Κάθε φεστιβάλ που σέβεται πρωτίστως τον εαυτό του και όχι την τσέπη του καλείται να καταθέσει μια άποψη στα μουσικά (τουλάχιστον) κοινά. Αποτελεί μέρος μιας ιστορίας που υπάρχει εδώ και μισό αιώνα αναδεικνύοντας ζητούμενα πάνω στη δημιουργία, το συλλογικό και την κοινωνικοποίηση. Έρχεται να πάρει μια σκυτάλη για να την δώσει αλλού στη συνέχεια ή ακόμη και να πορευθεί μόνο του κάπου πιο πέρα στο χώρο και στο χρόνο που η ματιά του ορίζει.

Αυτή η λογική σίγουρα απασχόλησε την διοργάνωση του φεστιβάλ KRAMA στην Αθήνα και ως προς το τελευταίο η επιτυχία είναι δεδομένη εφόσον μιλάμε για την πέμπτη χρονιά που πραγματοποιήθηκε προσελκύοντας αρκετό κόσμο. Ως προς τα υπόλοιπα σκέλη έχουν να ειπωθούν αρκετά. Αρχικά να σημειωθεί ότι παρόλο που υπάρχει αρκετός κόσμος που ακούει την λεγόμενη πειραματική-ηλεκτρονική μουσική, ίσως περισσότερος σε σχέση με αυτόν άλλων μητροπόλεων που θεωρούμε λίκνα της αβαν γκαρντ τέχνης, στο πεδίο της δημιουργίας πάσχουμε. Κοινώς, λείπουν οι καταθέσεις έργων τα οποία θα αφήσουν μια ανεξίτηλη στάμπα στα δισκογραφικά δρώμενα, για αυτό και προτιμάται η κυκλοφορία αποσπασματικών συνθέσεων ή EP μέσα σε ένα πλαίσιο όπου αυτά ούτε κάπου καταγράφονται, ούτε αλληλεπιδρούν μεταξύ τους. Μια κατάσταση η οποία ήταν αδύνατο να μην αποτυπωθεί στο KRAMA, καθώς ως επί το πλείστον είχαμε ημεδαπά όνοματα που συμμετείχαν.

Πάνω σε αυτή τη βάση παρακολουθήσαμε ορισμένες εμφανίσεις όπου υπήρχε ένα άγχος να καλυφθεί απόσταση αρκετών δεκαετιών καλλιτεχνικής έκφρασης με τα αποτελέσματα να φαντάζουν άνισα. Μιλώντας για όσα προλάβαμε να δούμε συνδυαστικά τις δύο μέρες που διήρκεσε το φεστιβάλ, είχαμε μεταξύ άλλων new age αναζητήσεις, βίντεο αστικών περιπλανήσεων, ανάγνωση στίχων πάνε σε επαναλαμβανόμενα μοτίβα και ηλεκτροακουστικά παιχνίδια τα οποία παρέπεμπαν σε κάτι που ήδη είχε κατατεθεί εδώ και καιρό στο εξωτερικό. Το βασικό πρόβλημα, όμως, εντοπιζόταν ορισμένες στιγμές στην ύπαρξη του συγκεχυμένου πάνω στην ίδια την δημιουργία θυμίζοντας τη μεταμοντέρνα συνθήκη όπου όλα μπορούν να σημαίνουν τα πάντα και τελικά καταλήγουν να μη σημαίνουν τίποτα.     

Πιθανόν να υπήρχε η πεποίθηση στα μυαλά του φεστιβάλ ότι θα μπορούσαν να συντεθούν ως κομμάτια ενός παζλ οι καλλιτεχνικές αποτυπώσεις όλων και αυτό θα συνέβαινε από μόνο του με έναν ίσως υποσυνείδητο τρόπο. Γεγονός που, παρόλο τον έξυπνο διαχωρισμό των τριών σκηνών, εκτιμούμε ότι δεν επιτεύχθηκε. Όλα αυτά επ’ ουδενί δεν σημαίνουν ότι δεν είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε θαυμάσιες εμφανίσεις οι οποίες και μετέδωσαν μια ανάσα ζωής στο φεστιβάλ. Χαρακτηριστικά, την πρώτη μέρα το τζαζ τρίο του Γιάννη Αράπη σε συνεργασία με τον Μιχάλη Σιγανίδη μας παρέδωσε ένα ακυκλοφόρητο έργο, δεμένο ως ιδέα, αλλά και ανοικτό ως προς την ελευθεριακότητα του. Επίσης ο Bonebrokk κατάφερε να σύρει στο χορό αρκετό κόσμο με το πλούσιο ήχο του όπου το techno συνομιλεί με το Jungle.

Την δεύτερη μέρα η Anna vs June δικαιώθηκε για άλλη μια φορά όσον αφορά τις συνεργασίες που επιλέγει (βλ. εμφάνιση της πριν τον Tim Hecker στο Μέγαρο Μουσικής), καθώς μας παρέδωσε ένα έργο όπου ο χορός της Marietta Manaroli έδενε απίστευτα με τη μουσική της δημιουργού αποπνέοντας μια ενέργεια που σχεδόν την άγγιζες.

Στη συνέχεια και όπως αναμενόταν η Christina Vantzou μας καθήλωσε με την ιδιόχειρη και μεστή ambient της όπου τα ακυκλοφόρητα προς το παρόν θέματα καθήλωναν τις αισθήσεις μας. Υπήρξαν βεβαίως και άλλες εξέχουσες στιγμές τις δύο αυτές μέρες, όπως επίσης και ονόματα που δεν είδαμε καθώς έπαιζαν ώρες που έκλειναν τα μέσα μαζικής συγκοινωνίας και δεν υπήρχε άλλος τρόπος επιστροφής στο σπίτι. Ένα σπίτι που με όλα αυτά τα ενδιαφέροντα δρώμενα στην πόλη το κατακαλόκαιρο οφείλει να παραμένει δευτερεύουσα επιλογή!

ΥΓ. Ευχαριστούμε την Κατερίνα Τριχιά για την έγκαιρη ενημέρωση πάνω στα τεκταινόμενα του φεστιβάλ, καθώς και τον Μιχάλη Κυριαζίδη για τις φωτογραφίες, βλ. instagram του. Ακολουθεί μιξ μας αφιερωμένο στο φετινό KRAMA.

Μπάμπης Κολτράνης