Dirty Three – Toward The Low Sun (Bella Union)

Από το μακρινό -πλέον- Sad & Dangerous του 1995 έως και αυτό τους το πόνημα, έχουν περάσει ούτε λίγο ούτε πολύ 17 χρόνια. Τίποτα όμως δεν φαίνεται να τους πτοεί από το να φτιάχνουν, ακόμα, ηχοτοπία τέτοιου μεγέθους που όσες φορές και αν τα ακούσεις, εισπράττεις τις ίδιες συγκινησιακές φορτίσεις. Δημιουργούν μουσικές που δεν φθείρονται ούτε αλλοιώνονται στον χρόνο. Αντιθέτως ωριμάζουν σαν το καλό κρασί. Μένουν για να σε στοιχειώσουν και να μην μπορείς να «κάνεις βήμα» χωρίς έστω μια μελωδική γραμμή σφηνωμένη στο μυαλό. Ellis, Turner και White, και οι τρεις με «βεβαρημένο» ιστορικό στον μουσικό (υπό)κόσμο. Ο πρώτος, στους γνωστούς και μη εξαιρετέους Τhe Βad Seeds του Nick Cave αλλά και στο άλλο του μουσικό του ταξίδι, τους πιο πρόσφατους Grinderman. Εκτός αυτών πλήθος συνεργασιών καθώς και δυο βραβευμένα soundtracks με τον φίλο του Cave. O Mick Turner, εκτός από κιθαρωδός της μπάντας, είναι υπεύθυνος για τα καλαίσθητα εξώφυλλα των δίσκων τους. Καθότι και ζωγράφος. Όσο για τον τρίτο «βρώμικο» της παρέας, Jim White, ο οποίος κάθεται πίσω από τα ντραμς, έχει και αυτός στο ενεργητικό του αρκετές συνεργασίες με ονόματα όπως P. J. Ηαrvey, Cat Power και Μarianne Faithfull να ξεχωρίζουν μεταξύ άλλων.

Το Towards Τhe Low Sun κινείται σε γνωστά, για τους ίδιους, μονοπάτια μελαγχολικής rock (ναι, σίγουρα δεν ανήκουν στην Post Rock ή σε κάποιο συγγενικό της είδος) με το βιολί σε πρωταγωνιστικό ρόλο. Το εναρκτήριο “Furnace Skies” ξεχωρίζει με την «ενοχλητική» λούπα στο background και τα ντραμς σε ξέφρενους ρυθμούς, λειτουργεί αντί εισαγωγής του δίσκου. Σαν να θέλουν να σε «μπάσουν» στο πανηγύρι τους χωρίς περιττές συστάσεις. Στα επόμενα κομμάτια του δίσκου επικρατεί η γλυκιά μελαγχολία, κάτι που δημιουργεί την αίσθηση να αφεθείς στις μουσικές τους με άνεση και να χαθείς εύκολα σε θύμισες και σκέψεις που με τη σειρά τους, σε τραβούν μακριά από καθημερινότητες και ρουτίνες. Κορυφαίες στιγμές του δίσκου το “Rising Below” και “The Pier” στα όποια αμφότερα ο Ellis σαν άλλος δρυΐδης Panoramix μαγεύει με τον γνωστό του ζωμό, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι υπόλοιποι δεν πράττουν τα μέγιστα για το αποτέλεσμα τούτο. Προσωπικό επίσης κόλλημα το “Ashen Snow”, όπου η μελωδία του πιάνου εναλλάσσεται σε τέλεια αρμονία με αυτή του βιολιού με αποτέλεσμα να μην θέλεις να τελειώσει αυτό το μουσικό ταξίδι. Αντ’ αυτού βέβαια, το κομμάτι αυτό κόβεται κάπως απότομα, γεγονός που σε επαναφέρει άτσαλα στην πραγματικότητα.

Αν μη τι άλλο ένας άρτιος δίσκος μετά από 7 χρόνια απουσίας τους. Ellis, Turner και White δείχνουν και εδώ, ότι γνωρίζονται χρόνια.

 

 

Mu | te

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s