John Zorn – The Concealed (tzadik)

702397830429

 

Πέρα από την ιστορία, τον θόρυβο και το φετιχιστικό του πράγματος να παρακολουθείς ανά μήνα τι κυκλοφορεί ο τύπος, υπάρχει η μουσική με Μ κεφαλαίο που θα έλεγαν και οι σοβαροφανείς γραφιάδες. Ο Zorn αφού δεν τρελάθηκε ο ίδιος με αυτά που παίζει τόσα χρόνια, έχει βάλει σκοπό να τρελάνει εμάς. Κλασσικό παράδειγμα η πρώτη εμφάνιση του στην Αθήνα πίσω στις αρχές των ΄90s όπου ουσιαστικά έπαιξε hardcore! Ας έρθουμε όμως στο σήμερα και ας εξετάσουμε πως από εκεί που απηυδισμένος λες “όχι άλλο Zorn”, παραδέχεσαι πως ακόμη δεν έχει πει την τελευταία λέξη.

Στο ερώτημα τι να μπορεί πλέον να προσφέρει ένας εξηντάχρονος συνθέτης-μουσικός ο οποίος έχει βγάλει τόση μουσική όση όλοι οι αγαπημένοι σας μουσικοί μαζί, έχουμε προσπαθήσει κατά καιρούς να απαντήσουμε με κριτικές σε τελευταίες του κυκλοφορίες. Αυτήν την φορά όμως ο ίδιος φροντίζει να μας αποτινάξει από το βάρος να επαναλαμβανόμαστε μιας και βάζοντας δυο σχήματα όπου ηγείται, τους σχεδόν easy listening The Dreamers και τους ανατολικότροπους Bar Kokhba, τολμά μια σύμπραξη που ξεπερνά τα αναμενόμενα.

Πρώτα από όλα, αν και η αρχή του δίσκου δεν προϊδεάζει για αιρετικές επιμειξίες καθώς το σεξτέτο απλά κλίνει εναλλάξ είτε στην μια πλευρά του ορίζοντα, είτε στην άλλη, στην συνέχεια γίνεται ένα τρελό αλλά και προσεγμένο μπαστάρδεμα ήχων και μουσικών παραδόσεων. Λίγη προσοχή αρκεί για να φανούν σημεία όπου το τρίπολο jazz-ανατολής-μουσικής δωματίου σπάει ή ανά στιγμές συντίθεται καθώς τα όργανα φαντάζουν σαν να ασφυκτιούν κινούμενα ανάμεσα σε καθωσπρέπει κανόνες. Είναι αυτή η ανατολίτικη φιλοσοφική στάση που συγκρούεται με την αιτιοκρατική αντίληψη της δύσης, που εδώ αναζωπυρώνει τις μελωδίες και τις ενορχηστρώσεις.

Έπειτα έχουμε έναν ουσιαστικά ήπιο μα καθόλου μονότονο δίσκο χάρις και στις συνεχόμενες εναλλαγές που συμβαίνουν ακόμη και μέσα στην πορεία ενός κομματιού. Μετά και την σειρά με τους Masada που τον καθιέρωσε στα θέματα της ανανέωσης με ριζοσπαστικό τρόπο παλιών μουσικών παραδόσεων, πλέον φαντάζει λογικό να στρέφεται σε πιο νορμάλ χωράφια, συνεχίζοντας όμως το ταξίδι του στα βάθη της ανατολής. Αν έχεται καμία απορία για το αν ανήκουμε στην ανατολή ή στην δύση ως περαστικοί του νοτιοανατολικού άκρου της ευρώπης, απλά δείτε με πόση οικειότητα δέχεται το αυτί σας μέρη ή κλεισίματα ορισμένων κάργα ασιατικών ριζών, ή ακόμη καλύτερα νιώστε την ενέργεια που βγαίνει από το κομμάτι με τίτλο “The Dervish”.

Αν όλα αυτά φαντάζουν αδιάφορα ή χιλιοειπωμένα, απλά δώστε βάση στον χαμογελαστό τυμπανιστή που ακούει στο όνομα Joey Baron (ναι, αυτός που έχει δώσει τα διαπιστευτήρια του σε όλες σχεδόν τις μπάντες του Zorn και στους Mr Bungle του Mike Patton) και στο παίξιμο του καθώς δίνει ρυθμό και πνοή σε μέρη που δύσκολα θα φανταζόσουν πριν πώς θα ταίριαζαν κλασσικά κρουστά. Αυτά ως προς το εκτελεστικό του πράγματος, χωρίς να πηγαίνουν πίσω οι υπόλοιποι οργανοπαίκτες. Επειδή όμως δεν στηρίζονται τα πάντα στην τεχνικότητα και για την ακρίβεια δεν απηχεί αυτή σχεδόν τίποτα σε ότι αφορά το ζουμί της μουσικής έκφρασης, αυτός ο δίσκος έρχεται χάρις στην γενικότερη του αύρα να μας εμφανίσει τον αρμονικό συγκερασμό διαφορετικών μουσικών κόσμων. Τι καλύτερο για να μπει η δισκογραφική χρονιά με το δεξί.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s