Zenjungle – Leaving Stations (twice removed)

zenjungle.leaving.againstthesilence_Front

 

Κάθε φυγή μπορεί να τείνει προς άπειρες κατευθύνσεις και να ντύνεται ποικίλα χρώματα μετρώντας την ταχύτητα που χάνεται  μέχρι το τέλος της διαδρομής. Είναι όμως αυτή η αίσθηση του κλεισίματος μέσα σου που υπερβαίνει τα πάντα, ενόσω προετοιμάζεσαι για ένα οποιοδήποτε ταξίδι. Εκεί γεννιούνται αγωνίες σχεδόν υπαρξιακές : “Θα πάνε όλα όπως τα έχω σχεδιάσει;”, “Είχα άραγε δίκιο που αποφάσισα τώρα να εγκαταλείψω αυτόν τον τόπο;”, “Τι θα βρω εκεί που θα φτάσω;”, “Όταν γυρίσω πίσω θα είναι όλα όπως τα άφησα;”. 

 Η αρχή του Leaving Stations του Zenjungle απεικονίζει αυτήν την εσωτερική διεργασία που οξύνει τις αισθήσεις και την αναμονή για το άγνωστο που θα αποκαλυφθεί στον επόμενο σταθμό. Μια έντονη drone ambient ατμόσφαιρα στην οποία εισέρχεται διερωτούμενο όλα τα παραπάνω το όργανο-σήμα κατατεθέν του δημιουργού, το σαξόφωνο. Ένα ταλαντευόμενο ξεκίνημα που δίνει τον τόνο στο τι θα ακολουθήσει.

Όσο πιο αδιευκρίνηστος είναι ο προορισμός, τόσο τα ερωτήματα πληθαίνουν. Η αίσθηση του χρόνου χάνεται μέσα σε αυτά και ο χώρος μετατρέπεται σε μια βαθαίνουσα τριβή. Ένας χτύπος ακούγεται μέσα σε τόσα καλά κρυμμένα καρδιοχτύπια στην ίδια αποβάθρα. Ένας χαιρετισμός μεταφράζεται σε μυριάδες άγνωστες γλώσσες. Ένα καμπανάκι-σήμα αναχώρησης που φαντάζει οικείο σε όλ@ς. Η ένταση αναπόφευκτα μεγαλώνει από την στιγμή που η απόσταση άγνωστων μεταξύ τους σωμάτων μικραίνει μπροστά στην κοινή επιθυμία για φυγή.

Πάντα όμως το τελευταίο βλέμμα πριν μπουν όλα σε καταλυτική κίνηση, κοιτά προς τα πίσω. Εκεί που αντικρίζει κάποιο οικείο πρόσωπο, σκορπώντας σιωπηλές υποσχέσεις και θλιμμένα βλέμματα. Εκεί που δεν βρίσκεται κανείς παρά ένα άδειο μέρος, πιο άδειο από οτιδήποτε έχει τύχει να συναντήσεις ποτέ. Κι όμως, μέσα σε αυτό το νεκρό σκηνικό τα φαντάσματα που σε χαιρετάνε είναι ολότελα ζωντανά, σαν την μορφή σου που καθρεφτίζεται άθελα της στο ημικατεβασμένο παράθυρο. Δεν πέρασε ούτε μια μέρα που αυτές οι εικόνες, ζωντανές ή μη, σε εγκατέλειψαν ποτέ ολοκληρωτικά. Η ένταση που σε χρέωσαν να κουβαλάς θα σε συντροφεύει για πάντα.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s