James Holden – The Inheritors (border community)

James_Holden_-_The_Inheritors

 

Υπάρχουν δίσκοι που περιμένεις ανυπόμονα να τους ακούσεις μόλις βγουν, άλλοι που περιμένεις υπομονετικά να καταλάβεις το νόημα πίσω, μπρος, εντός, εκτός και επί τα αυτά και τέλος υπάρχουν κι αυτοί που περιμένεις κάποια στιγμή να τελειώσουν για να σε απαλλάξουν από το βαρύ φορτίο τους. Ο δίσκος αυτός του γαλανομάτη James που έρχεται μετά τον προ επταετίας (φτου φτου) προφητικό The Idiots Are Winning, καταφέρνει και συνενώνει τις προαναφερόμενες τρεις διαχωριστικές κατηγορίες.

Εν αρχήν ήταν τα κομμάτια-προάγγελοι του δίσκου που ακούγοντάς τα ένιωθες μια περιέργεια για το τι διαφορετικό θα σκαρφιστεί ο αρκετά γνωστός παραγωγός. Τα “Gone Feral” και “Renata” δεν είναι βεβαίως εντελώς αντιπροσωπευτικά αυτού του σχεδόν χαοτικού δίσκου, όπως δεν θα μπορούσε να είναι κανένα από τα 15 κομμάτια που περιέχει. Ένα album που ξεκινά με δυο αφαιρετικά και δύστροπα κομμάτια τα οποία δίνουν τη σειρά στα υπόλοιπα που φαντάζουν ασύνδετα μεταξύ τους, αλλά εντούτοις καταφέρνουν να ασκούν μια άγρια γοητεία. Αναλογικοί ήχοι, πνευστά, χορευτικά beats, ανάποδες φωνές και διάφορα άλλα αδιευκρίνιστα συνθέτουν ένα πλούσιο σε χρώματα ηλεκτρονικό καμβά.

Όλα αυτά βέβαια δεν γίνονται αντιληπτά αμέσως, καθώς είναι δύσκολο ακόμη και να σκιαγραφηθεί ο χώρος που κινείται το album. Electronica με hangover; Kraut του 2013; Techno των παραισθήσεων; Εξαρτάται που θα πέσει το αυτί και αμέσως εμφανίζεται μία από τις τρεις προαναφερόμενες όψεις του ίδιου ψυχεδελικού νομίσματος. Μια υπομονή λοιπόν τη χρειάζεσαι για να καταλάβεις πως εδώ δεν παίζει ρόλο το πώς έφτασες στο The Inheritors αλλά που εν τέλει αυτό θα σε πάει. Τέλειο παράδειγμα είναι το σχεδόν εννιάλεπτο “Blackpool Late Eighties” το οποίο, αν και διαθέτει ένα απλό μπιτάκι, εξαπολύει μαι τρυφερή μελωδία στην οποία εισέρχονται από την αρχή σχεδόν περίεργοι μουσικοί ιριδισμοί.

Οπότε βάζοντας τα όλα αυτά κάτω, λογικό είναι, αν δεν ακουστεί ο δίσκος προσεκτικά και με κατάλληλο ηχοσύστημα ή ψιλοκαλά ακουστικά, να πέσει στο κενό της λήθης. Εβδομήντα πέντε λεπτά χωρίς ιντερλούδια ή σύντομες παύσεις, γεμάτα περίτεχνες αλλά και περίεργες ιδέες, δεν τα λες και λίγα. Προσπερνώντας όμως το The Inheritors θα χαθεί η ευκαιρία να μελετηθεί ένας από τους πιο ενδιαφέροντες ηχητικά δίσκους των τελευταίων ετών, ο οποίος κρύβει μέσα του έναν πηγαίο μουσικό πλούτο.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.