Xerxes – Collision Blonde (no sleep records)

xerxes.collisionblonde.againstthesilence

 

Υπάρχει ελπίδα γύρω μας; Κάπου είχε γραφτεί πως αυτήν θα την φέρουν οι απελπισμέν@. Σε αυτ@ς συγκαταλέγονται μάλλον διάφορες μπάντες του σύγχρονου σκληρού ήχου που περιτριγυρισμένες από νέφη ματαιότητας και ποζεριάς, πείθουν με το έργο που καταθέτουν. Τι πιο βολικό βέβαια σε έναν κόσμο που σε θέλει σιωπηλό και κλεισμένο στο κουτάκι σου, εσύ να βγάζεις προς τα έξω τις πληγές από τα κατάλοιπα ενός πολέμου που μαίνεται εντός σου. Εύκολα κάθε τέτοιου είδους απολογία ρέπει προς μια ατέρμονη αυτοαναφορικότητα και έναν καταδικαστικό ναρκισσισμό(βλ. straight edge ή emo-core).

Εδώ όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Οι εικοσάχρονοι Xerxes με βάση την παράδοση των Fugazi, την ορμή της νέας hardcore σκηνής και διάφορες πινελιές από το post-punk των 80’s, προχωρούν με ένα ανεξήγητο θάρρος για την ηλικία τους, σε έναν αποκαλυπτικό και βαθύ δίσκο. Κάτι είχε αχνοφανεί στο ντεμπούτο τους όπου το είχαμε κατακρίνει για τις εμφανείς του αδυναμίες, αν και το κρατήσαμε ως υπόσχεση για το μέλλον. Στην συνέχεια το προμήνυμα ήταν ευδιάκριτο με ότι περιείχε το περσινό επτάιντσο τους Would You Understand? και τώρα σκάει στα χέρια μας (ή μάλλον καλύτερα στα αυτιά μας) η βόμβα με τον τίτλο Collision Blonde.

Δεν γνωρίζω πόσες ώρες απομόνωσης των μελών της μπάντας και κυρίως του στιχουργού-τραγουδιστή της μπάντας, συνετέλεσαν για να βγει αυτό το αποτέλεσμα, αλλά σίγουρα, όσες και αν ήταν, άξιζαν τον κόπο. Μιλάμε για ένα μουσικό ανήμερο θηρίο που εξαπολύει πυρά σχεδόν τραυματικά, που στην πρωτόλεια μορφή τους ήταν σίγουρα αυτοτραυματικά. Μια συνεχής και έντονη εγρήγορση που δεν αφήνει σχεδόν σε κανένα σημείο μια έξοδο αποσυμπίεσης της όλης ενέργειας. Είναι σαν ο θόρυβος και ο στίχος “I can’t make it stop” που κλείνει τον δίσκο,να είναι η μόνη διέξοδος από τις σκέψεις και τα συναισθήματα που όργωσαν τα εικοσιεπτά λεπτά διάρκειας του. Μαθηματικά να το θέσουμε, επτά από τα δέκα κομμάτια είναι δολοφονικά, το καθένα με την δικιά του ταυτότητα, πλήρως εναρμονισμένα με το όλο ύφος του δίσκου. Εδώ ας σημειωθεί, πέρα από τα εκθαμβωτικά αποτελέσματα της αλλαγής σύνθεσης της μπάντας, η ερμηνεία του Calvin στο μικρόφωνο. Ενώ καταφέρνει να τιθασεύσει τις κραυγές του σε σχέση με προηγούμενες ηχογραφήσεις του, ταυτόχρονα ενδυναμώνει την ειλικρινή ωμότητα τους, δίνοντας στην μουσική αυτήν την αστείρευτη δύναμη.

Το Collision Blonde σίγουρα δεν είναι ένας εύκολος στο αυτί δίσκος. Κάθε κραυγή και θόρυβος που τον συνέχει, συνδυάζει την μαγεία της στιγμιαίας έμπνευσης, με την όλη διαδικασία εκπόρευσης της που απαιτείται για να πάρει την τελική της μορφή. Για αυτόν τον λόγο η αξία αυτών που εκπέμπει είναι αδιαπραγμάτευτη.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s