Man, Berliner Or Astroman?

Συνηθίζεται να λέγεται πως σε ένα ημερολόγιο γεμίζουν οι σελίδες, όταν αυτά που συμβαίνουν στον γράφοντα έχουν από προβληματικό έως τραυματικό χαρακτήρα. Μιλάμε για εκείνα τα ημερολόγια που δεν είναι με αποξηραμένα λουλούδια, μουτζούρες και ποιητικές ατάκες του δρόμου γεμάτα, αλλά για αυτά που έχουν σειρά κενών σελίδων η οποία διακόπτεται από σημεία πυκνογραμμένων σκέψεων που συνήθως τις διαβάζεις στο τέλος του χρόνου και απορείς με αυτές. Η απαρίθμηση των γεγονότων χάνει την τακτικότητα της, η ίδια δεν βοηθά τη μνήμη και μερικές φορές, για να μην πούμε πάντα, το τι έχει γραφτεί, το τι έχει συμβεί και τι ακριβώς θυμάσαι αποτελούν τρία διαφορετικά στοιχεία που εν τέλει θα συγκρουστούν μεταξύ τους για να συνθέσουν τον απολογισμό της χρονιάς μετά και το τέλος των σελίδων.

Η αλήθεια είναι πως ζώντας σε ένα πρωτόγνωρο περιβάλλον, από μόνο του ως γεγονός αποτελεί κάτι το μυστήριο που θέλεις να αποτυπώσεις κάπου τις εντυπώσεις σου για αυτό. Άρα ξεπερνιέται ο σκόπελος του να ωθείται το χέρι μόνο από πράξεις αυτομαστιγώματος προς χάριν των προσωπικών και όχι μόνο κακώς κειμένων. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο όλα εδώ κυλάνε σαν μια ταινία, όπου στο τέλος του πρώτου κύκλου έχεις δει πως, πέρα από μικρούς αυτοσχεδιασμούς, έπαιξες τον ρόλο σου πιστά, σχεδόν πειστικά. Αυτόν του σκληρού εργαζόμενου, του σπαστικού συγκάτοικου, του μέτριου έως καλού μαθητή στα Γερμανικά, του ποδηλάτη χωρίς τον Φάμελλο και του φανατικού οπαδού της μουσικής. Όλα αυτά δεν έχουν μουντό χρώμα, απλά είναι εκεί και συνθέτουν ένα χρονικό διάστημα που φαντάζει γεμάτο μόνο όταν κλείνει ένας κύκλος.

Ο κύκλος αυτός λέγεται πρώτη χρονιά στα ξένα και κλείνει με μια επιστροφή στο μέρος όπου υπήρξε η φυσική και εγκεφαλική αφετηρία όλων αυτών. Αυτό το γεγονός από μόνο του είναι κάτι που και να μην θες κάθεσαι να το καταγράψεις, έστω ορισμένα σημεία τουΌπως για παράδειγμα να μην αισθάνεσαι σαν ούφο που πετυχαίνει τους συγχωριανούς του όταν αντικρίζει Έλληνες από τα δέκα μέτρα, όταν ακούει “την πιο όμορφη γλώσσα του κόσμου”, την οποία τελικά κανείς δεν τη θεωρεί ως τέτοια εκτός από αυτούς που την μιλούν, ή όταν βλέπει αφίσες ελληνικών μουσικών σχημάτων που χωρίς κανένα ιδιαίτερο μουσικό λόγο καταφθάνουν στο Βερολίνο για να κατακτήσουν με τον νου τους το Σύμπαν.

Επίσης επέρχεται μια σύντομη παύση στη συνήθεια που έγινε λατρεία, δηλαδή το να πηγαίνεις σε μια συναυλία π.χ. και να μην ξέρεις καμία φάτσα εκεί πέρα. Το αντίθετο της προηγούμενης κατάστασης ίσως και να είναι ένα δείγμα πως μπαίνεις με αργά βήματα στη ζωή μιας πόλης, όταν για παράδειγμα συναντάς τυχαία ή μη γνωστούς ή φίλους σε ένα happening. Λοιπόν, πλέον για ένα όχι και τόσο σύντομο διάστημα ξαναμπαίνω στο κλίμα να ξέρεις τους μισούς εκεί που γυρνάς τις νύχτες (όπως κάνει ο Αντύπας για να μην τρελαθεί). Εκεί που σου φαίνεται χαζό να πιάνεις τον εαυτό σου να τραγουδά κανένα λαϊκό της προκοπής. Εκεί που σου φαίνεται κουλό να δεις μπάντες όπως οι Man Or Astroman?, Radioactivity, Slackers, Russian Circles και Chelsea Wolfe μια απλή καθημερινή ημέρα.    Επιστροφή λοιπόν στο μέρος όπου όλα κυλάνε γρήγορα χωρίς να προχωράνε, όλ@ φωνάζουν χωρίς να ακούγονται και όλα μπορούν να γίνουν τόσο ενοχλητικά που στο τέλος να τα απολαμβάνεις με έναν ιδιαίτερο σαδομαζοχιστικό τρόπο. Athens without answers που λένε και οι Ruined Families.

 

Μπάμπης Κολτράνης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.