Snowdrops – Dag Rosenqvist – Tegh

Snowdrops – Manta Ray Original Soundtrack (gizeh records)

Τι κάνει μια ταινία σπουδαία; Πολλά, σίγουρα, αλλά το ένα από δαύτα είναι, σαφώς η μουσική της. Απόδειξη αυτού αποτελεί το γεγονός ότι δεν υπάρχει ποιοτική ταινία η οποία να μη διαθέτει ποιοτικό soundtrack. Αυτός ο κανόνας διέπει και τις σινεδουλειές που αναλαμβάνει η Christine Ott. Πιο συγκεκριμένα, σε αυτήν εδώ που έφερε εις πέρας για την περσινή πολυβραβευμένη ταϊλανδέζικη ταινία Manta Ray, προβάλλει μια μουσική δύναμη που όσο χρειάζεται τις εικόνες τις οποίες βάλθηκε να δέσει, άλλο τόσο κινείται και αυτόνομα! Σε μερικές συνθέσεις νομίζεις ότι αν κλείσεις τα μάτια θα δεις μέρη της ταινίας, σε άλλες ακούς ξεκάθαρα ψήγματα του μουσικού της σύμπαντος που δημιουργεί παρέα με τον ομότεχνο Mathieu Gabry. Όλα αυτά ανάκατα, αλλά και σε μια ροή θα έλεγα δραματουργική, δίνοντας ένα επιπλέον κίνητρο, για να δούμε τη συγκεκριμένη ταινία!

Dag Rosenqvist – Blood Transmision (hidden vibes)

Συνήθως παίρνει κάποια ώρα για να μπεις στην ατμόσφαιρα ενός άλμπουμ, αλλά εδώ, από τους πρώτους ήχους, η όποια αργοπορία στην κατανόηση του τι έχουμε να αντιμετωπίσουμε, καταρρέει αμέσως! Μια μελαγχολία και μια λεπτότητα διαπερνά κάθε στιγμή του νέου άλμπουμ του Σουηδού Dag Rosenqvist. Οι εντάσεις, είτε ως σκιές, είτε ως δέσμες φωτός, είναι πανταχού παρούσες για να προσδώσουν την αμεσότητα που χαρακτηρίζει όλο το υλικό εδώ. Χωρίς στίχους, χωρίς φωνές, με ένα ρυθμό ευθύ στις συνθέσεις που είναι χρονικά οι μεγαλύτερες, το Blood Transmission είναι ένας δίσκος – έκπληξη σε ένα χώρο και μια εποχή που οι εκπλήξεις φθίνουν ραγδαία!

Tegh – Unusual Path (midira)

Σαν μια σπουδή στη δύναμη της μουσικής και τη μουσικότητα της δύναμης, το νέο εικοσάλεπτο ομώνυμο κομμάτι του Ιρανού Tegh ορθώνεται, όπως τα ρήγματα των κορυφογραμμών στην εικόνα του εξωφύλλου. Μέσα σε ένα ακίνητο θαρρείς ηχητικό περιβάλλον συγχρωτίζονται στοιχεία που, ενώ τείνουν να ακολουθήσουν τη δική τους πορεία, εντούτοις συγκολλούνται σε ένα μασίφ σώμα. Ενδιαφέρον, επίσης, έχει το γεγονός ότι με τα δύο remix στη 2η πλευρά του βινυλίου αναδεικνύεται η κοινή μουσική αντίληψη που έχουν οι τρεις αυτοί μουσικοί. Με τον Siavash Amini να κινείται σε ελαφρώς πιο εγκεφαλικά πεδία και τον ημεδαπό Zenjungle να εμπλουτίζει αριστουργηματικά τη βάση, κυρίως με το σαξόφωνο του, έχουμε -κατά μια έννοια- τρία μέρη ενός ολοκληρωμένου έργου και μιας συντονισμένης ηχητικής επίθεσης που μπορεί να μην είναι για κάθε ώρα της ημέρας, αλλά σίγουρα αποτελεί μια ολοκληρωμένη μελέτη και ένα σαφές ερώτημα πάνω στο αύριο της σύγχρονης πειραματικής μουσικής.

Snowdrops – Manta Ray Original Soundtrack (gizeh records)

What makes a movie great? Many things, of course, but one of them is, clearly, its music. Proof of this is the fact that there is no quality film that does not have a quality soundtrack. This rule also governs the cinematographic works assumed by Christine Ott. More specifically, in this one that she has done for last year’s award-winning Thai film, “Manta Ray”, she puts forward a musical power connecting the images with the music, but also moving independently! In some compositions you think that if you close your eyes, you will see parts of the film, in other clear-cut nuggets of her music universe that creates together with Mathieu Gabry. All this pell-mell, but also in a stream I would say dramatic, giving an extra motivation to see this particular movie!

Dag Roseqvist – Blood Transmision (hidden vibes)

It usually takes some time to get into an album’ s atmosphere, but here, with the first sounds, any delays in understanding what we have to deal with, will collapse immediately! A melancholy and subtlety permeates every moment of the Swedish Dag Roseqvist’s new album. Tensions, either as shadows or as light beams, are omnipresent to impart the directness that characterizes all the material here. Without lyrics, no voices, with a straight rhythm on the most time-consuming compositions, Blood Transmission is a surprising record in a genre and a time when surprises are falling rapidly!

Tegh – Unusual Path (midira)

As a study of the power of music and the musicality of the power, the Iranian Tegh’s new twenty-minute homonymous piece stands up like the crest of the ridges in the picture of the cover. Inside a property there is a sound environment that combines elements that, while they tend to follow their own course, are nevertheless bonded to a massive body. Also interesting is the fact that the two remixes on the 2nd side of the vinyl show the common music perception of these three musicians. With Siavash Amini moving in slightly more brain fields, and Zenjungle masterfully enriching the base, mainly with his saxophone, we have – in a sense – three parts of a complete project and a coordinated sonic attack that may not be appropriate for each moment of the day, but it is definitely a complete study and a clear question on the tomorrow of modern experimental music.

Μπάμπης Κολτράνης/Bob Coltrane

Ten New Songs Countdown, 58

Η φωτογραφία ανήκει στην Δάφνη Τσουμάνη την οποία ευχαριστούμε θερμά

 

Julia Kent – Imbalance

Η πάλη μεταξύ ισορροπίας και ανισορροπίας είναι διαρκής και τόσο εύθραυστη όσο και η ίδια η ύπαρξη. Η Julia Kent μελοποιεί τη σχέση αυτή που ξεκινά ήρεμα και μελωδικά, με την ένταση να αυξάνεται σταδιακά και το πάθος να κυριαρχεί. Μια μελωδία που σταματά εκρηκτικά και έντονα σαν να μην θέλει να ξεφτίσει, επιλέγοντας να ολοκληρωθεί στο απόγειο του πάθους που εκλύει.

 

Op3 – Páthema

Η κυριαρχία του πιάνου δημιουργεί μια ατμόσφαιρα που, ακόμα κι αν οι ρυθμικές εναλλαγές δεν είναι εκκωφαντικές, νιώθεις την ένταση που τις αγκαλιάζει. Ένα 6λεπτο μουσικό ταξίδι που σε κατευθύνει σ΄ εκείνο το σημείο που βρίσκεται κρυμμένη η πιο μύχια σκέψη σου η οποία, μέσα από μια εσωτερική διαπάλη, δεν έχει επιλογή, παρά να εκφραστεί.

 

 

Snowdrops – The Mangrove

Το να γράψεις μουσική για ταινία δεν σημαίνει, κατ’ ανάγκη, ότι αυτή οφείλει να ακούγεται μελοδραματική ή συνοδευτική. Το νεότευκτο σχήμα των Christine Ott και Mathieu Gabry ανέλαβε να ντύσει μουσικά την ταινία Manta Ray και το πρώτο δείγμα είναι μια αγκαλιά ημίφωτος με τους παλμούς των δύο συντελεστών να χτυπούν ως ένας, βυθίζοντας την ακροάτρια στη μουσική τους.

 

 

Rope Sect – Handsome Youth

Οι αναμνήσεις στιγμών που κρατάς καλά μέσα σου σαν κάτι προσωπικά πολύτιμο δημιουργούν ένα τόσο δυνατό συναίσθημα που αντανακλάται κι εκπέμπεται σε κάθε σου κύτταρο. Οι στιγμές αυτές είναι οι αποσκευές σου, το υλικό με το οποίο θα συνθέσεις το παρόν σου και θα χτίσεις το μέλλον σου, γνωρίζοντας στην πορεία τι θα κρατήσεις και τι θα αφήσεις να δώσει τη θέση του σε κάτι νέο προσδίδοντας έτσι, αναζωογονητική πνοή σε γερά θεμέλια.

 


YODOK III – This Earth We Walk Upon

Ένα ορχηστρικό ταξίδι πάνω στη γη από τους YODOK III, εξάλλου τα λόγια μπροστά στην τόση ομορφιά και αρμονία περιττεύουν. Η μίξη διαφορετικών ήχων που βρίσκονται σε απόλυτη ισορροπία μεταξύ τους σε κάνει απλά κλείνεις τα μάτια και να αφήνεσαι στην απόλαυση της μουσικής πνευματικότητας.

 

Saba Alizadeh – Dream

Ένα όνειρο στροβιλίζεται αιθέρια μεταξύ ανατολής και δύσης. Αεροβατούν τα βήματα σε ένα κενό πιο στέρεο κι από τα δύο άκρα του ορίζοντα. Μέχρι που όλα να διαλυθούν, εκεί ακριβώς που ξεκίνησαν, στο ξύπνημα του πρωινού με ένα άλμπουμ του Ιρανού αυτού θαυματουργού που μέσα Φλεβάρη κυκλοφορεί το νέο του δίσκο στην γερμανική Karlrecords.

 

Franck Vigroux – TT

Κλειστά μάτια κι ένας συναγερμός να χτυπά εντός, για να δείξει την κατεύθυνση που πρέπει να πάρεις σε περίπτωση άμεσου κινδύνου. Κάτι σε κρατά και κάτι σε σπρώχνει. Αλλά στο τέλος, είναι αδύνατο να μείνεις ακίνητος. Κάπως έτσι ηχεί το νέο άσμα του Franck που θα βρίσκεται στο επερχόμενο EP του στην DAC.

 

Silk Road Assasins – Bloom

Μια ήπια επίθεση μελωδίας συγκροτεί ένα σφριγηλό θέμα που είναι σαν να φτιάχτηκε για να παίζει για πάντα. Οι SRA τον άλλο μήνα κυκλοφορούν το ντεμπούτο τους στην Planet Mu κι αν το όνομα του label σας λέει κάτι, το πρώτο διαθέσιμο δείγμα θα σας πει ακόμη περισσότερα!

 

Oscar Mulero – Leence

Ρυθμός και ατμόσφαιρα, ζάλη και το να συνέρχεσαι από αυτήν, όλα αυτά σε μια στιγμή. Ο ακούραστος Oscar Mulero μας θυμίζει εδώ τις τρυφερές στιγμές του παρελθόντος του, ατενίζοντας το άγνωστο παρόν του.

 

 

 

Planetary Assault Systems – Engage Now

Μόνο τα βράδια ο ρυθμός δεν αργοπορεί στο να βρει το κατάλληλο πεδίο δράσης. Τα φώτα στο δρόμο σβηστά, οι ταχύτητες των οχημάτων αχανείς και τα μάτια κοφτά, ίσια μπροστά. Ακόμη ο Luke Slater αναζητεί το τέλος του δρόμου, εις μάτην!

 

Sylvia Ioannou & Μπάμπης Κολτράνης