Painted Caves – Surveillance (Shelter Press)

painted-caves

 

Η δουλειά του Evan Caminiti των Barn Owl στο εν λόγω album είναι κάτι παραπάνω από σκοτεινή. Τριανταδύο λεπτά μουσικής που σε απορροφούν. Ήχοι απόλυτα ηλεκτρονικοί, ξεριζωμένοι σαν από όνειρο κρύας νύχτας, αναγκάζουν τα μάτια να γυρίσουν προς τα μέσα για να ταξιδέψει το βλέμμα εσωτερικά, στο σώμα. Η ματιά γίνεται όχημα και στροβιλίζεται, τρέχει, προσκρούει και επιταχύνει, καλύπτοντας όλες τις αποστάσεις μεταξύ μυών, αγγείων, ιστών και οργάνων. Όλο το ταξίδι μια μνήμη. Μία αισθησιακή δουλειά, με μίνιμαλ αποχρώσεις, παρμένη από την σύγχρονη ζωή, την ψηφιακή πραγματικότητα που ζούμε.

Η αίσθηση της παρακολούθησης είναι διάχυτη και ζωντανή σε όλη τη διάρκεια του album. Σαν σκιά πάνω σε ζωές που πασχίζουν να κερδίσουν και να βγουν από το σκοτεινό δωμάτιο. Αυτό το παιδικό παιχνίδι που σε αντιπαραβολή με τους ρυθμούς του σήμερα δεν απέχει πολύ από την καθημερινότητα όλων μας. Τα έντονα μπάσα που έχει επενδύσει ο Caminiti σε όλα τα κομμάτια του δίσκου, είναι σχεδόν με μαθηματική ακρίβεια βέβαιο να συγκλονίσουν. Η δονήσεις οδηγούν το σώμα και οι παραμορφώσεις των ψηλών λειτουργούν σαν φάροι που διαλύουν το σκοτάδι. Που αποτρέπουν το μυαλό να πέσει στα βράχια της πραγματικότητας. Το αναγκάζουν να χαθεί και ταξιδέψει μέσα σε τρικυμίες, σε άγριες θάλασσες με ψηλά κύματα.

Η αρχή με το “Never Alone” είναι από τις καθοριστική για το ταξίδι που πρόκειται να αρχίσει. Τα μπάσα δυνατά και σταθερά σαν βήματα στην άσφαλτο, ακολουθούνται από μελωδικές παραμορφώσεις και ήχους σε αποσύνθεση. Η διαδρομή άρχισε, και τα βήματα μένουν συνέχεια πίσω. Ο ήχος τους προσπαθεί να πιάσει τη σκέψη και να συμπορευθούν, αλλά η σκέψη είναι βιαστική. Τρέχει να βγει στο φως. Τρέχει να βγει στην ασφάλεια. Όπως τρέχει κάποιος να βγει από υπόγεια διάβαση τη νύχτα. Η συνέχεια με τo “Flesh On Tape”, το δυνατότερο κομμάτι του album, είναι σχεδόν θεραπευτική. Αναγκάζει και μυαλό και σώμα να νιώσουν μεθυσμένα. Να θυμηθούν στιγμές που χόρευαν σαν τρελά σε σκοτεινά δωμάτια, να θυμηθούν τις δονήσεις από τα σώματα δίπλα τους, να θυμηθούν πόσο μόνα ήταν μέσα σε μια θάλασσα σωμάτων που πάλλονταν με την ίδια μανία, ακούγοντας την ίδια μουσική. Να νιώσουν ξανά την ορμή του κορμιού, που ξεσπούσε και έφτυνε κύματα σεξουαλικής ενέργειας παντού στο χώρο.

Η ατμόσφαιρα ηλεκτρίζεται επικίνδυνα με τα υπόλοιπα κομμάτια. Οι μίνιμαλ διαθέσεις με ψυχεδελικές μελωδίες κυριαρχούν σε όλο το δίσκο. Δίνουν την αίσθηση ότι κάποιος, κάπου, παρακολουθεί τη ζωή σαν να βλέπει έργο. Ψάχνει συνέχεια λεπτομέρειες. Αναλύει τις κινήσεις, τα βλέμματα και προσπαθεί να προβλέψει σκέψεις. Το αποκορύφωμα όλου αυτού το “Stalker”, το τελευταίο σε σειρά. Βαλμένο καθόλου τυχαία στο τέλος ολοκληρώνει απόλυτα και με σαφήνεια την εμπειρία. Την αίσθηση που πλέον έγινε γνώση. Την γνώση του ότι βρισκόμαστε πάντα υπό παρακολούθηση. Πέντε λεπτά που οι παλμοί της καρδιάς ανεβαίνουν, επιταχύνουν, το αίμα πλημμυρίζει τους μύες και τους προετοιμάζει για την φυγή, για το τρέξιμο.  Αυτό που πετυχαίνει ο Caminiti με το “Stalker” είναι κάτι που μόνο βιώνεται, δεν περιγράφεται.

Η εικόνα είναι για όλους διαφορετική, με κοινό παρανομαστή αυτή την αίσθηση της παρακολούθησης. Την αίσθηση του “πρέπει να ξεφύγω”. Διόλου τυχαίος και ο τίτλος του δίσκου, συμπληρώνει απόλυτα το σύνολο, το δένει και το λύνει ταυτόχρονα. Η δουλειά του Caminiti στο Survailance, είναι εξαιρετική, γεμάτη, ολοκληρωμένη και σαφής. Σύγχρονος ήχος με μίνιμαλ και drone στοιχειά συνθέτουν μια μουσική εμπειρία, που την ζεις μόνο ακούγοντας.

 

 

 Ανδρίτσος Γιώργος

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s