KAMP – Reappear (Self-Released)

kamp.reappear.againstthesilence

 

Είναι πάντα καλό να ξέρεις σε τι φάση βρίσκεσαι και τι θέλεις να κάνεις. Ακόμη καλύτερο αν είσαι καλλιτέχνης και δημιουργός. Έχεις μία ιστορία πίσω σου, έχεις μετρήσει τις δυνάμεις σου και τις αδυναμίες σου, κι έχεις καταλήξει σε αυτό που θέλεις να πετύχεις ∙ η ωριμότητα, και δη η καλλιτεχνική, πρέπει πάση θυσία να μην καταλήγει σε σήψη, είτε αυτή επέρχεται αργά, είτε – αρκετές φορές – ταχύτατα. Κι όταν έχεις καταλήξει και κατασταλάξει, είναι εξίσου σημαντικό να γνωρίζεις και τον τρόπο με τον οποίο να πετύχεις αυτό που θέλεις ∙ το καλλιτεχνικό όραμα να πλαισιώνεται από τα κατάλληλα εργαλεία υλοποίησης του.

Όλα αυτά, βέβαια, όσο καλά κι αν ακούγονται στη θεωρία, γίνονται πράξη ακόμη πιο στρωτά όταν ο δημιουργός δεν προσπαθεί ούτε να επαναπροσδιορίσει το είδος στο οποίο κινείται, αλλά ούτε και να επιχειρήσει μία «επιστροφή στις μουσικές του ρίζες» (πόσο μάλλον όταν φροντίζει και να εξαγγείλει τις προθέσεις του προτού ακόμη παρουσιάσει ένα δείγμα δουλειάς). Εξάλλου, ο δημιουργός καλό είναι να έχει κατά νου ότι τα ύστερα τιμούν τα πρώτα – και να πορεύεται αναλόγως.

Στην προκειμένη περίπτωση, ο Γιάννης  Καμπουρόπουλος δεν αποτελεί μία τέτοια περίπτωση δημιουργού. Έχοντας αξιοσέβαστο μουσικό ιστορικό ως μέλος των πάλαι πότε αλτερνατιβάδων Closer, δοκιμάζει με το Reappear, πλέον ως KAMP, κάτι που φαίνεται να περικλείει τόσο την δημιουργική του πορεία, όσο και αρκετά, αλλά και διακριτά στοιχεία του ευρύτερου pop-rock μουσικού φάσματος. Κι όλα αυτά, ευτυχώς, χωρίς να παραπέμπουν στις μουσικές ρίζες των Closer, αλλά ούτε κι επιχειρώντας να παρουσιάσει κάτι λιγότερο από μία καλή δουλειά, χωρίς εξάρσεις (με την εξωμουσική έννοια) και χωρίς να προσπαθεί να επανεφεύρει τον τροχό του αγγλόφωνου ροκ. Κιθαριστικές συνθέσεις, με κάποια ηχητικά ιντερλούδια μεταξύ κομματιών, που αλλού παραπέμπουν σε καθαρόαιμο rock, αλλού post-ίζουν, αλλού θυμίζουν έως και desert rock – όλα μαζί δεμένα σε ένα ωραιότατο και λυρικότατο σύνολο. Από φωνητικής άποψης δε, ο Καμπουρόπουλος φαίνεται να διανύει την καλύτερη εποχή του ∙ στο Reappear ακούγεται πολύ πιο μεστός και καθαρός απ’ οποιαδήποτε άλλη δουλειά της προηγούμενης του μπάντας. Οι συνθέσεις είναι εξίσου καλογραμμένες, προσφερόμενες τόσο για ραδιοφωνικές όσο και για κατ’ ιδίαν ακροάσεις, αλλά και ιδανικές για ζωντανές εκτελέσεις. Και, τέλος, ευτυχώς στην παρούσα φάση του, ο Γιάννης Καμπουρόπουλος φαίνεται να έχει αποβάλει το έντονα εμπορικό στοιχείο των Closer – πράγμα που πολύ πιθανόν να τον ωφελήσει, τόσο βραχυπρόθεσμα, όσο και μακροπρόθεσμα.

Εν ολίγοις, το Reappear δεν προσπαθεί να είναι τίποτε άλλο πέρα από ένας καλός, κιθαριστικός pop-rock δίσκος, και αυτό το πετυχαίνει. Πάντα τέτοια.

 

 

ATM

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.