Allochiria – Omonoia (self-released)

allochiria.againstthesilence

 

Πέρα από το ευρηματικό τους όνομα (Αλλοχειρία: Ιατρική πάθηση κατά την οποία η εντύπωση που προκαλείται από κάποιον ερεθισμό σ’ ένα μέλος του σώματος μεταφέρεται στο αντίστοιχο άθικτο μέλος), το πρώτο πράγμα που πρόσεξα απ’ τους Allochiria ήταν οι τίτλοι των κομματιών τους – κι αυτό στο πρώτο τους ep, το ομώνυμο του 2010. Ας είμαστε ειλικρινείς: Κομμάτι που φέρει τον τίτλο “Lust Awakens The Desire To Possess. And That Awakens The Intent To Murder” οφείλει ως μουσική σύνθεση να συνδυάζεται με ισοδύναμης ισχύος μουσική, από όλες τις απόψεις ∙ στην αντίθετη περίπτωση, η πιο απλή και άμεση (ενδεχομένως και η πιο συχνή) αντίδραση θα είναι να θεωρηθεί η κυκλοφορία – και, ακολούθως, και η μπάντα – ως μία ακόμα καταχώρηση στα μαύρα κατάστιχα της δηθενιάς. Παραδείγματα από μεγαλόστομες μπάντες και κυκλοφορίες υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν κι ας είναι οι προτιμήσεις υποκειμενικές και η κολοκυθόπιτα του γείτονα μονίμως άνοστη.

Ήταν καλό που οι Allochiria δεν διέψευσαν την αρχική θετική μου προδιάθεση απέναντί τους ∙ το τότε ep ήταν πολύ καλό, ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι τότε δεν είχε γιγαντωθεί, σε σχέση με σήμερα, ο αριθμός των ελληνικών κυκλοφοριών στο ιδίωμα του post-metal, sludge, post-hardcoreή όπως αλλιώς ονομάζεται κατά περίπτωση (και κατά περιοδικές μουσικές τάσεις) η εν λόγω μουσική που παίζουν. Ταυτόχρονα, όμως, έθεσε και τον πήχη μια σκάλα παραπάνω για την μπάντα: Αν τότε μπορούσαν να θεωρηθούν κάτι πιο φρέσκο στον ελληνικό «ακραίο» ή «σκληρό» ήχο, που τότε ακόμα πάλευε να ξεπεράσει τους Nevermore, αφενός, και τους Opeth, αφετέρου (όχι ότι τώρα έχει κάνει και τόσο μεγάλα βήματα από εκείνη την εποχή),  σήμερα που το post-ό,τι έχει γίνει πιο οικείο στο ημεδαπό κοινό, μια κυκλοφορία για να επιβιώσει θα πρέπει να είναι ένα βήμα μπροστά από την μουσική επικαιρότητα.

Το Omonoia πληροί αυτή την προϋπόθεση, συνενώνοντας στοιχεία που συναντώνται και στους δύο κυριότερους post χώρους: Τα πιο μελωδικά, μελαγχολικά σημεία που παραπέμπουν σε post-rock μουσική προλογίζουν ή εναλλάσσονται με πιο βαριά, μονολιθικά περάσματα που τα ακούς σεpost-metal κυκλοφορίες, ενώ τα γυναικεία φωνητικά δεν έχουν το παραμικρό να ζηλέψουν από οποιοδήποτε άρρενα βοκαλίστα του χώρου. Το τελικό μείγμα καταφέρνει να μην αφήνει κενά κατά την ακρόαση. Μέγα συν της κυκλοφορίας, τα μη μακροσκελή κομμάτια ∙ για την ακρίβεια, το χαρακτηριστικό αυτό είναι που με οδηγεί στο να σκεφτώ ότι η μπάντα έχει μελετήσει καλά το ιδίωμα που παίζει, τα’ χει βάλει κάτω κι έχει υπολογίσει καλά και πληρέστατα το συνθετικό σκέλος. Όχι μόνο τα κομμάτια, αλλά ακόμη και τα μέρη των κομματιών διαρκούν τόσο έτσι ώστε και να μην κουράζουν, αλλά και να μην αποτρέπουν το μετέπειτα επαναληπτικό άκουσμα.

Ούτε οι ωραίοι, φιλοσοφίζοντες τίτλοι λείπουν ∙ ή, τουλάχιστον, είναι δύσκολο να αρνηθεί κανείς ότι κομμάτι που τιτλοφορείται ως “Archetypal Attraction To Circular Things” είναι άκρως ψαρωτικό ακόμη και με την πρώτη ανάγνωση. Και γίνεται ακόμα καλύτερο όταν αναδεικνύεται κι από την μουσική.

Εν κατακλείδι, το Omonoia είναι ένας πάρα πολύ καλός και πάρα πολύ δουλεμένος δίσκος που αξίζει να ακουστεί και να διαδοθεί. Δικαίως ξεχωρίζει με το πρώτο άκουσμα και προσωπικά, το έχω ήδη κατατάξει στα καλύτερα της χρονιάς. Ο πήχης για τους Allochiria, ωστόσο, είναι τώρα ακόμα ψηλότερα, χώρια που ο συναγωνισμός είναι μεγαλύτερος. Αυτά, όμως, είναι για μετά. Προς το παρόν, η αξία του Omonoia είναι αδιαμφισβήτητη.

 

 

ΑΤΜ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s