Rafael Anton Irisarri – The Shameless Years (umor rex)

 Αν ψάχνετε μουσική για να περνά η ώρα ευχάριστα και στο τέλος να μη μένει τίποτα, παρακαλώ ακολουθήστε τα βήματα προς την έξοδο ακίνδυνου. Αν όχι, έχειν καλώς. Από επιλογές άλλο τίποτα. Μόνο που λίγες περιπτώσεις ονομάτων είναι αυτές στις οποίες υπάρχει μια σιγουριά ότι αυτό που θα ακούσεις θα σου διαλύσει με διάφορους τρόπους το μέσα σου. Μια από αυτές είναι ο Rafael Anton, ο οποίος, αν και παίζει κατά μόνας αυτό το drone/ambient είδος, το οποίο είχα ορκιστεί να μην ξανακούσω μέσα στο καλοκαίρι, σε πιάνει ειδικά στο νέο του άλμπουμ από τα πρώτα τριάντα δευτερόλεπτα..

 Καμιά πρωτοπορία, κανένας νεωτερισμός, μόνο συναίσθημα. Ως εκ τούτου η ερμηνεία που μπορεί να αποδοθεί στο The Shameless Years επαφίεται σε καθαρά υποκειμενικά και όχι αυστηρά κριτήριά. Ευτυχώς, γιατί κάπου έχει κουράσει όλη αυτή η περιγραφή των μουντών κοινωνικών συνθηκών που ζούμε με τη βοήθεια εξίσου μουντών μουσικών. Οπότε, αν και ο τίτλος του άλμπουμ μπορεί να υποδηλώνει μια σαφή δήλωση περισσότερο εξωστρεφή, η επίδρασή του είναι εκ βαθέων εσωτερική. Τουτέστιν, ακούγοντάς τον, μια χυμώδης σκοτεινιά μετατρέπεται σε νοσταλγία και μετά σε φως αναμνήσεων, θαμπό αλλά κατακλυσμιαίο.

 Η συνεισφορά του Siavash Amini στη β’ πλευρά είναι καταλυτική ως προς την αποψίλωση όσων θέριεψαν μέσα σε ένα δάσος επικίνδυνων μονοπατιών πριν. Οι ταχύτητες πέφτουν και εκρέει η ενέργεια σε ένα αχαρτογράφητο νεκρό τοπίο. Καθόλου τυχαία δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αυτή η συνεργασία, καθώς οι δύο αυτοί δημιουργοί είχαν βγάλει πρόπερσι δίσκους οι οποίοι έμοιαζαν αρκετά μεταξύ τους. Το “Karma Krama” μπορεί να ακούγεται ως τυπικό κομμάτι του Siavash, αλλά το επικό “The Faithless” το οποίο κλείνει το δίσκο αποτελεί την απόλυτη επιτομή των δύο συμβαλλόμενων μουσικών χαρακτήρων.

 Βεβαίως θα μπορούσαν όλα αυτά να εγκλωβίζονται σε φορμαλιστικά μοτίβα του στιλ “σκοτεινή μελωδία->ζόφος καθημερινότητας”, “συνεργασία με Ιρανό μουσικό->κίνηση ενάντια στην ισλαμοφοβία”, αλλά η ίδια η μουσική τα καταφέρνει να ξεπεράσει τους σκόπελους θα λέγαμε όλης της σύγχρονης τέχνης, στο πλαίσιο της οποίας το συγκεκριμένο θαυμάσιο άλμπουμ κινείται.

Μπάμπης Κολτράνης

Zenjungle – Siavash Amini & Matt Finney – øjeRum

Zenjungle – We Are Not Here (midira)

zenjungle.werenothere.againstthesilence

Ξύπνημα μετά από εφιάλτη. Ένα ξυπνητήρι σε αργή ταχύτητα καλεί τα πάντα σε κίνηση. Εδώ η μουσική δεν περιγράφει λιακάδα, αλλά την ασημαντότητα της καθώς κάθε παρουσία υπό το φως της είναι σχετική. Η απουσία όμως παραμένει αδιαπραγμάτευτη. Απουσία στιγμών, προσώπων, ευκαιριών, δυνατοτήτων και εν τέλει των ίδιων μας των εαυτών. Η όξυνση αυτής της πραγματικότητας συναντιέται στα πρόσωπα των “ξένων” που φέτος δεν κοσμούν τα πρωτοσέλιδα, άρα δεν υπάρχουν, δεν είναι εδώ.

Κάνουμε σαν να μη συμβαίνει τίποτα και ότι μένει είναι η αδυναμία να αφήσουν οι σκιές μας κάτι παραπάνω από σκόνη. Όλα σε κύκλους μέχρι αυτοί να σπάσουν απότομα, όπως συμβαίνει με κάθε γλυκό θόρυβο, με κάθε γλυκιά νότα.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

Siavash Amini & Matt Finney – Familial Rot (Umor Rex rec.)

SIAVASHAMINI.familyrot.againstthesilence

“If you’re gonna hold my hand i could take a life like this i could feel at easy for a little while”

Καλούμαστε να βαδίσουμε μέσα σε τέσσερις αυθόρμητες διαδρομές όπου μια σύντομη ιστορία αρχίζει να αναδύεται για την καθεμία. Διαδρομές γεμάτες με φαντάσματα του πρόσφατου παρελθόντος αλλά και μια ειδυλλιακή οικογενειακή σκηνή καταρρέει ήσυχα και θολά στο βάθος. Ολόκληρο το καλοκαίρι μας βυθίζει γρήγορα, αλλά απαλά, με θέα μια μακρινή λάμψη και μια δελεαστική αίσθηση για τα επικείμενα προβλήματα. Τα φαντάσματα της ποίησης αντηχούν προς τα έξω και μια χαλάρωση που προσπαθεί να φανεί ώρες αργότερα πάνω σε πλεούμενες τύψεις μεταφέρουν σιωπηλές αποσκευές. Πριν σβήσουν τα φώτα, ξεσπά στη ζωή για μια τελευταία φορά, ένας παλμός υπέρβασης των αισθήσεων. Και ξαφνικά μια τελική θλίψη αποσυναρμολογεί το σώμα και το μυαλό σαν ένα φύσημα πριν την ανυπαρξία.

“You had your back turned and I just watched you for a minute… That was the last time anything was ever okay”

Αν ήδη ξέρετε τι να περιμένετε από τους συγκεκριμένους καλλιτέχνες, μάλλον κάνετε λάθος. Μια δουλειά τακτοποιημένη και διάχυτη, προφανή και διφορούμενη, δυνατή και ήσυχη, πολύπλοκη και λεπτή καλύπτει όλο το φάσμα. Η συνένωση της μουσικής με την ποίηση μας βουτά στην εξαιρετικά εκλεπτυσμένη μελαγχολία τους.

 

 

Kat

 

øjeRum – Væv (eilean rec.)

Væv.againstthesilence

Υπάρχουν δίσκοι που μιλάνε από μόνοι τους ξεκάθαρα. Τα επίθετα και οι προσδιορισμοί χάνουν το νόημα τους, καθώς το μελωδικό αεράκι τα ανοίγει σαν ξεχαρβαλωμένα παράθυρα και όλα φαντάζουν αιώνια. Ο νέος δίσκος του Δανού αυτού μουσικού έχει κάτι από τη νωθρότητα του Αυγούστου. Επαναλαμβανόμενα θέματα δημιουργούν ένα ambient feng shui το οποίο ενδείκνυται για ξαπλωμένους παραθεριστές σε ξεχασμένα δωμάτια. Δεν υπάρχει κάτι παραπάνω από μια αμυδρή αμυχή στο χρόνο, δεν υπάρχει καμία απαίτηση για κάτι το εξεζητημένο ή περίπλοκο. Οι ήχοι της είναι εκεί και είτε παραπατάς και πέφτεις μέσα τους αιωρούμεν@ς στο δικό της κόσμο, είτε τους προσπερνάς βαδίζοντας σε άλλα μέρη που η μουσική ορίζει. Προσωπικά τάσσομαι αναφανδόν υπέρ της πρώτης επιλογής.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Western Skies Motel – Qluster – Driftmachine

Western Skies Motel – Settlers (lost tribe sound)

Οι μικρές εκπλήξεις που συνοδεύουν την πρώτη ακρόαση ενός δίσκου πάντα προσδίδουν μια παραπάνω ευχαρίστηση. Ο Western Skies Motel στο προηγούμενο πρόσφατο του άλμπουμ μας είχε παραδώσει ένα εξαίρετο καθαρόαιμο ambient υλικό, αλλά εδώ αλλάζει κατευθυντήρια γραμμή χωρίς να προδίδει το προσωπικό του στυλ. Σίγουρα βοηθά η παλαιάς κοπής americana υφή του artwork να μπούμε στο όλο κλίμα, μόνο που εδώ πέρα από τους ιδιαιτέρως χαμηλούς και ελαφρώς αυτοσχεδιαστικούς τόνους παρεισφρύουν αφαιρετικά στοιχεία που προσδίδουν μια ιδιαίτερη χροιά στο άλμπουμ.

Ενώ συνολικά υπάρχουν συνθετικές στιγμές που ξεχωρίζουν στο Settlers, ο δίσκος ακούγεται και ως μια μεγάλη σύνθεση αρπισμάτων, νοσταλγικών περασμάτων και λυρικών φωτοσυνθέσεων. Στο τέλος, σχεδόν διακρίνεις από τη θέα του παραθύρου σου τα ίχνη μιας γλυκιάς βροχής που πέρασε και αισθάνεσαι τη μυρωδιά του βρεγμένου εδάφους να σε μεταφέρει σε μια άλλη ξεχασμένη εποχή.

 

 

Qluster – Bureau B (bureau-b)

Μουσικές επαναλήψεις καθώς το κατακαλόκαιρο πλησιάζει ή μήπως θα μπουν αντί-sos θέματα στις εξετάσεις που πλησιάζουν απειλητικά; Μιλώντας για τους Qluster είναι αδύνατον να μην αναφερθείς στην ιστορία τους. Ουσιαστικά πρόκειται για την εξέλιξη του σχήματος που έφτιαξε ο Hans-Joachim Roedelius μαζί με τον Conrad Scnitzler και τον Dieter Moebius στο Βερολίνο με το όνομα Kluster το μακρινό 1969! Ως Cluster στη συνέχεια με τη φυγή του Conrad έβγαλαν κλασσικούς πλέον δίσκους πειραματικής-ηλεκτρονικής-πρωτοποριακής μουσικής στα 1970’s, συνεργαζόμενος μάλιστα σε ένα εξ’ αυτών με τον Brian Eno και πλέον τη δεκαετία που διανύουμε ο Hans-Joachim έχει μείνει να συνεργάζεται με τον Armin Netz και τον Onnen Bock παραδίδοντας μας φέτος το Echtzeit.

Στα Γερμανικά ο τίτλος σημαίνει “πραγματικός χρόνος” και όντως εδώ δεν έχουμε μια μουσική που φλερτάρει με τη νοσταλγία, αλλά ζει και αναπνέει στο τώρα. Υπάρχει μια τέτοια διαύγεια ήχων και συναισθημάτων η οποία παραπέμπει σε μια αθωότητα απογυμνωμένη από κάθε τι περιττό. Στις δέκα συνθέσεις του άλμπουμ κυριαρχούν μελωδικοί παλμοί, γραμμές που κινούνται νωχελικά προς διάφορες κατευθύνσεις και μια αίσθηση ονειρικής γαλήνης. Όσο κυλάνε οι ακροάσεις του δίσκου αυτού, τόσο φθίνουν οι λέξεις και οι περιγραφικές μανιέρες που θα ταίριαζαν στην περίπτωση του, οπότε ας μείνουμε εδώ, στην πηγή της αρχέτυπης έμπνευσης των δημιουργών του και στην ουσία της έννοιας του κάνω τέχνη.

 

 

Driftmachine – Colliding Contours (umor-rex)

Υπάρχει μια παράδοξη αντιστροφή στο πως έχει στηθεί ο συγκεκριμένος δίσκος των Βερολινέζων Driftmachine. Παρόλο που το ντουέτο καταθέτει εδώ τον πιο ρομποτικό του άλμπουμ, την ίδια στιγμή αναδεικνύεται ως ο πιο εύκολα αντιληπτός δίσκος τους από τις ανθρώπινες αισθήσεις που αφορούν μια ακρόαση. Προφανώς και εδώ οι μελωδίες απουσιάζουν όπως συνέβη και στις δυο προηγούμενες δουλειές τους, αλλά η όλη παραγωγή δίνει μια αίσθηση στιλπνότητας στις συνθέσεις. Οι ρυθμοί ερωτοτροπούν με το dub και την εγκεφαλική techno και οι εντάσεις σε ορισμένες στιγμές έρχονται στο προσκήνιο ενός ευχάριστα μυστήριου δίσκου. Αν η ηλεκτρονική μουσική είναι στο βασικό μενού των επιλογών σας, ειδικά η σύγχρονη, τότε το Colliding Contours συστήνεται ανεπιφύλακτα.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

 

 

David Cordero – SR Hess & RM Zuydervelt – Federico Durand

David Cordero – El Rumor Del Oleaje (home normal)

Καμία σιωπή δεν μένει ανόθευτη από σκέψεις και καμία μελωδία από χρώματα. Αν η drone/ambient συχνά προβοκάρει την πρώτη και η neoclassical υπερβάλλει με τη δεύτερη, έρχεται ο David Cordero με τη νέα του δουλειά για να βρει τη χαμένη ισορροπία. Η γοητεία του El Rumor Del Oleaje βασίζεται πάνω στη σύζευξη ατμόσφαιρας και μελωδίας, γήινου και αιθέριου στοιχείου σε μια μουσική που μιλά μια καθαρή και ευλύγιστη γλώσσα. Υπάρχουν συνθέσεις που θυμίζουν εισαγωγές σε post-rock ύμνους και άλλες που παραπέμπουν σε στιγμές ενατένισης σε μια παραλία στην άκρη ενός χειμώνα. Όλοι οι τίτλοι αφορούν τοπία θυμίζοντας πως οι πιο όμορφες θέες δεν χρειάζονται λόγια για να περιγραφούν, παρά μόνο μια μουσική για να τις συνοδεύει αιώνια μέσα σου.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

SR Hess & RM Zuydervelt – Re_collecting (umor rex)

Ένα νέο συνεργατικό άλμπουμ κυκλοφορεί, με τον Steve Hess (μέλος των Locrian, Cleared, Pan American, Haptic και Innode) και τον Rutger Zuydervelt (γνωστό ως Machinefabriek). Τέσσερα κομμάτια που αναμειγνύονται πάνω σε μια παλέτα, με συναισθήματα και υφές, μέσα από την πιο σκοτεινή τους φύση. Εκτός από τα συνηθισμένα τύμπανα που χρησιμοποιούν οι συγκεκριμένοι μουσικοί, ο ήχος περιλαμβάνει κιθάρες, μπάσο, παράσιτα ραδιοφώνου, ξύλινα δάπεδα και κάποια φλυαρία που ενισχύει την ελκυστική αποπλάνηση του μυαλού. Ξεκινώντας με το “Auroral” υπάρχει μια λεπτή ανησυχία η οποία κινείται μεταξύ ύπνου και εγρήγορσης. Ο πραγματικός κόσμος εισέρχεται και εξέρχεται χωρίς να ελέγχεις τη σκέψη. Αυτό το παράξενο συναίσθημα γίνεται εντονότερο προχωρώντας στο ομώνυμο κομμάτι “Re- collecting”. Σε αποπροσανατολίζει και κάπου εκεί θεωρείς ότι ξύπνησες και θα ξεκινήσεις να ζεις νέα πράγματα, συνεχίζοντας όμως με το “Evenfall” μια μικρή πτώση προς τα πίσω αρχίζει να σε τρομάζει. Το σκοτάδι θα βγει με το τελευταίο κομμάτι “Delusion”, εκεί θα καταλάβεις ότι όλα είναι θολά και κοιμάσαι ακόμη βαθιά…

 

 

Kat

 

Federico Durand – A Través Del Espejo (12k)

Υπάρχουν label που βλέποντας τη στάμπα τους σε ένα δίσκο καταλαβαίνεις αμέσως τι μουσική θα ακούσεις. Κατ’ αυτόν τον τρόπο είναι απορίας άξιο πως ο Federico Durand έφτασε στο σήμερα για να βγάλει για πρώτη φορά κάτι μέσω της 12k με την οποία τόσα τον συνδέουν, κυρίως ως προς την όλη αισθητική του. Ακίνητες εικόνες με νότες που κινούνται σαν ανεμολόγιο στη μέση ενός ερημικού λιβαδιού, προβάλλονται μέσα από το υλικό και αυτού του δίσκου του συγκεκριμένου πειραματιστή. Είναι σαν να υπάρχει από την αρχή μέχρι το τέλος το στοιχείο του τυχαίου, του προς τα που θα φυσήξει ο άνεμος για να παρασύρει τα πατήματα σε ένα αόρατο μεταλλόφωνο ή σε ένα πειραγμένο πιάνο. Δημιουργείται έτσι μια σειρά αναπολήσεων σε μια μνήμη που όσο γερνά ερωτεύεται τη λήθη. Υπάρχει αυτό το παιδικό και αυθόρμητο στοιχείο κατά μήκος ενός άλμπουμ, σαν τις σκέψεις του πρωινού που η συνέχεια της ημέρας τις διαγράφει μονοκοντυλιά. Η εμβάθυνση όμως σε αυτές, όπως και στο υλικό εδώ που θυμίζει ένα αυτοτελές κομμάτι, αξίζει και με το παραπάνω.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης