Ten New Songs Countdown, 55

Dekalogoi55

Oiseaux-Tempête – I Don’t Know What Or Why (feat. Tamer Abu Ghazaleh)

Μετά το Utopyia? οι OT προχωράνε προς Ανατολάς για να αφουγκραστούν τις τεράστιες και βίαιες αλλαγές που συντελούνται εκεί. Συμπράττοντας με Άραβες μουσικούς και ηχογραφώντας μέρος του δίσκου στη Βηρυτό βγάζουν ένα ζοφερό δίσκο που απηχεί αυτό που συμβαίνει εκεί όσον αφορά την προσφυγιά, τους πολέμους και την ανείπωτη δυστυχία. Για την ιστορία ο δίσκος θα βγει μέσα Απρίλη.

Brokeback – Cairo Levee

Τέσσερα χρόνια πέρασαν από το τελευταίο άλμπουμ των Brokeback, της μπάντας που ηγείται ο Douglas McCombs, μέλος των Tortoise. Μετά από πολλά στάδια δοκιμής διαφόρων συνθέσεων στην μπάντα επιστρέφουν με κάτι ανεβαστικό και σχεδόν πρωτότυπο. Κάπως σαν να ακούμε μια post rock μπάντα να παίζει κάτι γκρούβυ με το μυαλό της πάντα κολλημένο στη σκηνή του Σικάγο. Σε λίγες ημέρες βγαίνει ο δίσκος και θα έχουμε την ευκαιρία να ακούσουμε και τα υπόλοιπα κομμάτια του.

Cataya – Vis-a-vis

Άγνωστο πότε θα βγει το νέο άλμπουμ των Cataya, αλλά φαίνεται ότι ο ορυμαγδός που προκάλεσε η πρώτη τους κυκλοφορία στα αόρατα γραφεία του ats, θα έχει και συνέχεια. Το νέο τους άσμα πατάει πάνω στο ήδη κατατεθειμένο τους υλικό με τις κιθάρες μόνο στα βαριά σημεία να έχουν μια περισσότερο άγρια-ξερή υφή από τα προηγούμενα τους. Πάντως, όπως φαίνεται, η ευρεία τους αναγνώριση στους κόλπους του ορχηστρικού ήχου δεν θα αργήσει να συμβεί. (view)

Pissed Jeans – The Bar Is Low

Πάντα στο όριο να θυμίζουν αρκετά τους The Jesus Lizard τα κατουρημένα τζιν πείθουν για άλλη μια φορά ότι μπορούν να γράψουν ένα άρρωστο και εκρηκτικό κομμάτι. Το ακούς και νομίζεις ότι είσαι μέσα στο ηχείο εν ώρα συναυλίας τους. Και μη χειρότερα!

The Black Angels – The Currency

Άλλη μια δισκογραφική επιστροφή που θα συζητηθεί από μουσάτους, τύπισσες με τατουάζ και λοιπά κομψά όντα της νύχτας και του rock n roll. Το νέο τραγούδι των TBA έχει όλα αυτά τα στοιχεία που τους έχουν κάνει να ξεχωρίσουν και μάλλον θα αναδειχθεί και σε νέο αγαπημένο συναυλιακό ύμνο. Τον Απρίλη ο νέος τους δίσκος. (view)

Clark – Peak Magnetic

Τσαλακωμένη φάτσα σε ένα περίεργο φόντο και ένα μπιτ που τρέχει σε λιβάδια πριν από μια καταιγίδα. Αυτά και άλλα πολλά συμβαίνουν στο νέο κομμάτι του Clark και ως συνήθως το επερχόμενο του άλμπουμ είναι καταδικασμένο να ακουστεί μετά μανίας. Η όλη δύναμη του συγκεκριμένου κομματιού κρύβεται στη μελωδία που εμφανίζεται στα μισά του και κορυφώνεται στο τέλος. Τί άλλο να θέλουμε;

The Tiger Lillies – Cold Night In Soho

Κρύα νύχτα και μια ιστορία παίζει μπροστά σε φώτα παρκαρισμένου αυτοκινήτου που έχουν ξεχαστεί ανοικτά. Ένα περιφερόμενο τρυπημένο κορμί αποζητά τρεις τελείες, ούτε ερωτήματα, ούτε απαντήσεις. Μια μοναξιά που ζυγίζει όσο μια τελευταία ανάσα πριν την τελευταία αυγή. Για όλα αυτά υπάρχει μια μπάντα που μπορεί να τα ερμηνεύσει με μαγεία και αυτή είναι οι The Tiger Lillies. (listen)

Kassel Jaeger Jim O’Rourke – Wakes On Cerulean (excerpt)

Άμεση η χαλαρωτική επίδραση του πρώτου δείγματος της συνεργασίας των δυο αυτών μουσικών. Στα ανοιχτά μιας πειραματικής διάθεσης που εμπεριέχει ηχογραφήσεις από θάλασσα, βυθίζεται ολοένα η μουσική σε μια χαοτική και γαλήνια φύση όπως αυτή των κυμάτων ή των σύννεφων σε αργή κίνηση. Λογικά όλος ο δίσκος θα κινείται σε αυτό το μοτίβο.

Christina Vantzou & John Also Bennett – Chione

Άλλη μια συνεργασία υψηλού επιπέδου στο χώρο της πειραματικής σκηνής. Οι δυο τους προσφέρουν ένα κινηματογραφικό ηχητικό κύμα στη συλλογή Disquiet vol. I της οποίας τα έσοδα θα πάνε όλα σε οργανώσεις που μάχονται υπέρ των δικαιωμάτων των μειονοτήτων, των γυναικών, της ελεύθερης δημοσιογραφίας και άλλων σύγχρονων θεμάτων. Για καλό σκοπό λοιπόν…

Evan Caminiti – Toxic Tape (Love Canal)

Η πόλη έχει τη δική της φωνή η οποία αποτελείται από οτιδήποτε πέφτει από τα χείλη μας άψυχο κάτω. Όσον αφορά τη σύνδεση της Νέας Υόρκης με το επερχόμενο άλμπουμ του Evan, μέλους των Barn Owl, αυτό το φαινομενικά χαμένο στο χάος περνά από μια ιδιότυπη ανακύκλωση προς μουσική τέρψη. Κάτι σαν το νομοτελειακό σκοπό του κάθε θορύβου να γίνει ήχος τελικά. 

Painted Caves – Surveillance (Shelter Press)

painted-caves

Η δουλειά του Evan Caminiti των Barn Owl στο εν λόγω album είναι κάτι παραπάνω από σκοτεινή. Τριανταδύο λεπτά μουσικής που σε απορροφούν. Ήχοι απόλυτα ηλεκτρονικοί, ξεριζωμένοι σαν από όνειρο κρύας νύχτας, αναγκάζουν τα μάτια να γυρίσουν προς τα μέσα για να ταξιδέψει το βλέμμα εσωτερικά, στο σώμα. Η ματιά γίνεται όχημα και στροβιλίζεται, τρέχει, προσκρούει και επιταχύνει, καλύπτοντας όλες τις αποστάσεις μεταξύ μυών, αγγείων, ιστών και οργάνων. Όλο το ταξίδι μια μνήμη. Μία αισθησιακή δουλειά, με μίνιμαλ αποχρώσεις, παρμένη από την σύγχρονη ζωή, την ψηφιακή πραγματικότητα που ζούμε.

Η αίσθηση της παρακολούθησης είναι διάχυτη και ζωντανή σε όλη τη διάρκεια του album. Σαν σκιά πάνω σε ζωές που πασχίζουν να κερδίσουν και να βγουν από το σκοτεινό δωμάτιο. Αυτό το παιδικό παιχνίδι που σε αντιπαραβολή με τους ρυθμούς του σήμερα δεν απέχει πολύ από την καθημερινότητα όλων μας. Τα έντονα μπάσα που έχει επενδύσει ο Caminiti σε όλα τα κομμάτια του δίσκου, είναι σχεδόν με μαθηματική ακρίβεια βέβαιο να συγκλονίσουν. Η δονήσεις οδηγούν το σώμα και οι παραμορφώσεις των ψηλών λειτουργούν σαν φάροι που διαλύουν το σκοτάδι. Που αποτρέπουν το μυαλό να πέσει στα βράχια της πραγματικότητας. Το αναγκάζουν να χαθεί και ταξιδέψει μέσα σε τρικυμίες, σε άγριες θάλασσες με ψηλά κύματα.

Η αρχή με το “Never Alone” είναι από τις καθοριστική για το ταξίδι που πρόκειται να αρχίσει. Τα μπάσα δυνατά και σταθερά σαν βήματα στην άσφαλτο, ακολουθούνται από μελωδικές παραμορφώσεις και ήχους σε αποσύνθεση. Η διαδρομή άρχισε, και τα βήματα μένουν συνέχεια πίσω. Ο ήχος τους προσπαθεί να πιάσει τη σκέψη και να συμπορευθούν, αλλά η σκέψη είναι βιαστική. Τρέχει να βγει στο φως. Τρέχει να βγει στην ασφάλεια. Όπως τρέχει κάποιος να βγει από υπόγεια διάβαση τη νύχτα. Η συνέχεια με τo “Flesh On Tape”, το δυνατότερο κομμάτι του album, είναι σχεδόν θεραπευτική. Αναγκάζει και μυαλό και σώμα να νιώσουν μεθυσμένα. Να θυμηθούν στιγμές που χόρευαν σαν τρελά σε σκοτεινά δωμάτια, να θυμηθούν τις δονήσεις από τα σώματα δίπλα τους, να θυμηθούν πόσο μόνα ήταν μέσα σε μια θάλασσα σωμάτων που πάλλονταν με την ίδια μανία, ακούγοντας την ίδια μουσική. Να νιώσουν ξανά την ορμή του κορμιού, που ξεσπούσε και έφτυνε κύματα σεξουαλικής ενέργειας παντού στο χώρο.

Η ατμόσφαιρα ηλεκτρίζεται επικίνδυνα με τα υπόλοιπα κομμάτια. Οι μίνιμαλ διαθέσεις με ψυχεδελικές μελωδίες κυριαρχούν σε όλο το δίσκο. Δίνουν την αίσθηση ότι κάποιος, κάπου, παρακολουθεί τη ζωή σαν να βλέπει έργο. Ψάχνει συνέχεια λεπτομέρειες. Αναλύει τις κινήσεις, τα βλέμματα και προσπαθεί να προβλέψει σκέψεις. Το αποκορύφωμα όλου αυτού το “Stalker”, το τελευταίο σε σειρά. Βαλμένο καθόλου τυχαία στο τέλος ολοκληρώνει απόλυτα και με σαφήνεια την εμπειρία. Την αίσθηση που πλέον έγινε γνώση. Την γνώση του ότι βρισκόμαστε πάντα υπό παρακολούθηση. Πέντε λεπτά που οι παλμοί της καρδιάς ανεβαίνουν, επιταχύνουν, το αίμα πλημμυρίζει τους μύες και τους προετοιμάζει για την φυγή, για το τρέξιμο.  Αυτό που πετυχαίνει ο Caminiti με το “Stalker” είναι κάτι που μόνο βιώνεται, δεν περιγράφεται.

Η εικόνα είναι για όλους διαφορετική, με κοινό παρανομαστή αυτή την αίσθηση της παρακολούθησης. Την αίσθηση του “πρέπει να ξεφύγω”. Διόλου τυχαίος και ο τίτλος του δίσκου, συμπληρώνει απόλυτα το σύνολο, το δένει και το λύνει ταυτόχρονα. Η δουλειά του Caminiti στο Survailance, είναι εξαιρετική, γεμάτη, ολοκληρωμένη και σαφής. Σύγχρονος ήχος με μίνιμαλ και drone στοιχειά συνθέτουν μια μουσική εμπειρία, που την ζεις μόνο ακούγοντας.


 Ανδρίτσος Γιώργος