Cassegrain – Cristian Vogel – Jonas Kopp

Cassegrain – Centres Of Distraction (prologue)

 

cassegrain.againstthesilence

 

Το ντουέτο αυτό θα μπορούσε να έχει έρθει από το διάστημα μεταφέροντας αμετάφραστα μηνύματα. Αποτελείται όμως από έναν Ουαλοέλληνα και έναν Τούρκο, οι οποίοι εξαπολύουν συχνά-πυκνά ευθύβολες techno δωδεκάιντσες επιθέσεις από το 2010. Επιτέλους ήρθε η ώρα για το ολοκληρωμένο ντεμπούτο τους και χωρίς φόβο μπορούμε να μιλάμε για το πρότυπο του ολοκληρωμένου δίσκου. Καμία αδιάφορη στιγμή δεν βρίσκεται εδώ μέσα, καμία διάθεση να αναζητήσει το σχήμα κάτι το ντε και καλά πιο αρτιστίκ, χάνοντας στο τέλος την ουσία της μουσικής του. Αντ’αυτού έχουμε κυπαρισσένια 4/4, σκοτάδια στις σωστές δόσεις και αργές ηλεκτρονικές ασκήσεις για τους μη μυημένους στην χορευτική μουσική.

Εντύπωση προκαλεί ο όγκος του ήχου που αν και όχι βαρύγδουπος, σε τεράστια ηχεία θα πρέπει να κόβει την ψαλίδα της κόμμωσης κάθε ανυπεράσπιστ@ ακροατ@. Πιθανότατα αυτό το γεγονός να βοηθά κόσμο που ακούει απλά ηλεκτρονική μουσική, να νιώσει άνετα με τον καθαρόαιμο αυτόν techno δίσκο. Υπάρχει μάλιστα και μια συνεργασία στο “Empress Cut In Segments” με τον Νίκο Βελιότη, γνωστό από τους Mohammad και τις συνεργασίες του με τον ανεκδιήγητο rock star της συμπρωτεύουσας, που αναδεικνύεται σε μια από τις κορυφαίες στιγμές του δίσκου με το όμορφο παιχνίδισμα των ήχων που διαθέτει. Για κλείσιμο μάλιστα έχουμε το “Seldom Cloud” που θυμίζει Autechre εποχής Amber! Τι καλύτερο για το κλείσιμο ενός αψεγάδιαστου δίσκου.

 

 

Cristian Vogel – Polyphonic Beings (shitkatapult)

 

cristianvogel.polyphonicbeings

 

Σε ένα λιτό και σύντομο γράμμα προς την σκηνή των πάρτι, ο Vogel συμπύκνωσε την (απο)στροφή του από την θέση του dj ψυχαγωγού στην οποία είχε καθιερωθεί ως όνομα. Η αλήθεια είναι πως δεν χρειαζόταν καν να γράψει τις συγκεκριμένες ράδες, καθώς εδώ και αρκετά χρόνια ότι βγάζει δεν θυμίζει σχεδόν καθόλου τα πρώτα του techno βήματα. Λέω σχεδόν γιατί ακόμη και τότε που έπαιζε αυτά τα πανγρήγορα, υπήρχε μια μούρλα που συναντιέται και στις τελευταίες του δουλειές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο τελευταίος του δίσκος που άνετα μπορεί να χαρακτηρισθεί ως η φυσική συνέχεια του Inertials. Από το σούντιο/εργαστήρι εξαπολύει έναν ήχο πιο ακριβή από ποτέ, τα φλερτ με την idm και την dub παραμένουν σθεναρά και όλα καλύπτονται με ένα τεκνοειδές πέπλο μυστηρίου. Σε αρκετά πάντως σημεία υπερτερεί μια μηχανιστική αντίληψη της δόμησης του όλου ήχου, οπότε οι συνθέσεις βαίνουν ίσως περισσότερο εγκεφαλικές από ότι θα μπορούσαμε να αντέξουμε. Ευτυχώς το στοιχείο της έκπληξης, ακόμη και σε άσχετα σημεία μέσα στην ροή ενός κομματιού, ακόμη υπάρχει έντονο, κάνοντας το όλο άκουσμα αρκετά ενδιαφέρον. Μπορεί λοιπόν το αποτέλεσμα να μην είναι τόσο σφιχτό ως σύνολο, αλλά τα όρια του πειραματισμού πάνω στον ηλεκτρονικό ήχο που θίγονται, κάνει το Polyphonic Beings ένα περίεργα όμορφο άλμπουμ.

 

 

Jonas Kopp – Beyond The Hypnosis (tresor)

 

jonaskopp.againstthesilence

 

Ντεμπούτο και για τον Αργεντίνο Jonas που ειδικεύεται στην ζαλιστική και μονοκομματική techno. Όλως τυχαίως το label που κυκλοφορεί τον δίσκο αυτόν είναι η Tresor που ουσιαστικά έχει χτίσει τον συγκεκριμένο ήχο, ως club και ως δισκογραφική εταιρία. Το μέρος βέβαια που έφερε το techno στο Βερολίνο, μετά το δισκάδικο Hard Wax, έχει πλέον προβλήματα λόγω της ανάπλασης της περιοχής, οπότε έχει μείνει περίπου το label για να θυμίζει περασμένα μεγαλεία.

Αδιαμφισβήτητα αυτό που ακούμε εδώ φέρνει στον νου την υπόγα της Tresor όπου καπνοί σε υποδεχόντουσαν για να σε βάλουν στο κλίμα ανελέητων ρυθμών. Αυτή είναι και η ουσία του δίσκου ετούτου, καθώς παραπέμπει όχι σε έναν δαιδαλώδη δίσκο, αλλά σε μια πλατφόρμα ξερού techno. Για αυτόν τον λόγο χρειάζεται μια κάποια ένταση στην διάρκεια της ακρόασης, αλλιώς θα χαθεί το όλο νόημα. Όπως επίσης για τον ίδιο λόγο, δεν συναντάμε έναν πλουραλισμό στους ήχους, με εξαίρεση τα δύο τελευταία υποβλητικά και από το πουθενά πανέμορφα κομμάτια, αλλά μια υπνωτική ρυθμολογία που σου αφήνει στο τέλος μια τσίτα στο σώμα. Μέσα Φλεβάρη στην Αθήνα θα μπορούμε να διαπιστώσουμε αν αυτό μεταδίδεται από τον συγκεκριμένο δημιουργό μέσα στην ατμόσφαιρα ενός μικρού σχετικά club.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.