Tommy Guerrero – Road To Knowhere (Too Good)

Την ώρα που γράφεται αυτό το κείμενο με ράθυμους ρυθμούς και ευμετάβλητη διάθεση βρισκόμαστε για ακόμα μια χρονιά στο μεταίχμιο της αλλαγής μιας χρονιάς – στην αφετηρία ενός κύκλου 365 ημερών με τον τριψήφιο αυτό αριθμό να αποτελεί ακόμα κίνητρο για αλλαγές κι όχι μία ανυπέρβλητη πρόκληση.

Σίγουρα στο πέρας μιας χρονιάς σαν το 2018 τίποτα δε φαντάζει απίθανο ή απρόβλεπτο. Τα απώτατα ύψη και τα απώτατα βάθη της ανθρώπινης δράσης έχουν ήδη αφήσει το στίγμα τους πάνω μας και το βάρος της επεξεργασίας του δεν ήταν ποτέ άλλοτε βαρύτερο (εικάζουμε).

Σε ένα τέτοιο χωροχρονικό πλαίσιο, η νέα δουλειά του Tommy Guerrero είναι τόσο παράταιρη όσο και αναγκαία. Όπως προείπαμε, θα ήταν πλέον αναχρονιστικό να επιμείνει κανείς στην παραδοξότητα της σύνθεσης των ιδιοτήτων του κ. Guerrero. Τι το περίεργο στο να συνθέτει μουσική ένας επαγγελματίας sκateboarder; Μήπως οι ρίζες του από τη Χιλή και τις Φιλιππίνες μάς βοηθούν να φτάσουμε πιο ομαλά στην πηγή των jazz και afrobeat μελωδιών του ή δυσκολεύουν ακόμα πιο πολύ το νοητικό μας ταξίδι;

Αυτά τα ερωτήματα είναι εκτός τόπου και χρόνου σήμερα, κενά κάθε περιεχομένου. Ο κ. Guerrero μετρά ήδη είκοσι χρόνια επαγγελματικής πορείας τόσο στον χώρο του skateboarding όσο και της μουσικής, ώστε να είναι δύσκολο για τον παρατηρητή να ξεχωρίσει τις δύο αυτές ασχολίες του σε κύρια και παρεπόμενη.

Το Road To Knowhere μαρκάρει αυτή την εικοσαετή διαδρομή, διαδεχόμενο του Perpetual του 2015. Δεκατρείς μαγευτικά καταπραϋντικές συνθέσεις – κινούμενες κυρίως σε jazz διαδρομές τις οποίες διακόπτουν μικρές funk και afrobeat παρεκβάσεις – συναποτελούν έναν από τους πιο θεραπευτικούς δίσκους της χρονιάς.

Είναι δύσκολο για εμένα προσωπικά να προχωρήσω σε μία – κομμάτι ανά κομμάτι – αποδόμηση του Road To Knowhere. Βρίσκω ότι μια τέτοιου είδους προσέγγιση θα απέκδυε την ολότητα του δίσκου από την ομαλότητα των μεταβάσεων μεταξύ των συνθέσεων και από την εν γένει φυσικότητα της ροής του.

Θα ήθελα μόνο να κλείσω αυτή τη μικρή λεκτική εισαγωγή στο Road To Knowhere με τη διαπίστωση ότι το μυστικό στο να παραμένεις «relevant», όπως συνηθίζεται να λέγεται στην πομπώδη μεριά της δισκοκριτικής, δε βρίσκεται στις δοκιμασμένες φόρμουλες (sic) και στις κοπιώδεις εναλλαγές αλλά στη σύνθεση ενός όλου μεγαλύτερου από τον εαυτό σου που μοιάζει πιο αυθύπαρκτο και λειτουργικό από τα μέρη του.

Moving on with a sneaky rhythm and a changeable mood we find ourselves yet another time at a year’s turning point – the beginning of a 365-day circle whose three-digit number sets a motive for us to change rather than a challenge.

Undoubtedly, at the end of a year such as 2018 there is nothing considered as unlikely or unforeseeable. The highest reaches and the deepest lows of mankind have already stigmatized us. The burden of processing all this information has never been so overwhelming (or has it? We can only speculate).

In a time and a place such as the aforementioned, Tommy Guerrero’s new album proves itself to be as discrepant as it is needed. It’s already been stated that it would be anachronistic to maintain the notion that Mr. Guerrero’s qualities as a professional are mismatched. Who would (at the present time and era) marvel at the fact that a professional skateboarder composes music at the rate and with the intensity that he does? Would it help to consider his Chilean and Filipino roots in order to track the source of his jazz and afrobeat melodies or would it intervene with our spiritual journey?

Such questions are simply out of place, should they be asked nowadays, completely devoid of meaning. Mr. Guerrero holds a career that spans for twenty years – both as a professional skateboarder and as a musician. This fact makes it difficult for the observer to tell his two qualities apart and discern which one should be called “primary” and which one is the “secondary”.

Road To Knowhere marks this twenty-year old journey, following the album Perpetual (2015). Thirteen majestically soothing compositions – set on jazz premises mainly with a taste of funk and afrobeat intervals – form together one of the most therapeutical albums of 2018.

Personally, I find it pretty hard to move on and deconstruct each individual track of Road To Knowhere. Such an approach would deprive the album of its well-tempered transitions and harm the natural flow of its melodies.

I would like to conclude this tiny introduction to Road To Knowhere with an ascertainment: the key to staying “relevant” (as usually mentioned in contemporary journalism) cannot be found in well thought-out past formulae or in the strenuous alternations of style. It’s the ability to create a whole which extends to reaches further than your own self. A whole that is way more autonomous and functional than its parts.

Βικτώρια Λαμπροπούλου

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.