Ten New Songs Countdown, 57

Oneohtrix Point Never – Black Snow

Πόσος καιρός άραγε έχει περάσει για να βρούμε επιτέλους ένα τραγούδι-δήλωση, όχι μόνο προς το τι συμβαίνει μέσα στο μυαλό και την ψυχή ενός δημιουργού, αλλά και στο τι συμβαίνει εκεί έξω. Ο OPN συνεχίζει να αναρωτιέται για το νόημα της σύγχρονης δημιουργίας (εξού και η σχετική έκθεσή του στη Νέα Υόρκη, καθώς και το θέμα του νέου δίσκου του) και γενικότερα του νοήματος του να ζει κανείς στην εποχή του παντοδύναμου διαδικτύου. Το βίντεο του νέου του κομματιού είναι ένα βήμα παραπέρα ως προς τη δική του αναζήτηση και θα ήταν ανούσιο να πιάσουμε ένα ένα τα σημεία που καυτηριάζει και παρωδεί, σημεία που αφορούν τον ίδιο και τον χώρο που κινείται. Μήπως ζούμε στο τέλος μιας τοξικής εποχής και το μόνο που μας μένει είναι να καλυφτούμε με ένα επιτελικό μαύρο χιόνι; (view)

 

Mogwai – Donuts

Δεν έχουν αλλάξει και πολλά στους Mogwai τα τελευταία πολλά χρόνια πέρα από μια μικρή αλλαγή στη σύνθεσή τους, καθώς ακολουθείται πιστά η σειρά άνισοι δίσκοι-ενδιαφέροντα σάουντρακ-περιοδείες-συνεχής αναγνώριση στην αξία τους. Αυτή η σταθερότητα έχει ως αποτέλεσμα οι νέες τους συνθέσεις να ακούγονται λες και γράφτηκαν πριν από δέκα χρόνια περίπου και μερικές φορές είναι δύσκολο να διακρίνεις αν αυτό είναι καλό ή κακό. Το πρώτο δείγμα της δουλειάς τους για το φιλμ Kin είναι εύκολο να το καταχωρίσεις στην πρώτη πλευρά, μιας και μιλάμε για το πιο μεστό κομμάτι που έγραψαν εδώ και χρόνια!

 

 

 

Talons – The Drowning

Η μουσική δημιουργία χωρίς στίχους δεν σημαίνει ότι ο καλλιτέχνης δεν έχει τι να πει. Αντίθετα, τα μηνύματα είναι πολλά. Κάποια σου ζητούν να τα αποκωδικοποιήσεις. Άλλα, πάλι, θέλουν να τα πλαισιώσεις με τις δικές σου σκέψεις. Οι Talons επιμένουν στο instrumental, και στο τρίτο τους άλμπουμ. Στο “The Drowning” παρουσιάζουν μια δυνατή και καλά δομημένη σύνθεση, ως πρόγευση για την επερχόμενη καλοκαιρινή τους κυκλοφορία. Η ορχηστρική σύνθεση είναι περιγραφική, διαθέτει εναλλαγές, παύσεις και εντάσεις, σε αφήνει να καθρεφτίσεις τα δικά σου συναισθήματα στη δική τους μουσική ιστορία. (listen)

 

Soft Kill – Missing

Ενώ ατάλαντες μπάντες κερδίζουν μια αναπάντεχη επιτυχία στον χώρο του darkwave-post punk, υπάρχουν μπάντες όπως οι Soft Kill που κινούνται στο περιθώριο και με κάθε τους δουλειά παίρνουν κεφάλια. Η μπάντα του πρώην Blessure Grave βασίζει τον νέο δίσκο σε μια πολύ σκληρή προσωπική εμπειρία και πιθανόν το υλικό του να μην αντέχει το βάρος. Εντούτοις ας προετοιμαστούμε για νέες βολές τους στο εσώτερο ψαχνό!

 

 

Touche Amore – Green

Η αρχή των πάντων χάνεται, το τέλος κρύβεται, κι εσύ κρατάς μια γραμμή που ποτέ δεν είναι ευθεία. Υπάρχει νόημα πίσω από αυτές τις γραμμές; Πίσω από οργισμένα φωνητικά, δυνατά μοτίβα, αδύνατα συναισθήματα; Νέο τραγούδι από τους TA, έτσι στο ξεκούδουνο. Ξανά όλα μπαίνουν σε μια σειρά, στίχοι, σκέψεις, ερωτήματα, απαντήσεις, ξανά ερωτήματα. Ακόμη κι αν η υπαρξιακή έκλαμψη διαρκεί τρία μόνο λεπτά, αξίζει!

 

 

Hopesfall – H.A. Wallace Space Academy

“Αυτό που θεωρείς ως ελευθερία στην πραγματικότητα δεν είναι”, μας δηλώνεται ευθύς εξαρχής στο H.A. Wallace Space Academy. Ο φόβος για ό,τι χάθηκε ως τώρα και για ό,τι θα χαθεί στην πορεία γίνεται η αλυσίδα με την οποία οι κατέχοντες την εξουσία δένουν τη ζωή σου, για να σου πάρουν ό,τι σου ανήκει, ό,τι σε κάνει να νιώθεις άνθρωπος κι όχι εκτελεστική μηχανή στους σκοπούς τους. Όταν διαλύσεις την αιθαλομίχλη μέσα στην οποία ζεις θεωρώντας ότι έχεις την ελευθερία της επιλογής, θα πέσεις απότομα στην πραγματικότητα και η πτώση θα είναι δυνατή. Αλλά, όπως μας προτρέπουν οι Hopesfall, αξίζει τον κόπο να ανακαλύψεις την αλήθεια σου και τη ζωή που εσύ θες να ζεις. (view)

 

Firewalker – Role Model

Το punk/hardcore χωρίς να το ξέρει ήταν για αρκετές περιόδους πρωτοποριακό, δείχνοντας το μέλλον σε θέματα απόψεων, τάσεων και νέων αισθητικών προτάσεων. Το ότι πλέον είναι αδύνατο να μην ασχοληθείς με μπάντες που τα μέλη τους είναι κατά κύριο λόγο γυναίκες και όχι άντρες (αν και τα ημεδαπά μουσικά μέσα τα καταφέρνουν ακόμη περίφημα), οφείλεται και στη δουλειά που έχει γίνει στο underground και στον χώρο του συγκεκριμένου είδους. Οι Βοστωνέζες Firewalker (με το όνομα να προέρχεται από κομμάτι των Slasphot από την ίδια πόλη) αποτελούν νέο μέλος της νέας σκηνής-σοδειάς γυναικοκρατούμενων σχημάτων και η νέα εμφατική συλλογή που συμμετέχουν της νεοσύστατης Teen Tiny Records αποδεικνύει του λόγου το αληθές.

 

 

Slapshot – Remedy

Για να κρατάς μόνο με την αγριοφωνάρα σου μια μπάντα για παραπάνω από τρεις δεκαετίες, πέρα από ικανότητα, χρειάζεται να ’σαι και λίγο βλαμμένος! Αυτού του είδους που σε κάνει να βαράς το κεφάλι σου επί σκηνής μέχρι να βγει αίμα, να προκαλείς το πιο βίαιο pit που προσωπικά έχω βιώσει ποτέ και να μεταδίδεις, τραγουδώντας τους στίχους σου, την ίδια πάντα φρενίτιδα στις ίδιες σου τις φλέβες! Νέος δίσκος για τον Choke και την παρέα του, με τίτλο ειρωνικό απέναντι στο κεντρικό προεκλογικό σύνθημα του Trump, θυμίζοντας σε ενάμισι λεπτό όχι μόνο κάτι από τα παλιά, αλλά και τους λόγους που αυτή η hc μπάντα έχει αγαπηθεί και μισηθεί τόσο πολύ μέσα στα χρόνια.

 

 

WIEGEDOOD – Parool

Ως μια black metal μπάντα που σέβεται τον εαυτό της, οι Wiegedood δημιουργούν μια κλειστοφοβική, αγωνιώδη και σκληρή μουσική ατμόσφαιρα που απογειώνεται με τους βρυχηθμούς του Levy Seynaeve. Χωρίς ιδιαίτερες καινοτομίες, αλλά συνεπείς στις αρχές της μουσικής που πρεσβεύουν. Το τραγούδι “Parool” στο De Doden Hebben Het Goed III –Οι νεκροί περνούν καλά(!)– είναι ο ξέφρενος και τραχύς επίλογος της βέλγικης μπάντας, που ολοκληρώνει με αυτό το άλμπουμ την τριλογία της, συνοδευόμενο από ένα ζοφερό, “γροθιά στο στομάχι” βίντεο. (view)

 

Dark Buddha Rising – Mahathgata I 

Τα βασικά έχουν ήδη ειπωθεί για τους DBR, οπότε, όπως πράττει και το νέο τους άσμα που κοσμεί την πρώτη πλευρά του φρέσκου EP τους, εισχωρούμε αμέσως στον δικό τους μουσικό στροβιλισμό. Άρρωστο, θεόβαρο, ψυχεδελικό με τον δικό του σκανδιναβικό τρόπο, διαγράφει κύκλους από σκόνη και κάνει πάταγο!

 

 

Μπάμπης Κολτράνης & Sylvia Ioannou

 

ΥΓ. Ευχαριστούμε την Δάφνη Τσουμάνη για την φωτογραφία

Blacklisted – Slapshot – Raised Fist

Blacklisted – When People Grow, People Go (deathwish)

 

blacklisted.againstthesilence

 

Στο κρύο δωμάτιο εισέρχεται μια μουσική που τα κάνει όλα να φαντάζουν ασπρόμαυρα. Τα άκρα υπερνικούν την ατονισμένη καθημερινότητα και οι εντάσεις αγγίζουν εσωτερικά όρια. Η γενιά του αμερικάνικου hc που είχε βγει πριν δέκα περίπου χρόνια υπό την αιγίδα της Deathwish άφησε μια παρακαταθήκη ως προς την μίξη σκοταδιού και ακραίας μουσικής, αλλά από τότε σχεδόν μόνο οι Blacklisted έμειναν ζωντανοί ως μπάντα. Αν τότε τα φωνητικά τους που βλαχοαμερικάνιζαν και τα κάπως τυπικά γυρίσματα στα κομμάτια τους τους έκαναν υποδεέστερους από μπάντες όπως οι Killing The Dream, εδώ είναι σαν να παίρνουν την εκδίκηση τους, την εκδίκηση από τις σημαδεμένες απώλειες τους στο πέρασμα του χρόνου.

Πραγματικά ο νέος τους δίσκος είναι όσο βρώμικος, οργισμένος και αγνός χρειάζεται να είναι. Την περίοδο μάλιστα που ο συγκεκριμένος ήχος βγάζει μετριότητες (βλ. τελευταία άλμπουμ από Comeback Kid, Earth Crisis κ.α.), παραλαμβάνουμε εδώ ένα εικοσάλεπτο μπαράζ επιθετικής μουσικής που ξέρει πότε να παίρνει ανάσες για κάθε καίριο χτύπημα που μας επιφυλάσσει σε κάθε σχεδόν στροφή του. Είναι σαν να μην βρίκεται κανέναν ψεγάδι στις υπεργρήγορες συνθέσεις ή στα ελαφρώς αργά κομμάτια που αναμοχλεύονται παράγοντας μια στέρεα και εθιστική δόση. Στίχοι σκοτεινοί, φωνητικά επιτέλους πιο απλά και εύστοχα και μια λογική να κοπεί κάθε περιττό στοιχείο συνθέτουν τον πιο σπουδαίο hc δίσκο των τελευταίων χρόνων. Το ομότιτλο κομμάτι που κλείνει τον δίσκο αποτελεί μάλλον το χτύπημα νοκ άουτ ή ρουά ματ αν θέλετε, καθώς πέρα από επιθετικό το όλο άκουσμα είναι ταυτόχρονα και εγκεφαλικά στοχευμένο.

 

 

Slapshot – Self/titled (Olde Tyme Records/Brass City Boss Sounds)

 

slapshot.againstthesilence

 

Όπα! Αυτή η εισαγωγή δεν είναι ίδια με αυτήν του παλαιότερου τους δίσκου με τον ξερό τίτλο Olde Tyme Hardcore; Το πρώτο αντί-μελωδικό άσμα δεν μοιάζει, όπως και αρκετά που θα ακολουθήσουν μετά, με παλαιότερους ύμνους τους; Τι σόι dejavu είναι αυτό; Η μπάντα που αρνείται να πεθάνει επέστρεψε με μόνο ένα μέλος από την αρχική σύνθεση της, τον τραγουδιστή Choke. Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται πως το punk/hc χρειάζεται έναν τρελό για να το τραγουδήσει, ειδικά στα -άντα της και ο συγκεκριμένος από τα 80’s δεν κάνει τίποτα άλλο από το να μισεί τους γύρω του, να δηλώνει καλύτερος από όλους και να φτύνει στίχους του αναψοκοκκινισμένος.

Τα αποτελέσματα τα βλέπουμε εδώ με τα νέα μέλη να προσπαθούν να αντέξουν τις παραξενιές του και να παίξουν κάτι που τιμά τα παλιά μεγαλεία. Υπάρχουν στιγμές που όντως πείθουν με την ωμότητα που βγάζουν. Αν μάλιστα δεν είχαμε 2015 και έλειπε και μια macho στάση με τους σχεδόν βίαιους στίχους σίγουρα τα πράγματα θα ήταν ακόμη καλύτερα. Προφανώς δεν υπάρχει κάτι φρέσκο εδώ μέσα γι’ αυτό και ίσως να κουράζει ο δίσκος με την μονότονη και κάπως αναμενόμενη τσίτα του. Δεν νομίζω πάντως πως τους ενδιαφέρουν ποσώς τέτοια θέματα ανανέωσης του ήχου ή αναζήτησης νέων μουσικών μέσων και αυτό το αποδεικνύουν με μια μετριότατη διασκευή που κάνουν στο …”Personal Jesus”. Αλλάζεις μυαλά πάντως σε μια προχωρημένη ηλικία; Το παρακάτω βίντεο δείχνει πανηγυρικά πως όχι.

 

 

Raised Fist – From The North (Epitaph)

 

raisedfist.FromTheNorth.againstthesilence

 

Από τον Βορρά μπορείς να κρατήσεις στην μνήμη σου πολλές νέες εικόνες, αλλά σίγουρα κάτι που εντυπωσιάζει κατά μια έννοια εμάς τους Νότιους είναι τα σοβαρά και σκυθρωπά πρόσωπα των εκεί κατοίκων. Προφανώς η διαφορά του καιρού καθώς και η έλλειψη ηλιοφάνειας είναι ο βασικός λόγος που συμβαίνει αυτό το γεγονός, κάτι που παράγει βέβαια ενδιαφέρουσες μουσικές που χαρακτηρίζονται μουντές και ενίοτε ακραίες. Μια σουηδική μπάντα λοιπόν που έβγαλε κατ’ εξοχήν τέτοιου είδους δίσκους που τους ακούς και συνοφρυώνεται το πρόσωπο σου, ιδανικούς για ακρόαση μετά από ένα δύσκολο οχτάωρο στην δουλειά, είναι και οι συγκεκριμένοι που μαζί με τους Refused ήταν οι μόνοι που δεν αντέγραφαν ότι άκουγαν από την punk/hc σκηνή των Η.Π.Α..

Πάντως και η έννοια επιθετικότητα στην μουσική, αν δεν συνοδεύεται με κάτι το νέο στον ήχο δεν λέει και από μόνη της τίποτα. Ακούγοντας μάλιστα το νέο τους άλμπουμ κάπου δεν διακρίνεται αυτή η εμφανής δύναμη που έκανε δίσκους του όπως το Sound Of The Republic τόσο εκτονωτικούς. Είναι σαν η μπάντα να μην έχει να παίξει κάτι άλλο από αυτά που έχει ήδη καταθέσει και απλά αναμασά τα ίδια μοτίβα χωρίς την ενεργητικότητα που κουβαλά μια νέα ανανεωτική ιδέα. Αυτή παλαιότερα για αυτούς ήταν το δέσιμο του hardcore με μεταλλικά στοιχεία, κυρίως λόγω της ένταξης ενός drummer από μια black metal μπάντα, αλλά πλέον έχει μείνει μια δεμένη μεν, ανούσια δε ενεργητικότητα να χάνεται κάπου στα μισά του δρόμου. Κατά έναν περίεργο τρόπο ακόμη και ο ήχος της εδώ παραγωγής ακούγεται τζούφιος και προσποιητά ερασιτεχνικός. Ignoring The Guidelines έλεγαν κάποτε. Για τώρα δεν το νομίζω.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης