Γιάννης Χαρούλης / Θανάσης Παπακωνσταντίνου – Μαγγανείες (ΕΜΙ)

 

Η ελληνική γλώσσα είναι τόσο πλούσια που ο πληρέστερος όρος για να περιγραφεί η μουσική του Θανάση Παπακωνσταντίνου είναι αυτός της greek folk! Συνδυάζοντας στοιχεία από την παράδοση με εμπνευσμένες ιδέες εδώ και είκοσι περίπου χρόνια, χωρίς τυμπανοκρουσίες, video clip ή άλλα δαιμόνια, το έργο του έχει βρει δικαιολογημένα μια στέρεη βάση απήχησης και αποδοχής. Με εξαίρεση ίσως τον περσινό του επίπεδο Ελάχιστο εαυτό, συν τον δίσκο όπου συνεργάστηκε με τον νεκροζώντανο Σαββόπουλο και τον οποίο ούτε καν πλησίασα από οποιαδήποτε απόσταση ασφαλείας, όλες του οι δουλειές έχουν να δώσουν τροφή για σκέψεις, θύμησες και συγκινήσεις.

Τώρα για τον νεανία Γιάννη Χαρούλη, επειδή η μόνη καλή σχέση που έχω με την κρητική μουσική εξαντλείται σε ένα μικρό ποτήρι ρακής, ομολογώ πως η πρώτη εντύπωση μου απέναντι στο άκουσμα της στεντόρειας φωνής του δεν ήταν από αυτές που λέμε δεκτική. Για αυτόν τον λόγο, από την μια ασχολήθηκα με τις Μαγγανείες επειδή ο συνθέτης/στιχουργός ήταν ο συγκεκριμένος προαναφερθείς, από την άλλη για λόγους προφύλαξης έκανα μια διερεύνηση σε φίλους αν όντως αξίζει να ψηλαφίσει κανείς αυτά τα τραγούδια που για καιρό περίμεναν την τελική τους ηχογράφηση. Λαμβάνοντας υπόψη τις διάφορες γνώμες γύρω μου, από την δεύτερη ακρόαση του δίσκου αντιλήφθηκα πως αξίζει κάτι παραπάνω το παρόν υλικό από μια απλή αναφορά.

Για την ακρίβεια, είναι μέχρι να ξεπεραστεί το πρώτο ξύνισμα–ξένισμα από την φωνή του Χαρούλη, ώστε να κατακαθίσει βολικά η μουσική καταλαμβάνοντας τον χώρο της. Βασικά το προτέρημα της συνεργασίας αυτής είναι πως δεν κλίνει προς μια κατεύθυνση που χαράζεται κυρίως από την μια πλευρά εκ των δυο συμμετοχόντων, αλλά βρίσκει εκείνο το σημείο όπου συνδυάζεται άριστα η σχεδόν μονοδιάστατη αλλά θαρραλέα φωνή του ερμηνευτή με την κοφτερή ματιά και προσεκτική ανάδειξη των υλικών που έχει στα χέρια του ο «τοποτηρητής».

Δεν λείπουν βέβαια και οι αδύνατες στιγμές οι οποίες παραπέμπουν σε ιδέες που ο Θ.Π. μάλλον είχε στο συρτάρι του για την όποια μελλοντική χρήση ή αχρηστία. Δεν είναι όμως αυτές που κυριαρχούν ή έστω δίνουν τον τόνο, καθώς από τους κατανυκτικούς «Αγίους» που κάνουν την αρχή μέχρι τον γοητευτικό «Ραμόν» που κλείνει τον δίσκο, υπάρχουν στιγμές που βυθίζεσαι με φυσικό τρόπο σε ένα μελωδικό κλίμα εκτός χρόνου. Εντυπωσιακό είναι το γεγονός πώς μια μελοποίηση ενός παραδοσιακού νανουρίσματος, στην «Μια μάνα που είχε έναν γιο» δένει τόσο αρμονικά με το όλο κλίμα του δίσκου, σε τέτοιο βαθμό που χρειάζεται κάποιος/α να δει το βιβλιαράκι του cd με τα στοιχεία για να πειστεί πως δεν περιέχονται στίχοι του Θ.Π..

Αυτή η συνεργασία όπως αποτυπώνεται στα 45 λεπτά που διαρκεί ο δίσκος, φαντάζει στα μάτια μου να έχει τον χαρακτήρα της μοναδικότητας στον χρόνο, καθώς έχω το προαίσθημα πως δεν θα ξανασυναντηθούν δισκογραφικά οι δυο τους. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο, ας κριθεί αυτόνομα από το προηγούμενο έργο τους, ώστε να μην εξαντληθεί απλώς σε ένα κάλεσμα στα σαλβάρια  όλου του κόσμου να ενωθούν σε ένα φολκορ σφιχταγκάλιασμα ή να προχωρήσουν σε ένα ατσούμπαλο λίκνισμα.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

2 thoughts on “Γιάννης Χαρούλης / Θανάσης Παπακωνσταντίνου – Μαγγανείες (ΕΜΙ)

  1. Ένα μεγάλο μπράβο για την προσπάθειά σου και που βοηθάτε να μαθαίνουμε όμορφες μουσικές…. 🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s