Motorpsycho and Stale Storlokken – The Death Defying Unicorn (Stickman Records Rune Grammofon)

Για να υπάρξει δημιουργικότητα δεν αρκούν μόνο τα ερεθίσματα και ένας ευρύτερος κύκλος ανθρώπων που μπορούν να τη στηρίζουν. Χρειάζεται επίσης μια διαχειρίσιμη πολιτικοκοινωνική κατάσταση που να μπορεί να κοντράρει την σύγχυση και να κεντράρει στην προσωπική ένταση που προκαλεί το παλιρροιακό κύμα των κοινωνικών φαινομένων που εσωτερικεύονται.

Στη Νορβηγία, η σχετικότητα με την οποία μπορεί κάποιος να έχει ή να μην έχει την «ηρεμία» του (ζώντας αξιοπρεπώς) μεταφέρεται και στις ενασχολήσεις του με τη μουσική. Η σημαντική διαφορά με τον ευρωπαϊκό Νότο βρίσκεται στη βίαιη κατάργηση ενός τρόπου ζωής που καθορίστηκε με όρους που αγνόησαν την βάση της δημιουργικότητας. Η κατάργηση των γνωστών -μέχρι τώρα- όρων ύπαρξης που συντελείται εδώ διαμορφώνεται πιο ξεκάθαρα σαν επίθεση στο δημιουργικό άτομο και στις ανόθευτες ανάγκες του.

Στην Σκανδιναβία του λεγόμενου «τρίτου δρόμου» αυτό που διασφαλίστηκε ήταν η πλήξη και η εξέγερση εναντίον της μέσα στην θεαματικότητα της κουλτούρας και της αντικουλτούρας, όπως το έντεχνο παράδειγμα του Black Metal.

Σε αντίθεση με όλα αυτά υπάρχει αναμφίβολα μια αναγέννηση της μουσικής δημιουργίας και μια συνολικότερη καλλιτεχνική διαύγεια σε ό,τι έρχεται από εκεί, ιδιαίτερα την τελευταία δεκαετία.

Την άνοιξη του 2012, κυκλοφόρησε το The Death Defying Unicorn από τη συνεργασία των Motorpsycho με τον Ståle Storløkken (κιμπορντίστα των Supersilent, Humcrush και Elephant9 μεταξύ άλλων) και με έξοχους συμπρωταγωνιστές (εκτός από το βιολί του Ola Kvernberg) τα σχήματα Trondheimssolistene, Trondheim Jazzorkester (μαζί με την πολύτιμη βοήθεια των Mike Hartung και Kare Chr. Vestrheim).

Αξίζει να σημειωθεί πως το άλμπουμ αυτό γεννήθηκε από τη μουσική σύμπραξη στα πεντηκοστά γενέθλια του νορβηγικού Molde International Jazz Festival το 2010.

Το εγχείρημα αυτό από το συγκρότημα του Trondheim αποδεικνύει πως όσο περισσότερο εμβαθύνεται η μουσική διάθεση και παιδεία, τόσο πιο συγκροτημένο αποτέλεσμα προκύπτει.

Μετά το Heavy Metal Fruit (2010), ο τρόπος που η Jazz φόρμα μεταμορφώνεται είναι αρκετά ιδιαίτερος και αξιοπρόσεκτος. Η συνεχής ακρόαση διαφωτίζει τις μορφές, αποκαλύπτοντας τις επιρροές-βάσεις που ξεδιπλώνονται μέσα από ηχητικά περάσματα που θυμίζουν το Ummagumma των Pink Floyd, το Tongues in Aspic των King Crimson μέχρι την ψυχεδέλεια, το Space rock (Hawkwind) και το Heavy Metal που χάνονται στους ήχους εγχόρδων, κλαρινέτων και σαξόφωνων.

Μια προσέγγιση που αποκαλύπτει τις Black Sabbath καταβολές που συναντούν τις κλασικές και Jazz φόρμες με τα έντονα ηχοχρώματα της προοδευτικής (Progressive) και Indie rock παράδοσης.

Σίγουρα η ακρόαση αυτή δεν είναι χαμένη υπόθεση, μπορεί να αφοσιωθεί αξόδευτα έξω από την ερημιά του παγιδευμένου χρόνου.

Μόνο όταν η παγίδα του κλινικά μετρήσιμου χρόνου και τόπου εγκλωβίζει, τότε αυτό το «αναπαυτικό μαξιλάρι» καταντάει κουραστικό μέσα στην υποχρεωτικότητα. Αλλά μπορεί να ειδωθεί και σαν αφετηρία για την επιθετική και παράλληλα χαλαρή διάθεση που έχουμε ανάγκη μέσα στην δύσκολη ελληνική πραγματικότητα.

*Το όνομά τους το πήραν από την cult ταινία του Russ Meyer του 1965 που υπήρξε βασική επιρροή στη rock ‘n’ roll κουλτούρα μαζί με τις ταινίες Faster, Pussycat! Kill! Kill! και Mudhoney.

 

NIKOPOL

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.