Grouper – Ruins (kranky)

grouper.ruins.againstthesilence

Πώς είναι άραγε να κρύβεις μέσα σου ρημαγμένες σκέψεις; Κάτι σαν ένα σκληρό και παγωμένο φως να εμποδίζεται από κλειστά παράθυρα. Φτάνει λοιπόν η στιγμή της εκμυστήρευσης. Σχηματίζεται σε μουσική. Η μαγεία της δημιουργίας μέσα από τα χαλάσματα.

Η Liz Harris ηχογράφησε το Ruins σχεδόν εξ’ολοκλήρου σε ένα χωριό των Πορτογαλικών ακτών. Δεν είχε μιλήσει σε κανέναν για τους τότε δαίμονες της, τα κομμάτια είχαν μπει στο συρτάρι και το κλειδί είχε ξεχαστεί σκουριασμένο σε μια γωνιά. Ένα πιάνο, μια απλή συσκευή ηχογράφησης, ένα μικρόφωνο και πολλοί περίπατοι γύρω από το μοναχικό μέρος διαμονής της, σχηματοποιούν αυτόν τον τόσο επικίνδυνα προσωπικό δίσκο. Μια ευαίσθητη ισορροπία που φοβάσαι μην ραγίσει κάτω από το βάρος των μυστικών λέξεων που όχι απλώς θυμίζουν αργοπορημένη ερωτική εξομολόγηση, αλλά αυτό ακριβώς είναι.

Δεν έχει σημασία ποιοι στίχοι εκστομίζονται από τα χείλη της. Η αφή των λέξεων της σε πιάνει και σε σπρώχνει σε μια άβυσσο ανομολόγητων σκέψεων. Ο θεόγυμνος ήχος, με την συνοδεία βροχής, βατράχων και άλλων μινιμαλιστικών ακόρντων, αφήνει τα συναισθήματα να αιωρούνται σαν αποκομμένα φτερά αγγέλων. Το σχεδόν απίστευτο είναι πως ενώ ήδη η δισκογραφία της δημιουργού σε έχει κάνει να την έχεις προσεγγίσει εσωτερικά ως μοναδικότητα, έρχεται αυτό εδώ το album και κυριολεκτικά σε διαλύει. Ίσως το μόνο μειονέκτημα του δίσκου να είναι η σχετικά μικρή διάρκεια του, αν συνυπολογίσουμε το εντεκάλεπτο ορχηστρικό φινάλε που θυμίζει ένα όνειρο που ξεχάστηκε στην πορεία, δηλαδή τα παλιά της κομμάτια. Κατά τα άλλα, κάθε κομμάτι που ερμηνεύει μαγικά είναι κι ένα μνημείο το οποίο όσο και αν το πέρασμα του χρόνου θα το λιανίσει, αυτό θα μεταδίδει για πάντα το πρότερο του στίγμα.

Ίσως εδώ να έχουμε το σημείο καμπής της δισκογραφίας της, καθώς είναι δύσκολο να φανταστούμε την συνέχεια μετά από αυτόν τον συναισθηματικό χείμαρρο. Ακριβώς όπως την περίοδο που περιμένεις να ορθοποδήσεις μετά από ένα τραύμα και το αύριο είναι μια λευκή σελίδα όπου το χέρι φοβάται να αγγίξει. Πάντως, αν ως τώρα η μουσική της Grouper ακουγόταν σαν ένα γλυκό και απόκοσμο νανούρισμα, πλέον με το Ruins γράφει για να συνοδέψει μοναχικά ξενύχτια. Το φως του ξημερώματος όμως, αν και βίαιο, πάντα σε λυτρώνει. Όπως και η μουσική βεβαίως.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s