Anadelta – Marsen Jules – Anla Courtis

Anadelta – Supposing We Haven’t Reached A Deadend (self-released)

 

anadelta.againstthesilence.com

 

Άγνωστο τελικά αν είναι προτιμότερο να απλωθεί η παλέτα των ήχων ή να εστιαστεί η μουσική σε ένα συγκεκριμένο σημείο. Οι σύγχρονες τεχνικές ωθούν τ@ς δημιουργούς στην πρώτη επιλογή, η επιμονή τους στην δεύτερη. Ο Αθηναίος Anadelta προσπαθεί και στο δεύτερο του άλμπουμ να γεφυρώσει τις δύο παραπάνω επιλογές με έναν τρόπο ευρέως δοκιμασμένο τα τελευταία χρόνια. Πιο συγκεκριμένα αναλαμβάνει μόνος του να δημιουργήσει μια post rock μουσική με έντονο το ηλεκτρονικό στοιχείο. Ακούγοντας τα κομμάτια του είναι σαν το συγκεκριμένο είδος να βρίσκει την πιο αγνή μορφή του, ασχέτως αν λείπουν οι εκρήξεις που μόνο μια συνάρθροιση μουσικών-φυσικών οργάνων μπορεί να πετύχει. Ο λόγος είναι πως συναντάμε και στο δεύτερο του πόνημα έναν αέναο λυρισμό που καταπιέζει πάντως την ατμοσφαιρικότητα ως παράγοντα πειραματισμού, μαζί με διακριτικούς ρυθμούς που βρίσκονται πάντα εκεί για να τον συνοδεύουν.

Υπάρχει μια πλούσια θα λέγαμε κινητικότητα των οργάνων που όμως επιλέγουν να πατάνε σε απλές ιδέες και όχι να ρισκάρουν κάτι επικίνδυνο. Ως εκ τούτου υπάρχει μια αξιοζήλευτη συνοχή στον δίσκο, αλλά λείπουν οι στιγμές που θα ξεφύγουν από την ρότα που χαράζει. Επίσης ακούγοντάς τον γεννιέται το ερώτημα πώς θα ακουγόταν το όλο αποτέλεσμα αν αντί για drum machine είχαμε έναν ντράμερ και παράλληλα απουσίαζαν παντελώς τα ηλεκτρονικά στοιχεία. Ίσως ένα αποξηραμένο σκηνικό να διευκόλυνε ακόμη περισσότερο την ανάδυση της μελαγχολίας των μελωδιών που αδιαμφισβήτητα κουρνιάζουν στον συγκεκριμένο δίσκο. Μέχρι το επόμενο βήμα του δημιουργού, ας ακούσουμε πάντως προσεκτικά αυτό που έχει να μας προσφέρει σήμερα.

 

 

Marsen Jules – The Empire Of Silence (oktaf)

 

marsenjules.theempireofsilence

Η σιωπή ως έννοια επιδέχεται πολλές ερμηνείες. Εύκολα ορίζεις αυτό που την σπάει, δυσκολότερα όμως την απομονώνεις και την ντύνεις στοργικά με ήχους, κάτι το οποίο προσπαθεί να πράξει ο Marsen Jules στον νέο του δίσκο.

Υπάρχει μια ιδιαίτερη ψυχρότητα στο υλικό εδώ που φέρει τον χαρακτηριστικό τίτλο The Empire Of Silence και η οποία αποτυπώνεται και στους τίτλους των συνθέσεων που αναφέρονται στις διάφορες ονομασίες του χιονιού σε μια άγνωστη πιθανόν βόρεια γλώσσα (βλ. Inuit). Συναντάμε μια αίσθηση σαν να κοιτάς από ψηλά μια ακίνητη Γη, χωρίς να διακρίνεις κάποια ιδιαίτερη εναλλαγή χρωμάτων σε αυτήν. Τείνει μάλιστα να κυλά η μουσική χωρίς ιδιαίτερες κορυφώσεις, άκρως μινιμαλιστικά, δίνοντας έναν υπόρρητο σκοτεινό τόνο στην τήρηση μιας απειλητικής ηχητικής σιγής. Ίσως για αυτό να θυμίζει μουσικές του Edvard Artemiev που έντυναν μυσταγωγικά τα αριστουργήματα του Tarkovski, παιγμένες σε αργή ταχύτητα. Αυτό το τελευταίο στοιχείο μάλλον κάνει τον δίσκο αυτόν ελαφρώς δύσκολο για να τον αντιληφθείς απτά, ειδικά αν προσθέσουμε το σχεδόν σαραντάλεπτο bonus κομμάτι που συμπληρώνει την κυκλοφορία. Αν προσεγγιστεί όμως ως μια ηχητική κατάσταση και όχι ως ένα απλό μουσικό άλμπουμ, η κατανόηση του σίγουρα θα είναι ευκολότερη.

 

 

Anla Courtis – B-rain Folklore (Yogoh Records)

 

B-rain Folklore.anlacourtis.againstthesilence.com

 

Αν θεωρείτε πως έχετε ακούσει κάθε πειραγμένη έκδοση παραδοσιακής μουσικής, δοκιμάστε την ακρόαση αυτού του δίσκου. Ο συγκέκριμένος πειραματιστής επιλέγει να αποδομήσει σε τέτοιο βαθμό τις αργεντίνικες ρίζες του που το αποτέλεσμα σε σημεία όχι απλά δεν τις θυμίζει, αλλά ούτε καν ως μουσικό με την στενή έννοια του όρου δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Τυχαίνει η αρχή να είναι λυρική και σχεδόν μπαλαντοειδής και τελικά παραπλανητική για τι θα επακολουθήσει. Από το δεύτερο κιόλας κομμάτι το βουκολικό ξεμονάχιασμα βρίσκει τον θόρυβο που του αναλογεί. Υπάρχουν μέρη που νομίζεις πως ακούς την ηχητική αναπαράσταση ενός κοπαδιού προβάτων ή αγελάδων στην μέση του πουθενά. Κάπως σαν από την έννοια της ακρόασης να περνάμε στην παρατήρηση εικόνων ελαφρώς παγανιστικών.

Εντύπωση προκαλεί πως σε όλο αυτό το περίεργο σκηνικό υπάρχουν αρκετές ήπιες και στρωμένες στιγμές, σχεδόν νοσταλγικές. Η μικρή διάρκεια της κάθε σύνθεσης βοηθά στο ξεπέρασμα αυτών που ερωτοτροπούν παρά φύσιν με τον θόρυβο. Οπότε το τέλος με τους ήχους της πόλης της Osaka στο background κάνει έναν θεοπάλαβο μουσικό κύκλο να κλείνει με έναν αρμονικό τρόπο, δηλώνοντας πως η επιστροφή στο κλεινόν άστυ είναι συνδεδεμένη με μια άγραφη μοίρα.

 

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s