The Appleseed Cast – Illumination Ritual (graveface)

12 Jacket (3mm Spine) [GDOB-30H3-007}

 

Υπάρχει μια προκατειλημμένη αντιμετώπιση των άκρως μελωδικών ακουσμάτων στον ελλαδικό χώρο. Καθώς δεν βγάζουν την απαιτούμενη αντρίλα ή τον τσαμπουκά που φέρνει στον καθεστηκυίο 70’s rock ήχο ή το οπισθοδρομικό punk ή metal των 80’s, παραγκωνίζονται ως φλώρικα. Για τους λίγους λοιπόν που δεν περίμεναν τον Τέρενς Κουικ να τους ενημερώσει για τους κινδύνους του emo (βλ. αθάνατες στιγμές της ελληνικής τηλεόρασης), δεν αποτελεί έκπληξη πως οι TAC έβγαλαν έναν ακόμη αξιόλογο δίσκο αυτές τις μέρες.
Μπορεί οι συγκεκριμένοι να ξεκίνησαν ως άλλο ένα τυπικό emocore συγκρότημα των 90’s αλλά γρήγορα βούτηξαν στα βαθιά για να ανασύρουν έναν ολόδικο τους ήχο. Κάποιοι τους έχουν αποδώσει τον χαρακτηρισμό “οι Radiohead της άλλης πλευράς του Ατλαντικού” λόγω της έντονης μελωδικότητας τους, αν και πιο πολύ θα τους ταίριαζε να παρομοιαστούν ως η διασταύρωση των Sunny Day Real Estate με τους Explosions In The Sky με συνοδεία ελαφρώς shoegaze φωνητικών.
Ως προς το νέο τους, όγδοο δίσκο, το θέμα είναι να εντοπιστεί η παρούσα στόχευση της μπάντας, καθώς συνηθίζει να αντιμετωπίζει κάθε κυκλοφορία της με ξεχωριστό τρόπο, είτε μέσω συγκεκριμένων στιχουργικών περιεχομένων, είτε ως πεδίο ενορχηστρικών νεωτερισμών. Μάλλον εδώ όμως δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη ιδέα από πίσω, καθ ως το Illumination Ritual σου δίνει την αίσθηση πως απλά η μπάντα μπήκε στο προβάδικο και δούλεψε ιδέες με αυθόρμητο τρόπο. Λείπουν οι μεγάλες ή πολύπλοκες συνθέσεις ή ακόμη και τα καλογυαλισμένα εύπεπτα κομμάτια που θα εντυπωθούν στο μυαλό μετά το πρώτο άκουσμα. Αντ’ αυτού έχουμε έναν στρωτό δίσκο που τα δυνατά του σημεία είναι ακριβώς αυτά όπου η φωνή βγαίνει στο προσκήνιο και μαζί με τα άλλα όργανα (κιθάρα, μπάσο, πλήκτρα, τύμπανα), παράγει φωτεινές μελωδίες. Χωρίς να υποτιμάτε η αξία των ορχηστρικών τους κομματιών ή των περίτεχνων εισαγωγών, η μαεστρία της μπάντας αναδεικνύεται όταν κάθε οργανικό και φωνητικό μέρος καθώς κινείται αυτόνομα, συναντιέται αρμονικά. Ένα χαρακτηριστικό που δεν συναντάται μόνο σε όλη σχεδόν την πλούσια δισκογραφία των TAC αλλά και σε άλλες σημαντικές μπάντες του συγκεκριμένου ήχου.
Καθώς λείπει το στοιχείο της έκπληξης ή της πρωτοποριακότητας, ο ταξιδιάρικος αυτός δίσκος αποτελεί έναν ικανοποιητικό λόγο για να περιδιαβεί κάποιος-α τα αυλάκια μιας άκρως ενδιαφέρουσας μπάντας του ανεξάρτητου αμερικάνικου ήχου.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.