Christina Vantzou 2018

Η μοναξιά μάς πνίγει όλ@ς. Σφαλίζει τα παράθυρα, εστιάζει στο όνομα που ορθώνεται στον καθρέφτη και απομένει θλιμμένη στο ημίφως. Αυτό αποδεικνύεται και επιδεικνύεται περίτρανα στη σύγχρονη δισκογραφία της πειραματικής μουσικής, όπου κυριαρχούν τα προσωπικά άλμπουμ. Όσο όμως προβάλλεται το εγώ, τόσο το μέσα μένει μέσα ως ιδέα, αλλά και ως οντότητα. Η μουσική αυτή εξάλλου ερωτοτροπεί με την έννοια της απομόνωσης, καθώς διαθέτει στοιχεία εσωτερισμού, οπότε για αυτό γίνεται μεγαλύτερη η ανάγκη να σπάσει αυτό το μοτίβο της εσώκλειστης δημιουργίας και να συναντηθεί με άλλες. Πολύ απλά, να βγει (προς τα) έξω!

Η CV φαίνεται να τα έχει κατανοήσει όλα αυτά. Αφήνοντας πίσω τη θητεία της στους Dead Texan και τα τρία προσωπικά της άλμπουμ που την καταξίωσαν στον χώρο, προχωρά σε δύο απανωτές κυκλοφορίες που βασίζονται σε συνεργατικό πνεύμα. Η ευχάριστη έκπληξη εκ των δύο αυτών είναι η συνεργασία της με τον JAB των Forma. Βασισμένο στην επένδυση της έκθεσης εικαστικών του Zin Taylor, ένα αυθόρμητο και συνάμα βαθύ άλμπουμ ρέει ακολουθώντας τη ματιά τους που διατρέχει το εν λόγω ενενηντάμετρο έκθεμα σχεδίων. Οι ήχοι του είναι σαν να έρχονται από έξω και όχι από μέσα, και τις στιγμές που αποκτούν μια ambient εσωτερικότητα, αυτή λαμβάνει μια υπερβατική μορφή. Ίσως γι’ αυτό το υγρό στοιχείο είναι αρκετά έκδηλο σε ορισμένες συνθέσεις εδώ, το οποίο αποτελεί το χαρακτηριστικό της κίνησης και της διαδραστικότητας των αισθήσεων.

 

Αυτή η ζωντάνια του άλμπουμ αποτελεί και την απόδειξη ότι το εν λόγω ντουέτο ήρθε όντως σε μια γόνιμη επαφή με την τέχνη των εικαστικών, φέρνοντας κοντά τους δύο μουσικούς κόσμους των μελών του με κατεύθυνση προς τα έξω. Εξάλλου, αν η κατανάλωση ή έστω ημιτελής απόλαυση ενός έργου μπροστά σε μια οθόνη τείνει να οδηγεί ενίοτε στην κατάθλιψη, η συνάντηση με αυτό διά ζώσης δεν είναι μια αγνή μορφή επικοινωνίας, έκφρασης και συγκίνησης;

Τώρα, το τέταρτο προσωπικό της άλμπουμ θυμίζει αρκετά στην υφή τις προηγούμενες δουλειές της, μιας και κυριαρχεί πάλι μια μυστηριακή κατάνυξη. Αυτό που το ξεχωρίζει είναι η λιακάδα που το διαπνέει στο μεγαλύτερο μέρος του, η οποία οφείλεται στη γόνιμη συνεργασία με μια ομάδα μουσικών που είχαν κύριο λόγο και ως προς την τελική διαμόρφωση του υλικού. Αυτό ακούγεται σαν να ακολουθεί μια αόρατη ρυθμικότητα και ταυτόχρονα σε αρκετά σημεία είναι σαν οι ιδέες να μένουν ανολοκλήρωτες. Συνολικά ο συμπαγής αυτός δίσκος δεν θα στεναχωρήσει τον κόσμο που ήδη έχει αφεθεί στα προηγούμενα τρία άλμπουμ της, ανάγοντάς τον ως μια σταθερή δισκογραφική συνιστώσα, αλλά ταυτόχρονα ελαφρώς προβλέψιμη.

 

 

Πάντως τα δύο αυτά άλμπουμ κατά μια περίεργη σύμπτωση διαθέτουν εξώφυλλα που μοιάζουν μεταξύ τους σαν αντεστραμμένα είδωλα της ίδιας μορφής. Το ένα είναι σε λευκό φόντο με απαλή χάραξη και το άλλο σε μαύρο με διασπασμένο το πρόσωπο. Θα έλεγα ότι παραπέμπουν στο ταοϊστικό σύμβολο της λειτουργίας του σύμπαντος. Οι δύο αντίρροπες δυνάμεις, στην περίπτωσή μας οι δύο αυτές μουσικές δουλειές, αλληλοσυμπληρώνονται, με τα θετικά του ενός, βλ. η λευκότητα ως χαλαρή δύναμη του θετικού, να αλληλεπιδρούν με τα αρνητικά του άλλου, βλ. το άγνωστο σκοτάδι ως πηγή του αρνητικού. Ταυτόχρονα στο εσωτερικό και των δύο πλευρών-ημικυκλίων υπάρχει το σπέρμα του αντίθετού τους. Γι’ αυτόν τον λόγο, χωρίς να ταιριάζουν απόλυτα μουσικά, ακούγονται ως ένα με έντονο ενδιαφέρον.

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

Ten New Songs Countdown, 55

Dekalogoi55

Oiseaux-Tempête – I Don’t Know What Or Why (feat. Tamer Abu Ghazaleh)

Μετά το Utopyia? οι OT προχωράνε προς Ανατολάς για να αφουγκραστούν τις τεράστιες και βίαιες αλλαγές που συντελούνται εκεί. Συμπράττοντας με Άραβες μουσικούς και ηχογραφώντας μέρος του δίσκου στη Βηρυτό βγάζουν ένα ζοφερό δίσκο που απηχεί αυτό που συμβαίνει εκεί όσον αφορά την προσφυγιά, τους πολέμους και την ανείπωτη δυστυχία. Για την ιστορία ο δίσκος θα βγει μέσα Απρίλη.

Brokeback – Cairo Levee

Τέσσερα χρόνια πέρασαν από το τελευταίο άλμπουμ των Brokeback, της μπάντας που ηγείται ο Douglas McCombs, μέλος των Tortoise. Μετά από πολλά στάδια δοκιμής διαφόρων συνθέσεων στην μπάντα επιστρέφουν με κάτι ανεβαστικό και σχεδόν πρωτότυπο. Κάπως σαν να ακούμε μια post rock μπάντα να παίζει κάτι γκρούβυ με το μυαλό της πάντα κολλημένο στη σκηνή του Σικάγο. Σε λίγες ημέρες βγαίνει ο δίσκος και θα έχουμε την ευκαιρία να ακούσουμε και τα υπόλοιπα κομμάτια του.

Cataya – Vis-a-vis

Άγνωστο πότε θα βγει το νέο άλμπουμ των Cataya, αλλά φαίνεται ότι ο ορυμαγδός που προκάλεσε η πρώτη τους κυκλοφορία στα αόρατα γραφεία του ats, θα έχει και συνέχεια. Το νέο τους άσμα πατάει πάνω στο ήδη κατατεθειμένο τους υλικό με τις κιθάρες μόνο στα βαριά σημεία να έχουν μια περισσότερο άγρια-ξερή υφή από τα προηγούμενα τους. Πάντως, όπως φαίνεται, η ευρεία τους αναγνώριση στους κόλπους του ορχηστρικού ήχου δεν θα αργήσει να συμβεί. (view)

Pissed Jeans – The Bar Is Low

Πάντα στο όριο να θυμίζουν αρκετά τους The Jesus Lizard τα κατουρημένα τζιν πείθουν για άλλη μια φορά ότι μπορούν να γράψουν ένα άρρωστο και εκρηκτικό κομμάτι. Το ακούς και νομίζεις ότι είσαι μέσα στο ηχείο εν ώρα συναυλίας τους. Και μη χειρότερα!

The Black Angels – The Currency

Άλλη μια δισκογραφική επιστροφή που θα συζητηθεί από μουσάτους, τύπισσες με τατουάζ και λοιπά κομψά όντα της νύχτας και του rock n roll. Το νέο τραγούδι των TBA έχει όλα αυτά τα στοιχεία που τους έχουν κάνει να ξεχωρίσουν και μάλλον θα αναδειχθεί και σε νέο αγαπημένο συναυλιακό ύμνο. Τον Απρίλη ο νέος τους δίσκος. (view)

Clark – Peak Magnetic

Τσαλακωμένη φάτσα σε ένα περίεργο φόντο και ένα μπιτ που τρέχει σε λιβάδια πριν από μια καταιγίδα. Αυτά και άλλα πολλά συμβαίνουν στο νέο κομμάτι του Clark και ως συνήθως το επερχόμενο του άλμπουμ είναι καταδικασμένο να ακουστεί μετά μανίας. Η όλη δύναμη του συγκεκριμένου κομματιού κρύβεται στη μελωδία που εμφανίζεται στα μισά του και κορυφώνεται στο τέλος. Τί άλλο να θέλουμε;

The Tiger Lillies – Cold Night In Soho

Κρύα νύχτα και μια ιστορία παίζει μπροστά σε φώτα παρκαρισμένου αυτοκινήτου που έχουν ξεχαστεί ανοικτά. Ένα περιφερόμενο τρυπημένο κορμί αποζητά τρεις τελείες, ούτε ερωτήματα, ούτε απαντήσεις. Μια μοναξιά που ζυγίζει όσο μια τελευταία ανάσα πριν την τελευταία αυγή. Για όλα αυτά υπάρχει μια μπάντα που μπορεί να τα ερμηνεύσει με μαγεία και αυτή είναι οι The Tiger Lillies. (listen)

Kassel Jaeger Jim O’Rourke – Wakes On Cerulean (excerpt)

Άμεση η χαλαρωτική επίδραση του πρώτου δείγματος της συνεργασίας των δυο αυτών μουσικών. Στα ανοιχτά μιας πειραματικής διάθεσης που εμπεριέχει ηχογραφήσεις από θάλασσα, βυθίζεται ολοένα η μουσική σε μια χαοτική και γαλήνια φύση όπως αυτή των κυμάτων ή των σύννεφων σε αργή κίνηση. Λογικά όλος ο δίσκος θα κινείται σε αυτό το μοτίβο.

Christina Vantzou & John Also Bennett – Chione

Άλλη μια συνεργασία υψηλού επιπέδου στο χώρο της πειραματικής σκηνής. Οι δυο τους προσφέρουν ένα κινηματογραφικό ηχητικό κύμα στη συλλογή Disquiet vol. I της οποίας τα έσοδα θα πάνε όλα σε οργανώσεις που μάχονται υπέρ των δικαιωμάτων των μειονοτήτων, των γυναικών, της ελεύθερης δημοσιογραφίας και άλλων σύγχρονων θεμάτων. Για καλό σκοπό λοιπόν…

Evan Caminiti – Toxic Tape (Love Canal)

Η πόλη έχει τη δική της φωνή η οποία αποτελείται από οτιδήποτε πέφτει από τα χείλη μας άψυχο κάτω. Όσον αφορά τη σύνδεση της Νέας Υόρκης με το επερχόμενο άλμπουμ του Evan, μέλους των Barn Owl, αυτό το φαινομενικά χαμένο στο χάος περνά από μια ιδιότυπη ανακύκλωση προς μουσική τέρψη. Κάτι σαν το νομοτελειακό σκοπό του κάθε θορύβου να γίνει ήχος τελικά. 

Multicast Dynamics – Christina Vantzou – Rafael Anton Irisarri

Multicast Dynamics – Scandinavia (denovali)

Κάθομαι στο δωμάτιο και διαβάζω, ενημερώνομαι ότι κυκλοφόρησε το τρίτο άλμπουμ του Multicast Dynamics με τίτλο Scandinavia. Ο καιρός ταιριάζει με τις ηλεκτρονικές δημιουργίες του Samuel Van Dijk, οπότε βάζω κατευθείαν τον δίσκο να παίζει. Μελαγχολικοί ήχοι, χειμερινές αποχρώσεις, υφές και παχιά στρώματα πάγου αρχίζουν να με περιτριγυρίζουν. Ο υποτονικός παλμός του θορύβου με μεταφέρει σε κάποιο απομακρυσμένο σκοτεινό τοπίο με υπνωτική ατμόσφαιρα. Όσο κυλούν τα κομμάτια, το αφιλόξενο περιβάλλον του παγετού εμφανίζει αργές αλλαγές. Οι απόηχοι από τις εκρήξεις των παγετώνων κόβουν την σιωπή και με βγάζουν από την ζοφερή χειμερία νάρκη που νιώθω πως έχω πέσει. Η ηλικία του τοπίου και του κρύου αέρα δεν εμποδίζουν πλέον την αναπνοή μου. Όσο φτάνουμε στο τέλος τα απαλά ακτινοβόλα στρώματα του εδάφους και των υδάτινων ήχων αναδύονται, το παγωμένο νερό τιθασεύεται και κάπου εκεί οι προετοιμασίες για ένα νέο ταξίδι αρχίζουν…

 

 

Kat

Christina Vantzou – No 3 (kranky)

Στην ορχηστρική/πειραματική/minimal μουσική τα πάντα έχουν τη σημασία τους. Μια παύση, ένας τίτλος, η φωτογραφία στο εξώφυλλο ή το χρώμα του artwork υποδηλώνουν τα πάντα και μπορούν να μεταλλάξουν το νόημα ενός υλικού άρδην. Ακούγοντας το φιλόδοξο τρίτο άλμπουμ της CV νιώθεις πραγματικά αυτόν το μυστικισμό που απεικονίζεται γλαφυρά στο εξώφυλλο του δίσκου. Κάτι απόκοσμο αναδύεται από ένα ερημικό τοπίο και το ανθρώπινο στοιχείο κινείται εντός του σαν όνειρο. Η νέα μουσική κατάθεση της CV έχει μια καθολικότητα, σαν να ολοκληρώνεται ένας κύκλος του έργου της με ένα μεγαλεπήβολο κλείσιμο. Χρειάζεται πάντως να δυναμώσουμε αρκετά την ένταση για να βυθιστούμε σε ένα απύθμενο μουσικό σύμπαν, στο οποίο δεν ξεχωρίζουν συνθέσεις, αλλά κυριαρχεί μια μυσταγωγική ατμόσφαιρα. Αυτή στηρίζεται στην παρουσία μιας μοντέρνας κλασσική μπάντας η οποία εκτελεί με μαθηματική ακρίβεια τις συνθέσεις της δημιουργού σαν να κεντά φως για μια φαντασιακή ταινία. Όσες βέβαια παρομοιώσεις κι αν καταγραφούν, η ουσία είναι πως ο νέος δίσκος της CV αποτελεί ότι πιο καλαίσθητο έχει κυκλοφορήσει στο χώρο τον τελευταίο καιρό.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Rafael Anton Irisarri – A Fragile Geography (room40) 

Υπάρχουν αρκετοί προβληματισμοί ως προς την ουσία και την αξία της διάχυτης πλέον ambient/minimal μουσικής, καθώς αυτό που φάνταζε ως το επόμενο βήμα ξεπεράσματος της καθηλωμένης post rock ή electronica κατέληξε να περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του κουραστικά επαναλαμβανόμενο. Όπως το βλέμμα όμως χωρίς να παρατηρεί ενδελεχώς τις εικόνες γύρω του, τις προσπερνά αδιάφορο, έτσι στην αντίθετη περίπτωση εστιάζοντας σε κάτι παρατηρεί τη μοναδικότητα της στιγμής που το περιβάλλει. Είναι αυτός ο εστιασμός που απαιτεί από τον ακροατή και την ακροάτρια κάθε άλμπουμ του Rafael. Για άλλη μια φορά μια τοπογραφία υιοθετεί την αφαιρετική μετάφραση της κάνοντας το άκουσμα βαθύ και συνάμα βατό.

 Αυτή τη φορά μάλιστα προσπαθεί να εμβαθύνει στον ήχο του αποφεύγοντας τα μελωδικά κρεσέντο και κάνοντας το αποτέλεσμα πιο εγκεφαλικό και επιβλητικό. Γι’αυτό ίσως η γοητεία του δίσκου αυτού δεν γίνεται μεμιάς διακριτή, αλλά απαιτεί τον απαραίτητο χρόνο για να κατακάτσει πρώτα ως αίσθηση και μετά ως ηχητική εμπειρία. Ας είναι όμως έτσι, εφόσον το επίπεδο του δίσκου αυτού το αξίζει.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης