Title Fight – Hyperview (anti-)

titlefight.hyperview

 

Κάποιες κριτικές καταλήγουν να είναι πιο δύσκολες από άλλες λόγω του φόρτου σκέψεων και συναισθημάτων που κουβαλούν οι συγκεκριμένες μουσικές που τοποθετούνται κάτω από τον εξεταστικό φακό. Κάπως σαν την συνάντηση δυο ερωτευμένων που δεν ξέρουν από ποιο σημείο να αγγιχτούν πρώτα και κυρίως πως να εξηγήσουν αυτό που συμβαίνει. Τι να αναλυθεί δηλαδή από έναν χείμαρρο μελωδιών που πλημμυρίζει το κεφάλι και παράγει φως ακόμη και στο πιο σκοτεινό δωμάτιο;

 Για όσ@ς ήδη γνωρίζουν τους TF και δεν είναι από αυτ@ς που κρατάνε μόνο τα πρώτα μουσικά βήματα μιας μπάντας ξεχνώντας να ωριμάσουν μαζί της, τα νέα που φέρνει ο τρίτος δίσκος τους είναι πολύ καλά. Το Hyperview πραγματικά είναι σαν να φτιάχτηκε από μια νέα μπάντα του μέλλοντος, κουβαλώντας παράλληλα στοιχεία της μουσικής των TF, καθώς και των επιρροών που ως μουσικοί έχουν. Αν κι έχουν κατηγορηθεί πως μέσα στον κυκεώνα των ακουσμάτων τους, κάπου δυσκολεύονται να παρουσιάσουν τον δικό τους χαρακτήρα προς τα έξω, το Hyperview με την φρεσκάδα και την ιδιαίτερη γοητεία του τους κάνει να ξεγλιστρούν για άλλη μια φορά από την όποια άδικη για μένα κριτική.
Για άλλη μια φορά κρατώντας έναν γεμάτο ήχο, κάνουν τεράστια βήματα προς τα εμπρός και πιο συγκεκριμένα προς ένα βάθος που κάνει τα πιο απλά κομμάτια που έγραψαν ποτέ, να απαιτούν δύο με τρεις ακροάσεις για να τα νιώσεις καθολικά. Όσο οι στίχοι δεν ξεδιαλύνονται σε σημείο που δεν μπορείς να ξεχωρίσεις ποιος από τους δυο ερμηνευτές τραγουδά σε κάθε κομμάτι, τόσο όλα τα κομμάτια ακούγονται τόσο κρυστάλλινα. Όντως στις δυο τελευταίες κυκλοφορι(άρ)ες της μπάντας είχαν διαφανεί στοιχεία πειραματισμού στον ήχο τους, αλλά πλέον ίσως μόνο τα ντραμς και οι ταχύτητες σε λιγοστά κομμάτια έχουν μείνει για να θυμίζουν το παλαιότερο υλικό τους που με τόσο ζεστό τρόπο έχει αγκαλιαστεί από τ@ς φίλ@ς της μπάντας. Το στοίχημα όμως πάντα παραμένει η ποιότητα της μουσικής που βγάζει μια μπάντα και όχι η ταμπέλα που την συνοδεύει και εδώ είναι που οι TF σημειώνουν έναν μικρό θρίαμβο.
Προσωπικά πάντα απεχθανόμουν κάθε είδους (μουσική) ωρίμανση που παράγει μια γεροντική νωθρότητα και μια σοβαροφάνεια. Στην περίπτωση μας εδώ ευτυχώς η αφέλεια και η εκρηκτικότητα των TF βρήκε νέους δρόμους να διαβεί παράγοντας την μουσική έκπληξη του χειμώνα. Φέρνοντας στο νου τον τελευταίο δίσκο των συγγενικών Pianos Become The Teeth, όπου πήρε κάποιο χρόνο για να εκτιμηθεί ως έπρεπε, εδώ το Hyperview δεν μας επιτρέπει με ό,τι το συνέχει να υποπέσουμε ξανά στα ίδια λάθη.
“Poison in your mood
Chlorine eyes from you
Decorated blue
Opening a wound…”

Μπάμπης Κολτράνης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.