Enki Bilal

 Τα κόμικς διαθέτουν τη δική τους μουσική. Είτε η φαντασία την πλάθει διαπερνώντας τις μόνο κατ’ όνομα στατικές εικόνες δράσης, είτε αυτή αναγράφεται στο περιθώριό της ως το ενδεδειγμένο σάουντράκ της. Οπότε, κάθε δημιουργός τους τη διαχέει σε κάθε λεπτό που αποτυπώνεται στην εκάστοτε πλοκή.

 Για τον Enki Bilal, Γάλλο καλλιτέχνη που γεννήθηκε στην πρώην Γιουγκοσλαβία, δεν χρειάζονται πολλά να ειπωθούν. Το στιλ του είναι τόσο χαρακτηριστικό που δεν χρειάζεται παρά μια μόνο εικόνα για να αναγνωριστεί. Μπορεί ο ίδιος να ακολούθησε με επιτυχία την καριέρα του σκιτσογράφου, φτάνοντας να κερδίσει πάμπολλα βραβεία και αμέτρητες συνεργασίες, μεταξύ άλλων και με τον σκηνοθέτη Αλέν Ρενέ, αλλά υπάρχουν όψεις του έργου του όχι τόσο γνωστές. Η πρώτη έχει να κάνει με τη χρήση των σχεδίων του σε πολιτικά έντυπα της Αριστεράς και κυρίως του αναρχικού/αντιεξουσιαστικού χώρου. Μιλάω βέβαια για τη συχνότητα που συναντούσε κάποι@ σχέδιά του σε καταλήψεις ή σε περιοδικά κυρίως της αυτονομίας στα μέρη μας. Αντλημένες κυρίως από το έργο του που είχε αναφορά στον εμφύλιο της πρώην Γιουγκοσλαβίας, φαινόταν ότι η απόγνωση και η σουρεαλιστική τελεολογία που χαρακτήριζε το ύφος του, ταίριαζε κατά την άποψη κάποιων με τα ζοφερά χαρακτηριστικά μιας βίαιης κοινωνίας στα τέλη 90s αρχές zeros, η οποία ζούσε μια ευμάρεια-φούσκα εις βάρος αρκετών αθέατων υποτελών της.

 Η δεύτερη όψη του έργου του που δεν έχει τονιστεί τόσο είναι η ενασχόλησή του με τη μουσική. Είναι λογικό το βάρος των δουλειών του που φιλοτέχνησε για εξώφυλλα δίσκων να πέφτει στην pop/rock δισκογραφία της χώρας όπου ζει, αλλά δεν λείπουν οι εκπλήξεις στον σχετικό κατάλογο που μόνο τυχαίες δεν είναι. Πέρα λοιπόν από τα απλά μοτίβα που διακοσμούν τις πρώτες περιπτώσεις που αναφέρθηκαν, έχουμε ένα σχεδόν πρωτοφανές εύρος στα είδη της μουσικής που καταπιάνεται ως σχεδιαστής του artwork. Σε αυτό βοηθά το ίδιο το χαρακτηριστικό των δουλειών του, που από τη μία περιγράφουν ένα ζοφερό μέλλον ως μια μεταφορά του Mad Max στην Ευρώπη και δη στα Βαλκάνια και από την άλλη έχει αναφορές σε παλιές χρονικά περιόδους, κυρίως μεσαιωνικές.

 Κάπως έτσι έχουμε το old school εξώφυλλο σε ένα ανεπίσημο live άλμπουμ του Dio με τίτλο Evil Eyes με τον δράκο και τον φονιά του δίπλα στο φουτουριστικό εξώφυλλο του Arena, βιντεοκασέτας των Duran Duran, και τα δύο επιστημονικής φαντασίας σχέδια των δύο πλευρών του techno δωδεκάιντσου των Starfighterz.

Όλες οι πλευρές ενώνονται θα έλεγα καταλήγοντας στο πρόσφατο έργο του Being Human Being σε συνεργασία με τον Erik Truffaz και τον Murcof, το οποίο εκθειάσαμε όταν κυκλοφόρησε. Με τις μηχανές να περικυκλώνουν το ανθρώπινο στοιχείο, αλλά στο τέλος το συναίσθημα να αναδεικνύεται ως ο μόνος όρος ύπαρξης της τέχνης και συνολικά της ίδιας της ζωής.

Μπάμπης Κολτράνης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s