Blixa Bargeld & Teho Teardo – Still Smiling (Specula Records)

_TEARDO__BLIXA_BARGELd_againstthesilence

 

Δεν χρειάζεται να αναφέρουμε σε αυτήν την περίπτωση το ποιόν κυρίως του Blixa εν είδει παράσημων στα οποία οφείλουμε να δώσουμε τη δέουσα προσοχή. Ούτε καν να μνημονεύσουμε τους Einstürzende Neubauten, τον Nick Cave, το Βερολίνο, τη Ρώμη, τη χρήση εδώ τριών γλώσσων (γερμανικά, αγγλικά, ιταλικά), τα βιολιά και πάει λέγοντας. Μιλάμε για μια δουλειά που συμπυκνώνει τον ορισμό της αυτάρκειας. 

 Όχι, δεν έχουμε ένα ξερό απόσταγμα με ημερομηνία λήξης, ούτε μια νοσταλγία για τις παλιές καλές ημέρες. Κανένα βαθυστόχαστο μήνυμα ή τυχαίο πείραμα δεν εκκολάπτεται στο Still Life, παρά μια απλότητα και ένα κάλλος για το οποίο ποτέ κανείς δεν μας μίλησε αλλά έτυχε να το συναντήσουμε μπροστά μας, εκτιμώντας το τελικά. Από τα πρώτα κιόλας κομμάτια καταλαβαίνεις πως κάθε λεπτομέρεια ακούγεται μαγικά ολοκληρωμένη. Οι στίχοι αποσπούν αμέσως την προσοχή, αφορώντας το τώρα και το πριν, γειωμένοι στο προσωπικό παρόν. Οι ήχοι στέκουν απέρριτοι και γεμάτοι, παράγοντας μια καθαρότητα, ακόμη και αν φάνταζε στην αρχή πανδύσκολο το εγχείρημα να συνδυαστούν μαζί η εύθραυστη φωνή του Blixa με τα κοφτερά και ευθυτενή έγχορδα, καθώς και με την όλη ενορχήστρωση του δίσκου. 

 Υπάρχουν φυσικά στιγμές που ξεχωρίζουν για τη λεπτότητά τους (βλ. “Still Smiling”, Come Up And See Me”), αλλά στο γενικότερο σύνολο ρέει αυτή η αίσθηση της κυριαρχίας της μουσικής στον χώρο. Είτε με τις δυνατές μελωδίες, είτε με τις δηκτικές ημιπαύσεις. Ίσως μόνο στο τελευταίο κομμάτι κάπως να υποχωρεί αυτή η υπόγεια συναισθηματική ένταση, όταν και έχουμε τον ερμηνευτή να εξασκεί το ιδιότυπο χιούμορ του πάνω σε μια χαλαρή συνθετική ιδέα. 

 Μερικές φορές ακούγοντας κάτι που προέρχεται από μια φωνή του παρελθόντος, εμφανίζεται το υποθετικό ερώτημα τί θα συνέβαινε ή αλλιώς ποια θα ήταν η ανταπόκριση, αν ο αντίστοιχος δίσκος προερχόταν από ένα άγνωστο όνομα. Πλεόν, μετά από πολλές ακροάσεις του δίσκου αυτού, δεν μπορώ παρά να δηλώνω καταγοητευμένος από αυτήν τη δουλειά που συνδυάζει το στοιχείο της έκπληξης (βλ. μεταξύ άλλων την διασκευή στο “Alone With The Moon” των Tiger Lillies) με μια έντονη αίσθηση της οικειότητας. 

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.