Crusades – Radioactivity

Crusades – Perhaps You Deliver this Judgment with Greater Fear than I Receive It (no idea records)

 

crusades.againstthesilence

 

Μέσα στον σωρό των κυκλοφοριών επιθετικής μουσικής ξεπροβάλλει μια σκοτεινή φιγούρα σε ένα γκρίζο φόντο και ένα γυμνό σώμα που μοιάζει σαν να κινεί έναν δικό του χορό. Ο συμβολισμός παραπέμπει στον Giordano Bruno που τον 15ο αιώνα βασανίστηκε και θανατώθηκε από την κραταιά εκκλησία επειδή ήταν άθεος. Όλος ο δίσκος βασίζεται σε αυτήν την ιστορία και υπερθεματίζει τις αντικληρικαλιστικές ιδέες των Crusades. Αν λοιπόν σε όλα αυτά περιμένετε έναν ξύλινο λόγο και μια ακόμη πιο ξύλινη μουσική, κάνετε λάθος. Η καναδέζικη αυτή μπάντα παίζει ένα μελωδικό, ελαφρώς σκοτεινό και εθιστικό punk rock που είναι καταδικασμένο να αρέσει σε κάθε λάτρη της Bad Religion/Hot Water music σχολής. Φωνητικά που αλλάζουν χρωματισμό, riffs που επιστρέφουν στα βασικά και συνθέσεις οι οποίες, ενώ ακολουθούν μια φόρμα (κουπλέ-ρεφρέν-επαναλαμβανόμενο φινάλε), ακούγονται εύστοχες και φρέσκες. Το να χαρακτηρίζαμε τον δίσκο ως τον πιο σοβαρό που βγήκε φέτος στο punk δεν θα ήταν υπερβολή. Επιτέλους αυτή η μουσική προσφέρει, πέρα από συγκινήσεις, τροφή για σκέψη.

 

 

 

Radioactivity – Selftitled (dirtnap)

 

radioactivity - st againstthesilence

 

Είναι στιγμές που μετά τα -άντα νιώθεις σαν να θες να χουχουλιάσεις στα εφηβικά σου ακούσματα, τουλάχιστον σε αυτά που αντέχεις ακόμη. Πρόκειται απλά για μια νοσταλγία που αφορά κάθε τι περασμένο και για πολλούς λόγους καταχωνιασμένο στην αδύναμη μνήμη. Το περίεργο με τους Τεξανούς Radioactivity και την μπάντα στην οποία θήτευσαν και διέπρεψαν τα δυο μέλη τους, τους Marked Men, είναι πως χωρίς να τους άκουγες παλιά σου βγάζουν αυτήν τη ζεστασιά του εφηβικού παρελθόντος. Χωρίς να έχεις μπει τόσο πολύ στη μουσική τους, κατευθείαν τη νιώθεις κομμάτι σου, όπως συνέβαινε τότε που αβίαστα κόλλαγες με μια μπάντα που απλά ένα τραγούδι της σε ξετρέλαινε. Αυτό το γκαραζομελωδικό ύφος, που άπαξ και κολλήσεις δεν ξεκολλάς με τίποτα, απλώνεται σε κάτι το πολύ τριών λεπτών συνθέσεις και όλα κυλάνε τόσο όμορφα. Όπως το παρελθόν που ποτέ δεν έζησες όπως θα ήθελες, τις μέρες που ποτέ δεν νοστάλγησες, και τις κασέτες που ποτέ δεν ξαναβρήκες, αφότου τις έχασες. Ναι, αυτή η χαρούμενη μουσική βγάζει εκτός από ενέργεια και μια ενδοσκοπική διάθεση. Για πάμε πάλι από την αρχή του δίσκου, γαμώτο.

 

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.