Frank Riggio – Psychexcess I Presentism (hymen records)

 

 

Είναι η στροφή που έχει γίνει τελευταία και έχει επανεκτιμηθεί το εύρος των πεδίων που αγγίζουν τα φυσικά όργανα και η διαφορετικότητα τους από τον «άψυχο» ψηφιακό ήχο. Αν και η τεχνολογία συνεχώς καλπάζει και στον συγκεκριμένο χώρο βοηθώντας την εξέλιξη των μουσικών παραγωγών (βλ. remastered εκδόσεις), αποδεικνύεται για άλλη μια φορά πως είναι προτιμότερο στην θέση ενός κουμπιού που πατώντας το ακούγεται ένα βιολί, να χρησιμοποιηθεί το ίδιο καθ’αυτό το όργανο.

Αυτό το θεώρημα όμως δεν τίθεται ως θέσφατο αλλά ως δρόμος για να συνυπάρξουν οι σύγχρονες προσεγγίσεις με τις παλιές τεχνοτροπίες. Εδώ είναι που έρχεται ο Γάλλο-Ιταλός Frank Riggio και με το προηγούμενο του υλικό αλλά και κυρίως με τούτον εδώ τον δίσκο, βουτάει σε ακόμη πιο βαθιά νερά κουβαλώντας αυτές τις δυο φαινομενικά αντιθετικές προσεγγίσεις. Σαν ο Amon Tobin να τον έστελνε για τσιγάρα και αυτός ξεχασμένος να έχει μπερδέψει μαζί την παραγγελία του Aphex Twin, στην πορεία να έχει ξεχάσει που ήταν και που πάει και έχοντας επιλέξει την λύση του αυτοσχεδιασμού, να παίρνει εν τέλι τα συγχαρητήρια των δυο προαναφερθέντων ονομάτων για τα καλούδια που τους έφερε.

Ήχοι από το εξωτερικό περιβάλλον, φυσικά όργανα που αναμοχλεύονται με ταξιδιάρικους ηλεκτρονικούς ήχους και ρυθμούς και μια αντίληψη ενός θεματικού δίσκου, μας προϊδεάζουν για κάτι το ξεχωριστό. Ως εκ τούτου, καθίσταται αρκετά δύσκολο να ξεχωρίσεις κομμάτια μέσα σε ένα τόσο συνεκτικό σύνολο, το οποίο ναι μεν έχει τον χαρακτήρα της διάχυσης προς διάφορα σημεία του ορίζοντα (ήπιες στιγμές, ρυθμικές, πειραματισμοί κλπ), αλλά ακούγεται ως έχει και όχι αποσπασματικά.

Η αίσθηση της μελωδίας κρύβεται καλά και γίνεται αντιληπτή σε σημεία και μετά το πέρας των πρώτων ακροάσεων. Βέβαια αξίζει η υπομονή γιατί υπάρχουν διάσπαρτα μέρη όπου όλα σωπαίνουν και ένα πιάνο ή ένα συνθεσάιζερ πλέκει μελωδίες σπάνιου κάλλους, σχεδόν κινηματογραφικές, ως απαρχή ενός ταξιδιού με παραμορφωτικά κόλπα και ίσως αδόκιμες θεματικές αναπτύξεις.

Το κλειδί εδώ είναι να ακουστεί το album σε δυνατή ένταση, όχι για να ακουστεί ένας ήχος που αλλιώς θα χανόταν, αλλά για να προσφέρει στο σύνολο τα περιπετειώδη σημεία και πλούσια στοιχεία που διαθέτει. Ένα από αυτά είναι το σκοτάδι χωρίς ο ήχος να είναι ξεκάθαρα σκοτεινός και το δαιδαλώδες στήσιμο του χωρίς να είναι αφόρητα πειραματικό. Το γεγονός ότι είναι το πρώτο μέρος μιας θεματικής, με αναφορά στο υπερβατικό της ύπαρξης, τριλογίας, κάνει την συνέχεια άκρως ενδιαφέρουσα.

 

 

Mπάμπης Κολτράνης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s