Όσα στερεότυπα και να ορθώνονται ως τοίχοι μεταξύ των ειδών της σύγχρονης και μη μουσικής και όσος θόρυβος και να φτάνει, ποιοτικός ή μη, στα αυτιά μας, κάποια στιγμή όλοι μας περνάμε μια βόλτα στα χωράφια της reggae και δη στο φυσικό της παιδί, την dub. Ο λόγος φαντάζει πολύ απλός. Από τα τέλη…

Δεν χρειάζεται να αναφέρουμε σε αυτήν την περίπτωση το ποιόν κυρίως του Blixa εν είδει παράσημων στα οποία οφείλουμε να δώσουμε τη δέουσα προσοχή. Ούτε καν να μνημονεύσουμε τους Einstürzende Neubauten, τον Nick Cave, το Βερολίνο, τη Ρώμη, τη χρήση εδώ τριών γλωσσών (γερμανικά, αγγλικά, ιταλικά), τα βιολιά και πάει λέγοντας. Μιλάμε για μια δουλειά…