Propagandhi – Failed States (epitaph)

 

Η εισαγωγή η οποία δεν θα παρέλειπε να αναφερθεί σε καμία σημαντική πτυχή του έργου των Καναδών Propagandhi, σίγουρα θα θύμιζε μπροσούρα ως προς τον όγκο της. Όταν οι άλλοι κυνηγούσαν φαντάσματα υποστηρίζοντας στις εκλογές τον αντίπαλο του George W. Bush, έπαιζαν συναυλίες τόνωσης του ηθικού των Αμερικάνων στρατιωτών στο Ιράκ, ποθούσαν το τρίπτυχο καριέρα υστεροφημία-καλοπέραση, οι συγκεκριμένοι ήταν το μοναδικό σχήμα τέτοιου βεληνεκούς που έβαλε τα πάντα στη θέση τους. Χωρίς να γίνονται γραφικοί, έθεσαν ζητήματα πάνω στο μεταναστευτικό, το έμφυλο, την ιστορία και γενικότερα την πολιτική , εκφράζοντας μια πηγαία έμπνευση που τους επέτρεψε μουσικά να κάνουν μεγάλα άλματα αφήνοντας με κάθε νέο τους δίσκο, τους φίλους και μη με ανοικτά στόματα και αυτιά.

Τι έχει άραγε να προσθέσει η νέα τους κυκλοφορία μετά από τους τρεις τελευταίους τους δίσκους, με τους οποίους άφησαν ανεξίτηλα σημάδια στο περίπαθο αυτό μουσικό είδος, ξεπερνώντας τα όρια που οι ίδιοι έθεταν; Πιθανόν τίποτα παραπάνω και αυτό ακούγεται από το πρώτο τραγούδι του δίσκου το οποίο αδυνατεί να προκαλέσει την ενθουσιώδη έκπληξη που επιφύλασσαν τα αντίστοιχα τραγούδια των προηγούμενων πέντε δίσκων τους. Αυτό δεν σημαίνει πως λείπει η φρεσκάδα στις ιδέες και τον ήχο τους, όπου με thrash πινελιές εμπλουτίζουν απλές στην ουσία punk φόρμες.

Το ότι έχουν γίνει ακόμη πιο τεχνικοί από πριν, ευτυχώς δεν τους απομυζεί την ενέργεια. Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει (βλ. “Cognitive Suicide”) με τα πάντα να είναι σχεδόν μόνιμα στο κόκκινο της έντασης. Αυτό είναι ένα βασικό στοιχείο που χαρακτηρίζει τον δίσκο, καθώς λείπουν οι ανάσες μεταξύ των κομματιών και ο ήχος σε σημεία μπουκώνει με τα γκάζια και τα πολύπλοκα ή απλά βαριά riffs. Η αλήθεια είναι πως συνεχείς ακροάσεις αποκαλύπτουν την ειλικρινή ορμή και το βάθος του υλικού. Για ακόμη περισσότερο πειστικά αποτελέσματα συνιστάται η ταυτόχρονη μελέτη των στίχων του δίσκου, οι οποίοι ναι μεν δεν ξεφεύγουν από την καθιερωμένη τους θεματολογία, αλλά σίγουρα συγκινούν απλώνοντας βιώματα και νοήματα.

Παραβλέποντας την αντίφαση της κυκλοφορίας του Failed States από την τύποις ανεξάρτητη Epitaph, ο στρωτός αυτός δίσκος κλείνει με μια τριάδα κομματιών που αναδεικνύει τα κρυφά χαρίσματα του. Συνήθως τα όποια βιαστικά συμπεράσματα ως προς την ποιότητα κάθε κυκλοφορίας των Propagandhi τείνουν να πέφτουν έξω. Το μόνο σίγουρο είναι πως αυτό το υλικό έρχεται να προσθέσει λίγα μεν, αλλά πολύτιμα λιθαράκια στην πορεία τους, ίσως όπως συνέβη με το Bedtine For Democracy για τους Dead Kennedys. Ας ελπίσουμε μόνο να μην είναι το κύκνειο άσμα τους. Ειδάλλως το κενό που θα αφήσουν θα είναι δυσαναπλήρωτο.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s