music

2. Rhiannon Giddens – Freedom Highway

3. Nadine Shah – Holiday Destination

4. Feist – Pleasure

5. Priests – Nothing Feels Natural (διαβάστε την κριτική εδώ)

Kudos: Vagabon – Infinite Worlds (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

Φανή Κ.

 

1. Throane – Plus Une Main à Mordre (διαβάστε την κριτική εδώ)

2. Godflesh – Post Self

3. Bell Witch – Mirror Reaper

4. Taake – Baktanker

5. Thantifaxath – Void Masquerading As Matter

Kudos: Wormwood – Mooncurse

 

Βικτώρια Λαμπροπούλου

 

1. Arca – Self-titled (διαβάστε την κριτική εδώ)

2. Drab Majesty – The Demonstration (διαβάστε την κριτική εδώ)

3. Demen – Nektyr (διαβάστε την κριτική εδώ)

4. James Holden & The Animal Spirits – The Animal Spirits (διαβάστε την κριτική εδώ)

5. Bagarre Générale – Tohu-bohu (διαβάστε την κριτική εδώ)

Kudos: Second Still – Self-titled (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

1. Sollertia – Light

2. Amplifier – Trippin’ With Dr. Faustus

3. 1476 – Our Season Draws Near

4. DooL – Here Now There Then

5. Leprous – Malina

Kudos: Lör – In Forgotten Sleep (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

Ελένη Λιβεράκου Eriksson

 

Second Still – Self-titled (manic depression records)

Σίγουρα θα υπάρχει μια θέση στον παράδεισο κρατημένη για μπάντες που αν και αξιόλογες θυμίζουν κάτι έντονα από το παρελθόν. Πέρα από αναβιώσεις, reunion και ξαναζεσταμένα φαγητά, υπάρχει και η απλή απόλαυση της μουσικής που ακούς, οπότε αν αξίζει κάτι, δεν χρειάζεται και πολλές αναλύσεις. Τι θα κάναμε όμως κι εμείς οι δύσμοιροι σε αυτές τις περιπτώσεις; Να γράφαμε απλώς ότι θυμίζουν οι τάδε τη συγκεκριμένη μπάντα και να περνάγαμε στην επόμενη; Η περίπτωση των Second Still ευτυχώς αξίζει κάτι παραπάνω από μια απλή αναφορά ή μια ένταξη στις νέες μπάντες που θυμίζουν τα σκοτεινά eighties.

Ευτυχώς εδώ δεν έχουμε μια μπάντα όπως οι Savages που ξεπατικώνουν ύφη και ριφάκια μπαντών του συγκεκριμένου μουσικού ρεύματος, καθώς οι Second Still είναι μια αμερικάνικη μπάντα, οπότε και κινείται σε underground επίπεδα χωρίς να αποζητά ντε και καλά την εμπορική επιτυχία με εξεζητημένα σουξέ. Το αστείο βέβαια είναι ότι το ντεμπούτο τους βρίθει από υποψήφια σινγκλ που θα έκαναν πάταγο σε πίστες υπογείων, γνωστών και μη εξαιρετέων. Ο ρυθμός του drum machine σε όλα τα κομμάτια δίνει έναν πιο στακάτο ρυθμό και οι μελωδίες αναρριχώνται με την απλή φωνή της Suki. Δεν νομίζω, μάλιστα, να υπάρχει ένα κουπλέ, ένα ρεφρέν ή μια γέφυρα που να μην είναι καλογραμμένη στον δίσκο.

Επίσης τα παιξίματα των μουσικών είναι αρτιότατα και έχω την εντύπωση ότι ζωντανά η μπάντα θα πρέπει να παίρνει τα σκαλπ άμοιρων κεφαλιών. Πέραν όλων αυτών των κοινότοπων διαπιστώσεων, εικασιών και συμπερασμάτων υπάρχουν βεβαίως και τα μειονεκτήματα που συναντάμε αρκετές φορές σε ντεμπούτα σχημάτων. Οι επιρροές που αναφέραμε πριν, δεν μπορούν να περάσουν απαρατήρητες. Ειδικά στη φωνή, η παραπομπή στη Siouxsie είναι παραπάνω από εμφανής, χωρίς να μπορώ να προσδιορίσω πού μπορεί να φτάσει αυτό το “παραπάνω”. Επίσης, σε αρκετές στιγμές του δίσκου ένιωσα ότι η μπάντα θα μπορούσε να σπάσει το προκαθορισμένο μοτίβο της χωρίς τελικά να το βάζει ως προτεραιότητα.

Ως εκ τούτου το ντεμπούτο τους ακούγεται, ναι μεν, πέραν των αναμενόμενων συνεκτικό και στιβαρό, αλλά κάπου φαντάζει φτιαγμένο για να μπει στη νόρμα του ρετρό. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει μια αίσθηση ότι η μπάντα μπορεί να εξελιχθεί σε όλα τα επίπεδα. Αυτό αποδεικνύει το υλικό της εδώ σε συνάρτηση με την άρτια αισθητική της πρόταση. Οπότε με αυτό το ελπιδοφόρο μήνυμα ας κλείσουμε μια κριτική ενός σκοτεινού δίσκου, που όμως έχει την ενέργεια μιας πηγαίας εκτόνωσης ως βασικό χαρακτηριστικό του.

Μπάμπης Κολτράνης