Against a silent 2015 – This year’s 36 top records

banner2015_best

 

Όπως και για τον υπόλοιπο κόσμο, έτσι και για το Against The Silence το 2015 ήταν μια αμφίσημη χρονιά – εφόσον η τέχνη δεν μπορεί παρά να συμπορεύεται με την πραγματικότητα απ’ την οποία δημιουργείται, και την οποία λιγότερο ή περισσότερο αντανακλά. Παρ’ όλα αυτά, επιλέξαμε να μην ενδώσουμε στην αναπόφευκτη απαισιοδοξία, και να συνεχίσουμε να κάνουμε αυτό που πάντα μας εκφράζει και μας ευχαριστεί καλύτερα, προσπαθώντας να διδαχτούμε από τα βιώματα των προηγουμένων μηνών και να αξιοποιήσουμε την γνώση αυτή, σε πείσμα της αντίληψης που θέλει το μέλλον να αντιστοιχεί σ’ ένα διαρκώς ανακυκλούμενο παρόν. Έτσι, εν αναμονή του 2016, και διατηρώντας την πεποίθηση ότι τίποτε δεν είναι προκαθορισμένο κι ότι όλα μπορούν ανά πάσα στιγμή να μεταβληθούν, παρουσιάζουμε τα καλύτερα του 2015 για τον κάθε συντάκτη και συντάκτρια ξεχωριστά.

 

1. Title Fight – Hyperview

2. Loma Prieta – Self Portrait

3. Various – I Can’t Give You The Life You Want 

4. Julia Holter – Have You In My Wilderness

5. Majical Cloudz – Are You Alone?

 

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

The Lumes – Lust EP

Kat

 

1. Lychgate – An Antidote For The Glass Pill

2. N(37) + [BOLT] – 22:16

3. Year Of No Light – Baggare Generale Split

4. Zen Jungle – Flow

5. Erik Friedlander – Oscalypso

 

 kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Sean McCann – Ten Impressions For Piano & Strings  

ATM

 

1. Oiseaux-Tempête– Ütopiya

2. Julia Holter – Have You In My Wildness

3. Kosmischer Läufer – Volume Three

4. Defeater – Abandoned

5. Public Service Broadcasting – The Race For Space

Public Service Broadcasting - The Race For Space

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Jonas Munk – Absorb Fabric Cascade

Mu | te

 

1. Planks – Perished Bodies

2. Mgla – Exercises In Futility

3. Swallow The Sun – Songs From The North I, II, III

4. Dodheimsgard – A Umbra Omega

5. A Forest Of Stars – Beware The Sword You Cannot See

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Spectral Lore – Gnosis

Βικτώρια

 

1. Julia Holter – Have You In My Wilderness

2. Title Fight – Hyperview

3. Oneohtrix Point Never – Garden Of Delete

4. Sean McCann – Ten Impressions For Piano & Strings

5. Zenjungle – Flow

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Pinkshinyultrablast – Everything Else Matters

Μπάμπης Κολτράνης

 

  1. Oiseaux-Tempête–Ütopiya

2. Julia Holter – Have You In My Wilderness

3. Mgla – Exercises in futility

4. Fourteen Nights At Sea – Minor Light

5. We Lost The Sea – Departure Songs

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Sunken Seas – Glass  

ichie

 

1. Various – I Can’t Give You The Life You Want

2. The Soft Moon – Deeper

3. Defeater – Abandoned

4. Caspian – Dust and Disquiet

5. Ought – Sun Coming Down

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Various – Synthetic Soundscapes Of Modern Urban Morality

 

cari

 

1. Blanck Mass – Dumb Flesh

2. Oneohtrix Point Never – Garden of Delete

3. Ghost – Meliora

4. Lightning Bolt – Fantasy Empire

5. BADBADNOTGOOD & Ghostface Killah – Sour Soul

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Pinkish Black – Bottom Οf Τhe Morning

 

amberclock

 

 

 

 

Title Fight – Hyperview (anti-)

titlefight.hyperview

Κάποιες κριτικές καταλήγουν να είναι πιο δύσκολες από άλλες λόγω του φόρτου σκέψεων και συναισθημάτων που κουβαλούν οι συγκεκριμένες μουσικές που τοποθετούνται κάτω από τον εξεταστικό φακό. Κάπως σαν την συνάντηση δυο ερωτευμένων που δεν ξέρουν από ποιο σημείο να αγγιχτούν πρώτα και κυρίως πως να εξηγήσουν αυτό που συμβαίνει. Τι να αναλυθεί δηλαδή από έναν χείμαρρο μελωδιών που πλημμυρίζει το κεφάλι και παράγει φως ακόμη και στο πιο σκοτεινό δωμάτιο;

