Old Man Gloom – The Ape Of God (profound lore records)

Old-Man-Gloom.againstthesilence

 

Πομπώδεις, εριστικοί, αλαζόνες, πίθηκοι. Γιατί πίθηκοι; Τι έχει συμβεί και το αγαπημένο θέμα από διάφορες μπάντες να είναι οι πίθηκοι; Όπως και να  χει ο λόγος είναι για το τους Old Man Gloom και τον τελευταίο τους δίσκο The Ape of God.

Με τα επίθετα που ξεκινάω ίσως φανεί ότι θα συνεχίσω με μια αρνητική κριτική. Αλλά δεν ισχύει. Νομίζω δεν θα μπορούσα να γράψω κάτι αρνητικό για την συγκεκριμένη μπάντα. Είναι αυτό που είναι και παίζουν αυτό που παίζουν, κουβαλώντας το κάθε μέλος το φορτίο από τα προηγούμενα project τους. Και αν δεν σου αρέσει προχώρα παρακάτω. Νομίζω αυτό είναι το attitude που βγάζουν σαν μπάντα, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Και αν τσεκάρετε το ντοκιμαντέρ γι’ αυτούς,  παίζει να βγάλετε μια άκρη για το τι είναι οι Old Man Gloom.

Η αλήθεια είναι πως καιρό τώρα πάλευα να βγάλω μια κριτική για τον τελευταίο τους δίσκο. Κάπου κατάλαβα ότι ίσως δεν μπορώ να  το κάνω αυτό και το καλύτερο θα ήταν να αναφερθώ και να αναλύσω την ιδέα πίσω από τους Old Man Gloom. Ίσως έτσι γίνει και πιο εύκολο να ακολουθηθεί  και η πορεία της δισκογραφίας τους μέχρι τώρα.

Οπότε έχουμε πιθήκους ή αλλιώς apes ή αλλιώς monkeys ή αλλιώς Isis, Converge, Cave In κλπ. Μια περίεργη μίξη και μια περίεργη μαγιά. Από το Meditations In B μέχρι την ωδή στους Zozobra (Seminar III: Zozobra) μέχρι το ξαφνικό NO και το τελευταίο διπλό ή μήπως να πω τριπλό The Ape of God, η περίπτωση τους είναι ιδιαίτερη. Με ένα πρώτο άκουσμα κάποιος μπορεί να πει ότι η μουσική τους κινείται σε έναν ήχο sludge-doom-experimental κλπ. Αλλά, αν κρατήσεις ανοιχτό αυτί και μυαλό και δεν είσαι λάτρης των κατηγοριοποιήσεων, θα καταλάβεις ότι η φάση ξεπερνά αυτές τις ταμπέλες και αυτά τα μοτίβα. Είναι κάτι πιο βαθύ και κάπου εκεί έρχονται και τα επίθετα που χρησιμοποίησα στην αρχή:  Αλαζόνες γιατί παίζουμε μουσικάρες, πομπώδεις γιατί αυτοθεωρούμαστε super group, εριστικοί γιατί έτσι. Και πάνω από όλα πίθηκοι. Μην το ξεχνάμε.

Ακούγοντας και τον τελευταίο δίσκο, νομίζω ότι οι μουσικές επιρροές τους και οι επιρροές από τα μουσικά project τους, είναι ίσως πιο ξεκάθαρες από ποτέ. Βέβαια παίζει και η δική τους πινελιά αλλά είναι σαν να λένε π.χ.”εγώ έπαιζα hc punk, εγώ έπαιζα post metal, εγώ λίγο απ’όλα κλπ”. Αν τα βάλουμε αυτά σε ένα δίσκο με κοινό παρανομαστή όμως, παρουσιάζεται το στίγμα των Old Man Gloom. Ίσως χαρακτηριστεί ριψοκίνδυνα πειραματικό αλλά ας το κάνουμε. Νομίζω αυτή είναι η μουσική στάση της μπάντας και αυτό θέλει να βγάλει προς τα έξω.

Το συμπέρασμα ποιο είναι τελικά; Μάλλον είναι στον καθένα και την καθεμία. Προσωπικά, το περίμενα πως και πως και όχι απλά με δικαίωσε αλλά μου βγάλε και το κάτι παραπάνω, που κρυφά περίμενα. Αν άκουγα κάτι παρόμοιο σαν ύφος  με τα προηγούμενα δεν θα λεγα αυτά τώρα. Θα έκραζα γιατί οι απαιτήσεις μου είναι μεγάλες από τους συγκεκριμένους, αλλά η αλήθεια είναι ότι από τη στιγμή που είδα το artwork και άκουσα ένα κομμάτι τους (“Predator”), κατάλαβα ότι έχουν ακόμα πολλά να δώσουν. Νομίζω πως όταν θεωρήσουν ότι έχουν φτάσει στην ακμή τους σαν μπάντα, θα το καταλάβουν και θα συνεχίσουν παρακάτω. Προς το παρόν οδεύουν ανηφορικά ακόμα.

 

 

Ichie

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s