Vessel – Punish, Honey (tri angle)

vessel_punishhoney.againstthesilence

Αν προσθέσουμε την διάρρηξη του κοινωνικού ιστού μιας χώρας προηγμένης όπως η Μεγ. Βρετανία με την εξέλιξη των τεχνολογικών μέσων που μπορεί να θέσει κάποι@ σε τροχιά δημιουργίας, τότε έχουμε τον ιδανικό συσχετισμό για να βγει μια μουσική με νόημα. Τα νέα ονόματα που πληρούν τον παραπάνω ορισμό ολοένα και πληθαίνουν και ο Vessel σίγουρα αποτελεί ένα εξέχον παράδειγμα τους. Το κλειδί και σε αυτόν είναι η μουσική να μην μπαίνει σε καλούπια, χωρίς όμως να γίνεται ακαδημαϊκή και ψυχρή. Ναι μεν να εμφανίζεται πεσσιμιστική, αλλά με αυτόν τον τρόπο όπου ένα αόρατο νεύρο σε σπρώχνει προς την όποια φωτεινή διέξοδο.

Έρχεται λοιπόν το δεύτερο του album και με την έναρξη του κιόλας μας βάζει δύσκολα. Τα πρώτα δευτερόλεπτα σιγής οδηγούν σε σαδομαζό drum machine χτύπηματα και πλέον όχι μόνο να το κατατάξεις μουσικά κάπου δεν μπορείς αυτό που ακούς, αλλά ούτε καν ως μουσική καθ’αυτή! Το “Red Sex” που ακολουθεί συνεχίζει την παράνοια με τον κόντρα ρυθμό και το άρρωστο μελωδικό μέρος. Σαν η αρχή του δίσκου να είναι ένα απόκρημνο ύψωμα που οφείλεις να ξεπεράσεις για να απολαύσεις με την ησυχία σου τον δίσκο. Αξίζει όμως το ρεσάλτο γιατί η συνέχεια, κατά μια έννοια αποζημιώνει με την πρωτοποριακότητα του όλου μουσικού περιεχόμενου. Βάση του δίσκου είναι η όλη αισθητική που τον συνέχει και όχι κατ’ ανάγκη η μουσικότητα του. Πιάνοντας το σημείο που άφησαν οι τελευταίες δουλείες των Raime και The Haxan Cloak, προχωρά προς ένα πιο up tempo παιχνίδισμα. Μια περιπέτεια κατά μια έννοια που περιλαμβάνει φάλτσες νότες, σε ορισμένα σημεία μια αρρωστημένη χορευτικότητα και μια κατά μέτωπο ηχητική ταραχή. Αν όλα αυτά ίσως ακούγονται κοινότυπα, υπάρχουν οι συνθέσεις εδώ όπως τα “Amina”, “Euoi”, “Drowned In Water And Light” κ.α., όπου εκεί που αντικρίζεις το χάος σε ξηρή μορφή, εμφανίζονται μη γήινες μελωδίες από το πουθενά. Εξάλλου μόνο ένας δίσκος που δεν επαίρεται για την όποια λογική τάξη του, θα τελείωνε με μια techno άσκηση φρενίτιδας.

Η επιτυχία του Punish, Honey είναι να μεταστρέφει τον αλλόκοτο χαρακτήρα του σε ηχητική αρτιότητα. Θα λέγαμε πως το εξώφυλλο με αυτό το άτακτο σφιχταγκάλιασμα σωμάτων στο μαύρο φόντο που έχει, απεικονίζει τέλεια την εδώ μουσική. Τα πάντα στέκουν απογυμνωμένα και γλυκά μπερδεμένα, δημιουργώντας έναν γόρδιο δεσμό που καμία άκρη του δεν επιθυμεί να λυθεί ποτέ.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.