Snuff – 5-4-3-2-1 Perhaps? (fat wreck)

R-4150530-1356963170-4262

Τι κόλλημα ήταν κι αυτό με το μελωδικό punk στην μετά Nirvana εποχή! Αμέτρητες μπάντες που μελετούσαν επιμελώς στα νιάτα τους Bad Religion και Descendents, έβγαζαν την μια δισκάρα μετά την άλλη από το 1994 και μετά. Ορισμένες πούλησαν, άλλες ξεπουλήθηκαν και ελάχιστες παρέμειναν ενεργές στο πέρασμα του χρόνου. Για την ακρίβεια μόνο οι Propagandhi ζουν και βασιλεύουν και οι υπόλοιπες μπάντες απλώς θυμίζουν πως όλα τα όμορφα πράγματα οφείλουν να έχουν ένα τέλος κάποτε.

Μέσα σε αυτό το κύμα τότε των αμερικάνικων (ή wanna-be) συγκροτημάτων υπήρχε ένα βρετανικό που ξεχώριζε με την μια για αρκετούς λόγους, α) ακουγόταν όντως ως μη αμερικάνικο β) είχε hammond και τρομπόνι άλλα δεν έπαιζε ίχνος ska όπως απαιτούσε η μόδα γ) τραγουδούσε ο drummer δ) αν και ποτέ δεν άλλαξε τον ήχο του, κανένας δίσκος δεν έμοιαζε με τον προηγούμενο. Ο λόγος για τους Snuff οι οποίοι ποτέ δεν κέρδισαν την απήχηση που άξιζαν με βάση το πλούσιο βιογραφικό τους. Να λοιπόν που έρχονται σήμερα, μετά από αρκετά χρόνια απουσίας να διεκδικήσουν κι αυτοί μια δεύτερη ευκαιρία. Όχι βέβαια για να κερδίσουν την οποιαδήποτε επιτυχία αλλά να θυμίσουν πρώτα στον εαυτό τους τι μπορούν να πετύχουν για άλλη μια φορά ως μουσικό σχήμα.

Εξάλλου οι συγκεκριμένοι δεν έπαψαν να είναι ειλικρινείς σε αυτό που κάνουν, από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκαν στο underground μέχρι την εποχή που θα μπορούσαν να πουλάνε και τις κάλτσες τους αλλά ντρεπόντουσαν να βγάλουν έστω ένα βίντεο-κλιπ-κοψοχρονιά. Σε όλη την διάρκεια του νέου τους πονήματος υπάρχει αυτή η αίσθηση πως τίποτα δεν είναι επιτηδευμένο ή φτιαχτό. Ο ήχος παραπέμπει στο παρελθόν τους και όχι σε σημερινές καλογυαλισμένες παραγωγές, η φωνή δεν έχει καλλωπιστεί στο ελάχιστο και όλα τα κομμάτια, συν τα μπόνους με τις τρεις ακουστικές επανεκτελέσεις, διαπνέονται από ένα ανόθευτο εφηβικό αίσθημα. Το γεγονός πως έχουν πατήσει για τα καλά τα –άντα τους, μάλλον αποδεικνύει το γεγονός πως τα αγοράκια δεν ωριμάζουν ποτέ. Ειδικά αν τυχαίνει και παίζουν σε punk συγκρότημα.

Συνεχίζουν πάντως ως μπάντα να ανακατεύουν στοιχεία από την μουσική των mods, τις ταχύτητες του hardcore και τις διφωνίες-σήμα κατατεθέν του μελωδικού punk rock, αν και θα μπορούσαν να προσθέσουν δείγματα ενορχηστρικών διακυμάνσεων που μας έχουν προσφέρει στο παρελθόν τους. Τα γλυκόπικρα κομμάτια που γαργαλάνε τον ουρανίσκο είναι εδώ, βλ. “There Goes The Waltzinblack”, όπως και αυτά που προσπαθούν την διάθεση αν και όλα γύρω μας προσπαθούν για το αντίθετο, βλ. “In The Stocks”. Συνολικά έχουμε έναν δίσκο ο οποίος κινείται μεταξύ του συμπαθητικού και του εθιστικού, όπως άλλωστε όλη η προηγούμενη δισκογραφία του group. Μακριά από την επιθυμία να αποτελέσουν κανενός είδους πρωτοπορία εν έτει 2013, οι Snuff έβγαλαν έναν καθόλα τίμιο δίσκο, κάτι που προαισθανόμασταν πως θα συμβεί από έναν σχήμα που δεν έχει απογοητεύσει ποτέ.

 

Μπάμπης Κολτράνης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.