 Για όσ@ς ήδη γνωρίζουν τους TF και δεν είναι από αυτ@ς που κρατάνε μόνο τα πρώτα μουσικά βήματα μιας μπάντας ξεχνώντας να ωριμάσουν μαζί της, τα νέα που φέρνει ο τρίτος δίσκος τους είναι πολύ καλά. Το Hyperview πραγματικά είναι σαν να φτιάχτηκε από μια νέα μπάντα του μέλλοντος, κουβαλώντας παράλληλα στοιχεία της μουσικής των TF, καθώς και των επιρροών που ως μουσικοί έχουν. Αν κι έχουν κατηγορηθεί πως μέσα στον κυκεώνα των ακουσμάτων τους, κάπου δυσκολεύονται να παρουσιάσουν τον δικό τους χαρακτήρα προς τα έξω, το Hyperview με την φρεσκάδα και την ιδιαίτερη γοητεία του τους κάνει να ξεγλιστρούν για άλλη μια φορά από την όποια άδικη για μένα κριτική.
Για άλλη μια φορά κρατώντας έναν γεμάτο ήχο, κάνουν τεράστια βήματα προς τα εμπρός και πιο συγκεκριμένα προς ένα βάθος που κάνει τα πιο απλά κομμάτια που έγραψαν ποτέ, να απαιτούν δύο με τρεις ακροάσεις για να τα νιώσεις καθολικά. Όσο οι στίχοι δεν ξεδιαλύνονται σε σημείο που δεν μπορείς να ξεχωρίσεις ποιος από τους δυο ερμηνευτές τραγουδά σε κάθε κομμάτι, τόσο όλα τα κομμάτια ακούγονται τόσο κρυστάλλινα. Όντως στις δυο τελευταίες κυκλοφορι(άρ)ες της μπάντας είχαν διαφανεί στοιχεία πειραματισμού στον ήχο τους, αλλά πλέον ίσως μόνο τα ντραμς και οι ταχύτητες σε λιγοστά κομμάτια έχουν μείνει για να θυμίζουν το παλαιότερο υλικό τους που με τόσο ζεστό τρόπο έχει αγκαλιαστεί από τ@ς φίλ@ς της μπάντας. Το στοίχημα όμως πάντα παραμένει η ποιότητα της μουσικής που βγάζει μια μπάντα και όχι η ταμπέλα που την συνοδεύει και εδώ είναι που οι TF σημειώνουν έναν μικρό θρίαμβο.
Προσωπικά πάντα απεχθανόμουν κάθε είδους (μουσική) ωρίμανση που παράγει μια γεροντική νωθρότητα και μια σοβαροφάνεια. Στην περίπτωση μας εδώ ευτυχώς η αφέλεια και η εκρηκτικότητα των TF βρήκε νέους δρόμους να διαβεί παράγοντας την μουσική έκπληξη του χειμώνα. Φέρνοντας στο νου τον τελευταίο δίσκο των συγγενικών Pianos Become The Teeth, όπου πήρε κάποιο χρόνο για να εκτιμηθεί ως έπρεπε, εδώ το Hyperview δεν μας επιτρέπει με ό,τι το συνέχει να υποπέσουμε ξανά στα ίδια λάθη.
“Poison in your mood
Chlorine eyes from you
Decorated blue
Opening a wound…”

Μπάμπης Κολτράνης

Δέκα νέα τραγούδια που ακούσαμε μέσα στην μεσαυγουστιάτικη βδομάδα 13

10logoi.agaiinstthesilence

Manic Street Preachers – Show Me The Wonder

Όλ@ έχουμε τα κολλήματα μας. Τι θα ήμασταν άραγε χωρίς αυτά; Η μπάντα που θα μπορούσαν να γραφτούν σεντόνια εισαγωγών από τον γράφων, επιστρέφει για άλλη μια φορά με φούρια. Δέκατος δίσκος και νιοστό σουξέ που στην αρχή δεν σου γεμίζει το μάτι, αλλά μετά καταφέρνει και κολλά στο αυτί. Αν και δείχνει να μην παρεκτρέπεται από την γλυκανάλατη στροφή που πήραν με το προηγούμενο τους πόνημα, είναι ευχάριστο αυτού του επιπέδου οι μπάντες να βρίσκονται ακόμη ενεργές στο στερέωμα. (view)

Title Fight – Be A Toy

Το τραγούδι που όταν έσκασε πριν λίγες μέρες, έπαιζε συνεχόμενα στα ακουστικά. Πρώτον γιατί διαθέτει μια μελωδία και έναν ρυθμό άκρως ξεσηκωτικό. Δεύτερον γιατί μέσα στον κιθαριστικό χαμό κάπως έπρεπε να διαλευκανθούν οι στίχοι ώστε να το τραγουδάμε κατά μόνας ακόμη και όταν δεν το ακούμε. Τρίτον γιατί αποτελεί την φυσική εξέλιξη του κολλητικού περσινού δίσκου της μπάντας. Τέταρτον… πέμπτον… κοκ. (view)

Explosions In The Sky & David Wingo – Join On Me Avalanche

Το εν λόγω post rock αμερικάνικο σχήμα χωρίς να έχει χαράξει καμία είδους πρωτοπορία, δικαίως θεωρείται ως ένα από τα πιο διάσημα σχήματα του είδους με βάση την πλούσια δισκογραφία τους. Χρειαζόταν τελικά ένα soundtrack και μια συνεργασία πάντως για να ξεκολλήσουν από το παγιωμένο ύφος τους.

Danny Paul Grody – Lonesome George

Παραμένουμε στην Ήπειρο που βρίσκεται στην Δύση του κόσμου αν και η μουσική που θα συναντήσουμε παραπέμπει σε αυγή. Ο αυτοδίδακτος κιθαρίστας των The Drift και παλαιότερα των Tarentel, κυκλοφορεί αυτές τις μέρες τον τρίτο του προσωπικό δίσκο που περιέχει ακουστικές ασκήσεις, όμορφα απλωμένες σε εικόνες ενός φανταστικού road trip σε ερημικά τοπία.

Julianna Barwick – Forever (live on Soundcheck)

Αυτό το τραγούδι όντως θα μπορούσε να παίζει για πάντα. Δεν είναι μόνο αυτά τα αιθέρια φωνητικά που έρχονται από έναν άλλο κόσμο, αλλά κυρίως αυτή η αίσθηση της απόλυτης ακινησίας μπροστά σε μια τόσο αφοπλιστική μελωδία. Ο τρίτος δίσκος της Νεοϋορκέζας κυκλοφορεί αυτές τις μέρες και αυτό εδώ είναι ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα του, ζωντανά ηχογραφημένο. (view)

 A Winged Victory Of The Sullen – Ti Prego Memory Man

Μετά από έναν αριστουργηματικό ντεμπούτο πριν δυο χρόνια, το ντουέτο αυτό συμμετέχει με ένα νέο άσμα στην δεύτερη κατά σειρά συλλογή της Ghostly International. Μερικές φορές αυτό το υβρίδιο που αποκαλούμε neo classical ακούγεται άκρως ακαδημαϊκό αλλά οι συγκεκριμένοι καταφέρνουν να το μπολιάσουν αριστοτεχνικά με μια εύστοχη μινιμαλιστική ambient. Απόδειξη αυτό εδώ το κομμάτι.

Sarah Neufeld – Hero Brother

Η βασική βιολίστρια των Arcade Fire βγάζει το προσωπικό της ντεμπούτο στην Constellation! Από μόνη της η είδηση αυτή δημιουργεί μεγάλες απαιτήσεις, καθώς η συγκεκριμένη δεν συνοδεύει απλώς μια από τις κορυφαίες μπάντες της εποχής μας, αλλά αποτελεί ένα βασικότατο στοιχείο της όλης μαγείας τους. Ακούγοντας το ομώνυμο κομμάτι του album νιώθεις να βυθίζεσαι σε έναν σκληρό και συνάμα λυρικό κόσμο, με έναν τρόπο που θυμίζει τις παρενέργειες της μουσικής του Colin Stetson.

Murcof & Phillipe Petit – Pegasus

Ιστορίες από την ελληνική μυθολογία τοποθετημένοι σε μια μουσική που σπάει τα όρια μεταξύ αυτοσχεδιασμού και συνεκτικότητας, ατμόσφαιρας και μελωδίας, σκοταδιού και ελπίδας. Οι δυο πειραματιστές τολμούν μετά την σειρά των από κοινού κοντσέρτων τους, να βγάλουν έναν δίσκο αναπάντεχο και βαθύ. Αυτό είναι το δεύτερο κομμάτι του First Chapter που θα βγει τον Σεπτέμβρη.

Barker & Baumecker – Spur (Clark remix)

Τον χαβά του αυτός ο Chris. Μαζεύει τα ασυμμάζευτα remix του σε άλλους καλλιτέχνες, όπως και άλλων σε δικά του κομμάτια, και τα κυκλοφορεί σε τετραπλό βινύλιο. Συνήθως σε παρόμοιες περιπτώσεις το αποτέλεσμα βαίνει άνισο, αλλά μόνο τον κατάλογο των ονομάτων που παρελαύνουν στο Feast_Beast να διαβάσει κανείς, πείθεται πως στην περίπτωση δικαίως μπορεί να έχει υψηλές απαιτήσεις.

Prince – Breakfast Can Wait

Να λοιπόν που με την ενοχλητική επιτυχία που έκαναν οι Daft Punk επαναφέροντας μια από τις χειρότερες σελίδες της παγκόσμιας μουσικής στην μόδα (βλ. disco-funk), έδωσαν το πάτημα να επανεμφανιστούν περσόνες από το μακρινό παρελθόν. Εντάξει, ο συγκεκριμένος ποτέ δεν είχε εξαφανιστεί, αν και μια κάτω βόλτα την είχε πάρει, αλλά όλοι-ες θα ευχόμασταν τέτοια σεξουλιάρικα κομμάτια να ακούγονται πιο συχνά στα δύσμοιρα ραδιόφωνα. (view)

Μπάμπης Κολτράνης

Title Fight – Floral Green (sideonedummy)

 

Numb, But I Still Feel It : Μια εισαγωγή που προδικάζει τί θα επακολουθήσει. Ξεσπάσματα που τεντώνουν τις φλέβες των άκρων. Μια φωνή εξομολογείται απέναντι σε έναν άσχημο καθρέφτη. Οι ήχοι υπερβαίνουν τα όρια μιας τυπικής ηχογράφησης. Ποτέ ξανά τα μάτια δεν έβγαλαν μέσω μιας κοφτερής μελωδίας μια τέτοια χειμαρρώδη ενέργεια.

Leaf : Η φυσική συνέχεια, το δίδυμο αδερφάκι, καθώς τα όργανα συναγωνίζονται με την φωνή ποιο από όλα θα καταρρίψει πρώτο το είδωλο του. Επιρροές από Jawbreaker ίπτανται, στίχοι που φτύνουν εσώψυχα, η ισορροπία το παντοτινό στοίχημα.

Like A Ritual : Εισαγωγική κιθάρα παρμένη από το “Where I End And You Begin” των Radiohead! Μια διαφορετική πιο ήπια φωνή απευθύνεται στο πανταχού παρών αόρατο πρόσωπο. Ένα αργό σπάσιμο βυθίζει στο κενό που αφήνει τα πάντα μέσα μας.

Secret Society : Ευθυτενές και εφηβικό. Κουβαλώντας κάτι από τις γλυκόπικρες μελωδίες των Nirvana, προσθέτει όγκο και χρώμα στην έννοια της απλότητας.

Head In The Ceiling Fan : Ένα λεπτό παιξίματος μιας ολομόναχης κιθάρας που στοιχίζει την μελωδική βάση του τραγουδιού. Το emocore όπως θα έπρεπε να είναι, πηγαίο, στέρεο και νοσταλγικό. Η φωνή κινείται μεταξύ ανέμελου σφυρίγματος και ραχάτικου μουρμουρητού. Το συγγκρότημα για τα καλά γυρνάει σελίδα.

Make You Cry : Ένα από τα κρυμμένα διαμάντια. Η σκοτεινή νότα που εκρηγνύεται σχεδόν ανύποπτα. Ένα συναίσθημα σαν δάκρυ που προσπαθεί να βρει διέξοδο και τον ακριβές λόγο γέννησης του.

Sympathy : Κάνοντας τους Dinosaur Jr και τους Sonic Youth περήφανους. Η σύνθεση που λειτούργησε ως πυξίδα για το που θα κατευθυνθεί ο όλος δίσκος. Κολληματικό όπως κάθε εμπειρία που συναντάμε για πρώτη φορά. Η γέφυρα προς στο τέλος χτυπά το στήθος σαν κομμένη ανάσα.

Frown : Μια ιδέα που ξετυλίγεται με φυσικότητα καταλήγοντας στον τόσο αληθινό στίχο… «All along, all I ever wanted was someone to tell me that I am wrong…».

Calloused : Ένα ανάλαφρο μπάσιμο, μια παιδική διφωνία, μια ωμή δυναμική στο παίξιμο όλων των οργάνων. Ορίστε μια μουσική που δεν ντρέπεται να είναι αθώα και ατημέλητη συνάμα.

Lefty : Το τέλος πλησιάζει, οι ταχύτητες πέφτουν και όλα απογυμνώνονται. Τα πάντα σταματάνε προς χάριν του ρεφρέν και η μπάντα εναλλάσσει τις ανάσες στα βαθιά με το ελαφρύ χαμόγελο καθώς ο ήλιος στεγνώνει τα χείλη πάνω από την επιφάνεια του νερού.

In Between : Ένας κιθαριστικός ήχος μη οικείος μας υποδέχεται στο τελευταίο σκαλοπάτι. Σκέψεις απλώνονται σε μια διακριτική ερμηνεία, μια έκρηξη γεμάτη μελωδίες καταλήγει σε ένα τέλος απότομο. Δεν θα μπορούσε να κλείσει με καλύτερο τρόπο ένας δίσκος ο οποίος ενώ ταράζει τις λιμνάζοντες σκέψεις με τον πρώτο χτύπο, ταυτόχρονα ωριμάζει με την πάροδο του χρόνου και τις αναπόφευκτες συνεχείς ακροάσεις του που αυτός φέρνει.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης