Realm of Distortions: Prurient /Vatican Shadow + more live in Athens (16.11.2018)

Υπό το πέπλο μιας βιβλικής νεροποντής, την περασμένη Παρασκευή πραγματοποιήθηκε το πολυαναμενόμενο live performance του κύριου Dominick Fernow ως Prurient, το κύριο harsh noise/power electronics σχήμα που τον καθιέρωσε στη σύγχρονη underground σκηνή τα τελευταία χρόνια. Λίγο αργότερα, ξεσήκωσε τους μυημένους με το δίωρο live dj set του ως Vatican Shadow, το εξίσου διαβόητο industrial techno project του.

 Η προσωπική αγάπη και βαθιά εκτίμηση για τον Fernow είναι δεδομένη, μιας και είναι από τους λίγους που έχει μπορέσει να πολιτικοποιήσει τον θόρυβο με ριζοσπαστικές αισθητικές σε καιρούς που το πολιτικό ως καθημερινή αφήγηση αποσιωπάται και να θίξει δημιουργικούς προβληματισμούς πάνω στο κυρίαρχο θέαμα ωμής βίας και σεξουαλικότητας. Πρώιμα επηρεασμένος από ένα death metal μισανθρωπισμό και φημισμένος για τα βλάσφημα “παραληρήματά” του, o Fernow, για άλλη μια φορά, επιδόθηκε σε μια μονόωρη θεαματική βαρβαρότητα κατακλυσμένη από υστερικές κραυγές, σπασμωδικά τινάγματα και λευκές ριπές ηλεκτρομαγνητικών παρασίτων. Το στοιχείο της νοσταλγίας δεν έλειψε, καθώς ο Dominick φρόντισε να επιτελέσει και κομμάτια από άλμπουμ περασμένης δεκαετίας, όπως το Cocaine Death. Αντίστοιχα, το Vatican Shadow σετ μπόρεσε νοητά να μας μεταφέρει άλλοτε σε παγωμένα υπόγεια μπουντρούμια και άλλοτε σε σύγχρονα δυτικά πεδία μάχης, πάνταμε σκοτεινά ambient και drone ηχοτοπία.

 Χρονικά, το line-up τηρήθηκε ευλαβικά με μια συνεχώς αυξανόμενη προσέλευση κόσμου μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Μαζί με τον Dominick Fernow, έπαιξαν η νεοϋορκέζα συνεργάτιδά του, Becka Diamond (Hospital Productions), ο Γεώργιος Καραμανωλάκης (ΟΔΟΣ 55) με ένα άκρως μετα-αποκαλυπτικό και καρπεντερικό σετ, ο καθηλωτικός ANFS (Vanila, Modal Analysis) καθώς και οι resident DJs της δισκογραφικής π Electronics, 3.14 και DΛS. Συνολικά, η βραδιά αποτέλεσε έναν αποθεωτικό εορτασμό μιας noise υστερίας και των ενδιάμεσων industrial techno τελετουργικών, αφήνοντας εκστασιασμένο και σωματικά εξουθενωμένο το κοινό.


 Under the veil of a biblical rainstorm, last Friday, took place Dominick Fernow’s long-awaited live performance as Prurient, the main harsh noise/power electronics project which has established his name on the modern underground scene in the millenial years. Shortly afterwards, he stirred up his initiates with a two-hour live dj set as Vatican Shadow, his equally notorious industrial techno project.

 My deep appreciation and personal love for Mr. Prurient is obvious, since he is one of the few who manages to radicalize the noise with political aesthetics in times when the political as an everyday narrative is silenced and to create alternative reflections over the dominant spectacle of raw violence and sexuality. Early influenced by a death metal misanthropy and noted for his blasphemous “deliriums”, Fernow once again delivered an hourish thematic barbarity swollen by hysterical screams, spasmodic shocks and white bursts of electromagnetic parasites. The element of nostalgia stroke, while Dominick cared enough to perform tracks from last decade albums, such as Cocaine Death. Respectively, the Vatican Shadow set mind transported us either to frozen undergound dungeons or modern western battlefields, always with dark ambient and drone soundscapes.

The line-up timetable was kept strictly with an ever increasing attendance, even until the early morning hours. Along with Dominick Fernow performed his collaborator from New York, Becka Diamond (Hospital Productions), Georgios Karamanolakis (ODOS 55) with an extremely post-apocalyptic and carpenter-esque set, the immersive ANFS (Vanila, Modal Analysis) as well as the resident DJs of Pi Electronics, 3.14 and DΛS. Overall, the night consisted of a glorifying celebration of a noise hysteria and intermediate techno industrial rituals, rendering the audience ecstatic and physically exhausted.


Pantelis Daskalakis

Sophia Loizou – Function & Vatican Shadow – Federico Albanese

Sophia Loizou – Chrysalis (Astro:Dynamics)

sophialoizou.againstthesilence

Όσ@ διαολοστέλνουν το Διαδίκτυο ως μέσο αλλοτριωτικό, μάλλον δεν έχουν εξαντλήσει τις ουσιαστικές δυνατότητες του που υπάρχουν εν μέσω ενοχλητικών νεφών. Αυτό που ήταν χθες ένα καλά κρυμμένο μυστικό ενός περιορισμένου κύκλου φιλόμουσων, σήμερα είναι ευρέως διαθέσιμο εκεί έξω. Το ποια πορεία θα πάρει ως υλικό επαφίεται στο βάθος και την ποιότητα που το διατρέχει. Λοιπόν, η πρώτη ουσιαστικά κυκλοφορία της Sophia Loizou χτυπά αμέσως κέντρο. Έξι πεντάλεπτες θορυβώδεις συνθέσεις γεμίζουν τις δύο πλευρές μιας κασέτας και παράγουν έναν πληθωρικό ήχο που φέρνει στο soundtrack μιας όξινης βροχής πάνω από μια νεκρή μητρόπολη.

Εδώ έχουμε τον ορισμό της αποδόμησης του industrial ήχου, με τα συντρίμμια όμως να ορθώνονται πιο απειλητικά από όσο υπήρξαν πριν ως πρώτη ύλη. Για την ακρίβεια είναι τόσο γεμάτο το Chrysalis που κλείνοντας, χρειάζεσαι μια βαθιά ανάσα φωτεινότητας για να ισοσταθμίσεις την συναισθηματική ένταση των ήχων που σε πολιόρκησαν για 33 λεπτά. Αν και υπάρχουν κάποια κομμάτια με υπόγειους ρυθμούς και άλλα που στέκουν μετέωρα πάνω σε ένα αόρατο drone/ambient σκοινί, δύσκολα ως εμπειρία απομονώνεται κάποιο από αυτά. Εν κατακλείδι, όλα αυτά συνθέτουν ένα γενναίο κατόρθωμα και πλέον δυσκολευόμαστε να φανταστούμε ποια θα είναι η διαολεμένη δισκογραφική συνέχεια της δημιουργού.

 

 

Function & Vatican Shadow – Games Have Rules (hospital productions)

function&vaticanshadow.againstthesilence

Ευτυχώς η μουσική δεν είναι μαθηματικά να προσθέσουμε την δουλειά των δύο συμβαλλόμενων πλευρών για να βγει το ποθητό αποτέλεσμα. Βέβαια αυτό το “ευτυχώς” τις περισσότερες φορές γίνεται “δυστυχώς”, καθώς αρκετές συνεργασίες τείνουν λόγω υπερβολικής ασφάλειας των ονομάτων που τις πράττουν να μας προσφέρουν πλαδαρά έργα. Αυτό δεν συμβαίνει σε καμία περίπτωση με τον νέο αυτόν δίσκο όπου συναντούνται ο Vatican Shadow με τον Function. Έχοντας άλλες αφετηρίες, αλλά και αρκετά σημεία καλλιτεχνικής συνάντησης τον τελευταίο καιρό, καταφέρνουν να δημιουργήσουν μαζί μια μικρή έκπληξη. Λείπει και το εγκεφαλικό industrial του Vatican Shadow, όπως και η techno αναφορά του Function και στην θέση τους έχουμε ένα ώριμο ηλεκτρονικό album που θυμίζει ελαφρώς τις ήπιες στιγμές των πρώιμων έργων της Warp και της Morr, σε ελαφρώς πιο σκοτεινό φόντο.

Για την ακρίβεια ότι βιομηχανικό κείτεται ρυθμολογικά στο βάθος και ασυναίσθητα τραβά σε μυστήριες επαναλήψεις τις ατμόσφαιρες που συνειδητά δεν ολοκληρώνονται σε απλές μελωδίες. Επίσης το techno ως έχει, εμφανίζεται μόνο στο τέλος του δίσκου ως μια λυτρωτική αποτίναξη του όλου αστρικού μυστηρίου. Πάλι όμως, αν και φαινομενικά αταίριαστο, δένει τελικά απόλυτα με το όλο σύνολο, καθώς ένα καλειδοσκοπικό πέπλο το καλύπτει μέχρι το πέρας της ολοκλήρωσης του. Σαν πολλά κερδισμένα στοιχήματα συναντάμε εδώ πέρα τελικά.

 

 

Federico Albanese – The Houseboat And The Moon Reworked (denovali)

federicoalbanese.againstthesilence

 Καθώς εδώ έχουμε απλώς ένα ep με remix πάνω στο πρόσφατο album του Federico Albanese, ίσως φαντάζει αρχικά μια συνοδευτική και απλά ήσσονος σημασίας κυκλοφορία. Η κατάδυση όμως στο υλικό που περιέχεται αποδεικνύει πως υπάρχει μια μοναδική αυταξία στην μεταμόρφωση των πρωτότυπων συνθέσεων. Στο μεγαλύτερο μέρος του ep συναντάμε ουσιαστικά κάτι εντελώς διαφορετικό από ότι μας είχε παραδώσει τον Φλεβάρη ο Federico. Προφανώς αυτό οφείλεται στην ιερόσυλη διάθεση των remixers να αφήσουν πίσω την neoclassical/ambient πρώτη ύλη. Πιο συγκεκριμένα ο John Lemke φτιάχνει ένα ήπιο και ραφιναρισμένο electronica άσμα, ενώ με την σειρά τους οι Cassegrain απογειώνουν στιλιστικά το πρότερο κομμάτι του Federico με ένα αργό techno beat που βγάζει σε ένα μελωδικό και πρωτότυπο κρεσέντο. Η συνέχεια επιφυλάσσει κι άλλες εκπλήξεις καθώς ο Franz Kirmann (κυρίως) και ο Saffronkeira (σε μικρότερο βαθμό) αποδιοργανώνουν τα πιανιστικά και ηχητικά στοιχεία που στόλιζαν την μουσική του The Houseboat And The Moon, αφήνοντας το τέλος σαν κάτι άγνωστο, έτοιμο για ανακάλυψη.

Συνήθως οι κυκλοφορίες που συνοδεύονται από remix είναι κάπως άνισες, αλλά εδώ το σύνολο βγάζει ασπροπρόσωπη την Denovali που μετά την επιτυχία των φεστιβάλ της, έχει γίνει ακόμη πιο επιλεκτική στο τι βγάζει με την στάμπα της.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης