Καζαμίας 2019 (Γενάρης – Απρίλης)

Γενάρης

Ξεκίνημα από ένα σημείο που δεν είναι ποτέ αφετηριακό. Νέα αρχή, όχι σε όλα, αλλά σε κάποια τουλάχιστον, στα μουσικά ας πούμε. Το μόνιμο άγχος της αναγνώρισης μέσα στο χάος θα συνεχίζεται με αμείωτη ένταση για την γκάμα των δημιουργών που θεωρούν ότι οτιδήποτε βγάζουν είναι άξιο κυκλοφορίας προς τα έξω, για όλ@ς δηλαδή, σήμερα! Για παράδειγμα, οι MMD παρουσιάζουν τέλη Γενάρη στο γνωστό ναό την τελευταία τους δουλειά που ανάθεμα κι αν ακούστηκε πουθενά από τον Σεπτέμβρη που κυκλοφόρησε. Μπας και περίμενε όλος ο κόσμος την προβολή της ταινίας που αυτή η μουσική, ζωντανά παιγμένη, φτιάχτηκε για να συνοδεύει;! Θα δείξει.

Πάντως, την ίδια σχεδόν, ημέρα κυκλοφορεί το πρώτο soundtrack που έχει την σφραγίδα του James Holden για το πολιτικό και άκρως ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ “A Cambodian Spring”. Άραγε, την ιστορία που διαπραγματεύεται το φιλμ αυτό την είδαμε ποτέ στις ειδήσεις; Επίσης, προς τα τέλη Γενάρη κυκλοφορεί νέο άλμπουμ από τον Jay Glass Dubs στην Bokeh Versions και ακολουθεί το πρώτο διαθέσιμο κομμάτι του:

 
 
 

Φλεβάρης

Μετά το άπλωμα των πλάνων και τον αρχικό ενθουσιασμό έρχεται η πραγματικότητα. Οι διαψεύσεις βέβαια, έχουν πάντα καλοκαιρινό χρώμα, οπότε είναι ακόμη νωρίς για να τα βάψουμε μαύρα ή λευκά, αν προτιμάτε την αντιστροφή της γνωστής ποιήτριας. Μαύρο βέβαια, θα ντύνει τις επικείμενες εμφανίσεις των Slapshot σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, με την πρωτοτυπία ότι άλλοι διοργανωτές κινούν τα ηνία της πρώτης εμφάνισης και άλλοι της δεύτερης! Ας ελπίσουμε ότι δεν θα υπάρξει κάποιο θέμα με την μπάντα, γιατί ο Choke – ο τραγουδιστής της ντε- και το μόνο μέλος από την αρχική σύνθεση τους, δεν έχει και την καλύτερη φήμη ως ο ψυχραιμότερος (βλ. κυνηγητό σε ναζί, χώσιμο σε κατάληψη που φιλοξενήθηκε για ένα live στην Αγγλία και πολλά άλλα). Λογικά και το νέο άλμπουμ του Evan Caminiti των Barn Owl θα έχει το σκουράκι του κι αυτό, αλλά σε εντελώς άλλο μήκος κύματος. Επίσης, οι Xiu Xiu, ο Bob Mould και οι Teeth Of The Sea θα προσπαθήσουν να δώσουν περισσότερους χρωματισμούς κι ένα ενδιαφέρον στο μήνα με τις νέες τους δουλειές γιατί έρχεται και η άνοιξη! Πριν κλείσει ο μήνας, θα βγει στις οθόνες και η νέα ταινία του Φατίχ Ακίν Der Goldene Handshuh, οπότε όλα καλά!

 

 

Μάρτης

Αφήστε τα ζώδια, γιατί ο πιο ανορθόδοξος μήνας βρήκε μάλλον, το άλμπουμ που θα τον εκφράσει. Οι Snapped Ankles βγάζουν την πρώτη μέρα του μήνα το νέο τους πόνημα και το μοναδικό δείγμα που έχουμε εύκαιρο είναι καλούτσικο για τα δικά μας στάνταρ και αριστουργηματικό για αυτά που μας έχει συνηθίσει η Βρετανία εδώ και πολλά χρόνια! Από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού ο Helado Negro από το άγνωστο πουθενά και οι Lambchop από το γνωστό παντού κάνουν ήπια την μετάβαση στην καλοκαιρία που, κάποια στιγμή, θα έρθει κι αυτή. Συναυλιακά ο μήνας ξεκινά με δύο εμφανίσεις των Sad Lovers & The Giants στο γνωστό υπόγειο των Εξαρχείων και η ελπίδα να ξεφύγουν λίγο από την προβλεψιμότητα των συνομήλικων τους σχημάτων που ζουν μια νέα εφηβεία αυτή την εποχή μένει να πεθάνει τελευταία!

 

Απρίλης

Οι πτήσεις πάνω από την Ευρώπη με μπαγκάζια μουσικά όργανα, όλο και θα πληθαίνουν. Το Borderline, που διοργανώνει η φιλόπτωχος εταιρία που δεν αφήνει τίποτα άστεγο, θα δώσει ένα άλλο χρώμα στα μουσικά της πόλης. Ακραιφνής πειραματισμός θα φέρει σε αμηχανία mainstream μουσικούς συντάκτες που προμηθεύθηκαν προσκλήσεις για την κάλυψη του φεστιβάλ. Κάπως έτσι, αποδεικνύεται πόσο δύσκολο είναι για τα εν λόγω άτομα, όχι μόνο να φτάνουν νωρίς στην ώρα τους για να δουν τα αποκαλούμενα “support”, αλλά να πρέπει να μένουν μέχρι τέλους σε συναυλία που όχι μόνο δεν έχει κιθάρες, αλλά ούτε καν μελωδίες! Έλεος κάπου!

Έχουμε και την δύσμοιρη την Record Store Day προς το τέλος του μήνα που αντί να αναβιώσει την αγάπη μας προς το βινύλιο θα αποτελέσει την ταφόπλακα του. Ο φετιχισμός των εμπορευμάτων συναντά την μανία της κατανάλωσης και το νόημα κάπου αναζητείται στο μεράκι κάποιων μικρών που αντιμετωπίζουν το όλο θέμα ως παιχνίδι με την κλασσική έννοια και όχι ως παιχνίδι στις πλάτες άλλων, μουσικών ή μουσικόφιλων! Τον δυναμικό δίσκο του μήνα μη ξεχάσουμε: Jaws – The Ceiling 5.4!

 

 

January

A beginning from a point that is hardly ever a starting point. New start, not in everything, but just in some, let’s say in music. The constant anxiety of recognition within the chaos will be continued with unbearable intensity for the music producers who believe that everything they write is worthy of public release, and that applies to all of them! For example, MMD are presenting at the end of January at the known Temple their latest work which wasn’t heard almost anywhere since September when it was officially released. Was it because everyone was waiting for the screening of the film which this album was made to accompany? We’ll see. However, almost on the same day, the first soundtrack bearing James Holden’s signature will be released. It’s the musical score composed for “A Cambodian Spring”, a political documentary, painting the picture of story which no media ever covered! There is also a new release from Jay Glass Dubs on Bokeh Visions coming up on late January and here is its first song.

February

After the unveiling of the plans and the initial enthusiasm, here comes reality. Disenchantment always has a summer shade on it, so it is still early for black and white predictions. Eventually, though, black will be the colour to characterise the two upcoming Slapshot gigs in Athens and Thessaloniki with the novelty that this time it will not be the same organising company responsible for making both concerts happen. Let’s hope that no problemwil occur because of that since Choke, the singer of the band and the only remaining original member, is not exactly the calmest guy, rumour has it (see a hunting down on nazis, an argument with a British squat which was meant to accommodate them among others). Logically, Evan Caminiti’s new album will have its own dark aesthetics but in a totally different and unique way. We‘ll also have new releases from Bob Mould, Xiu Xiu and Teeth Of The Sea that will show us more colours and a whole fresh interest in new music as spring prevails. Before this month ends, Fatih Akin’s new film, called Der Goldene Handshuh, will be released,so everything will be fine!

March

Don’t listen what the zodiac signs tell us, as the album to signify the most unorthodox month has been found. On the first day of March, Snapped Ankles release their new work and the only sneak peek available, is simply good for our standards and a masterpiece for the ones that Britain usually has presented it us with during the past years! On the other side of the ocean, Helado Negro hailing from the unknown and Lambchop from the known, make a smooth transition towards summer which won’t be far for long. This month has also two Sad Lovers and Giants concerts in store for us at the famous basement in Exarheia with the hope that they‘ll avoid the predictability of a revisited adolescence that other bands of their era seem to have dived into.

April

Flights above Europe with luggage full of instruments will be more and more frequent. Borderline festival, which is held by the well known philanthropist company, will give a whole new colour in the music affairs of the city. Acute experimentalism will bring about confusion and puzzlement to mainstream music columnists who already got the necessary passes to cover the fest. And this will prove how difficult it will be for these columnists who not only must not be late and catch the opening support acts, but also to see this through and stay till the very end of these concerts that not only lack guitars but melodies too!

We also have this miserable Record Store Day at the end of this month who instead of reviving our love towards vinyl, it will be its gravestone. The fetishising of products meets the mania of consumption and the whole meaning of this may only be found among the persistent love of some small record lovers who face this subject as a game with its classic notion and not as a game on the backs of others, musicians or music lovers.Let’s also not forget the dynamic album of the month: Jaws – The Ceiling 5.4!

Μπάμπης Κολτράνης/Bob Coltrane

Ten New Songs Countdown, 57

Oneohtrix Point Never – Black Snow

Πόσος καιρός άραγε έχει περάσει για να βρούμε επιτέλους ένα τραγούδι-δήλωση, όχι μόνο προς το τι συμβαίνει μέσα στο μυαλό και την ψυχή ενός δημιουργού, αλλά και στο τι συμβαίνει εκεί έξω. Ο OPN συνεχίζει να αναρωτιέται για το νόημα της σύγχρονης δημιουργίας (εξού και η σχετική έκθεσή του στη Νέα Υόρκη, καθώς και το θέμα του νέου δίσκου του) και γενικότερα του νοήματος του να ζει κανείς στην εποχή του παντοδύναμου διαδικτύου. Το βίντεο του νέου του κομματιού είναι ένα βήμα παραπέρα ως προς τη δική του αναζήτηση και θα ήταν ανούσιο να πιάσουμε ένα ένα τα σημεία που καυτηριάζει και παρωδεί, σημεία που αφορούν τον ίδιο και τον χώρο που κινείται. Μήπως ζούμε στο τέλος μιας τοξικής εποχής και το μόνο που μας μένει είναι να καλυφτούμε με ένα επιτελικό μαύρο χιόνι; (view)

 

Mogwai – Donuts

Δεν έχουν αλλάξει και πολλά στους Mogwai τα τελευταία πολλά χρόνια πέρα από μια μικρή αλλαγή στη σύνθεσή τους, καθώς ακολουθείται πιστά η σειρά άνισοι δίσκοι-ενδιαφέροντα σάουντρακ-περιοδείες-συνεχής αναγνώριση στην αξία τους. Αυτή η σταθερότητα έχει ως αποτέλεσμα οι νέες τους συνθέσεις να ακούγονται λες και γράφτηκαν πριν από δέκα χρόνια περίπου και μερικές φορές είναι δύσκολο να διακρίνεις αν αυτό είναι καλό ή κακό. Το πρώτο δείγμα της δουλειάς τους για το φιλμ Kin είναι εύκολο να το καταχωρίσεις στην πρώτη πλευρά, μιας και μιλάμε για το πιο μεστό κομμάτι που έγραψαν εδώ και χρόνια!

 

 

 

Talons – The Drowning

Η μουσική δημιουργία χωρίς στίχους δεν σημαίνει ότι ο καλλιτέχνης δεν έχει τι να πει. Αντίθετα, τα μηνύματα είναι πολλά. Κάποια σου ζητούν να τα αποκωδικοποιήσεις. Άλλα, πάλι, θέλουν να τα πλαισιώσεις με τις δικές σου σκέψεις. Οι Talons επιμένουν στο instrumental, και στο τρίτο τους άλμπουμ. Στο “The Drowning” παρουσιάζουν μια δυνατή και καλά δομημένη σύνθεση, ως πρόγευση για την επερχόμενη καλοκαιρινή τους κυκλοφορία. Η ορχηστρική σύνθεση είναι περιγραφική, διαθέτει εναλλαγές, παύσεις και εντάσεις, σε αφήνει να καθρεφτίσεις τα δικά σου συναισθήματα στη δική τους μουσική ιστορία. (listen)

 

Soft Kill – Missing

Ενώ ατάλαντες μπάντες κερδίζουν μια αναπάντεχη επιτυχία στον χώρο του darkwave-post punk, υπάρχουν μπάντες όπως οι Soft Kill που κινούνται στο περιθώριο και με κάθε τους δουλειά παίρνουν κεφάλια. Η μπάντα του πρώην Blessure Grave βασίζει τον νέο δίσκο σε μια πολύ σκληρή προσωπική εμπειρία και πιθανόν το υλικό του να μην αντέχει το βάρος. Εντούτοις ας προετοιμαστούμε για νέες βολές τους στο εσώτερο ψαχνό!

 

 

Touche Amore – Green

Η αρχή των πάντων χάνεται, το τέλος κρύβεται, κι εσύ κρατάς μια γραμμή που ποτέ δεν είναι ευθεία. Υπάρχει νόημα πίσω από αυτές τις γραμμές; Πίσω από οργισμένα φωνητικά, δυνατά μοτίβα, αδύνατα συναισθήματα; Νέο τραγούδι από τους TA, έτσι στο ξεκούδουνο. Ξανά όλα μπαίνουν σε μια σειρά, στίχοι, σκέψεις, ερωτήματα, απαντήσεις, ξανά ερωτήματα. Ακόμη κι αν η υπαρξιακή έκλαμψη διαρκεί τρία μόνο λεπτά, αξίζει!

 

 

Hopesfall – H.A. Wallace Space Academy

“Αυτό που θεωρείς ως ελευθερία στην πραγματικότητα δεν είναι”, μας δηλώνεται ευθύς εξαρχής στο H.A. Wallace Space Academy. Ο φόβος για ό,τι χάθηκε ως τώρα και για ό,τι θα χαθεί στην πορεία γίνεται η αλυσίδα με την οποία οι κατέχοντες την εξουσία δένουν τη ζωή σου, για να σου πάρουν ό,τι σου ανήκει, ό,τι σε κάνει να νιώθεις άνθρωπος κι όχι εκτελεστική μηχανή στους σκοπούς τους. Όταν διαλύσεις την αιθαλομίχλη μέσα στην οποία ζεις θεωρώντας ότι έχεις την ελευθερία της επιλογής, θα πέσεις απότομα στην πραγματικότητα και η πτώση θα είναι δυνατή. Αλλά, όπως μας προτρέπουν οι Hopesfall, αξίζει τον κόπο να ανακαλύψεις την αλήθεια σου και τη ζωή που εσύ θες να ζεις. (view)

 

Firewalker – Role Model

Το punk/hardcore χωρίς να το ξέρει ήταν για αρκετές περιόδους πρωτοποριακό, δείχνοντας το μέλλον σε θέματα απόψεων, τάσεων και νέων αισθητικών προτάσεων. Το ότι πλέον είναι αδύνατο να μην ασχοληθείς με μπάντες που τα μέλη τους είναι κατά κύριο λόγο γυναίκες και όχι άντρες (αν και τα ημεδαπά μουσικά μέσα τα καταφέρνουν ακόμη περίφημα), οφείλεται και στη δουλειά που έχει γίνει στο underground και στον χώρο του συγκεκριμένου είδους. Οι Βοστωνέζες Firewalker (με το όνομα να προέρχεται από κομμάτι των Slasphot από την ίδια πόλη) αποτελούν νέο μέλος της νέας σκηνής-σοδειάς γυναικοκρατούμενων σχημάτων και η νέα εμφατική συλλογή που συμμετέχουν της νεοσύστατης Teen Tiny Records αποδεικνύει του λόγου το αληθές.

 

 

Slapshot – Remedy

Για να κρατάς μόνο με την αγριοφωνάρα σου μια μπάντα για παραπάνω από τρεις δεκαετίες, πέρα από ικανότητα, χρειάζεται να ’σαι και λίγο βλαμμένος! Αυτού του είδους που σε κάνει να βαράς το κεφάλι σου επί σκηνής μέχρι να βγει αίμα, να προκαλείς το πιο βίαιο pit που προσωπικά έχω βιώσει ποτέ και να μεταδίδεις, τραγουδώντας τους στίχους σου, την ίδια πάντα φρενίτιδα στις ίδιες σου τις φλέβες! Νέος δίσκος για τον Choke και την παρέα του, με τίτλο ειρωνικό απέναντι στο κεντρικό προεκλογικό σύνθημα του Trump, θυμίζοντας σε ενάμισι λεπτό όχι μόνο κάτι από τα παλιά, αλλά και τους λόγους που αυτή η hc μπάντα έχει αγαπηθεί και μισηθεί τόσο πολύ μέσα στα χρόνια.

 

 

WIEGEDOOD – Parool

Ως μια black metal μπάντα που σέβεται τον εαυτό της, οι Wiegedood δημιουργούν μια κλειστοφοβική, αγωνιώδη και σκληρή μουσική ατμόσφαιρα που απογειώνεται με τους βρυχηθμούς του Levy Seynaeve. Χωρίς ιδιαίτερες καινοτομίες, αλλά συνεπείς στις αρχές της μουσικής που πρεσβεύουν. Το τραγούδι “Parool” στο De Doden Hebben Het Goed III –Οι νεκροί περνούν καλά(!)– είναι ο ξέφρενος και τραχύς επίλογος της βέλγικης μπάντας, που ολοκληρώνει με αυτό το άλμπουμ την τριλογία της, συνοδευόμενο από ένα ζοφερό, “γροθιά στο στομάχι” βίντεο. (view)

 

Dark Buddha Rising – Mahathgata I 

Τα βασικά έχουν ήδη ειπωθεί για τους DBR, οπότε, όπως πράττει και το νέο τους άσμα που κοσμεί την πρώτη πλευρά του φρέσκου EP τους, εισχωρούμε αμέσως στον δικό τους μουσικό στροβιλισμό. Άρρωστο, θεόβαρο, ψυχεδελικό με τον δικό του σκανδιναβικό τρόπο, διαγράφει κύκλους από σκόνη και κάνει πάταγο!

 

 

Μπάμπης Κολτράνης & Sylvia Ioannou

 

ΥΓ. Ευχαριστούμε την Δάφνη Τσουμάνη για την φωτογραφία

Blacklisted – Slapshot – Raised Fist

Blacklisted – When People Grow, People Go (deathwish)

 

blacklisted.againstthesilence

 

Στο κρύο δωμάτιο εισέρχεται μια μουσική που τα κάνει όλα να φαντάζουν ασπρόμαυρα. Τα άκρα υπερνικούν την ατονισμένη καθημερινότητα και οι εντάσεις αγγίζουν εσωτερικά όρια. Η γενιά του αμερικάνικου hc που είχε βγει πριν δέκα περίπου χρόνια υπό την αιγίδα της Deathwish άφησε μια παρακαταθήκη ως προς την μίξη σκοταδιού και ακραίας μουσικής, αλλά από τότε σχεδόν μόνο οι Blacklisted έμειναν ζωντανοί ως μπάντα. Αν τότε τα φωνητικά τους που βλαχοαμερικάνιζαν και τα κάπως τυπικά γυρίσματα στα κομμάτια τους τους έκαναν υποδεέστερους από μπάντες όπως οι Killing The Dream, εδώ είναι σαν να παίρνουν την εκδίκηση τους, την εκδίκηση από τις σημαδεμένες απώλειες τους στο πέρασμα του χρόνου.

Πραγματικά ο νέος τους δίσκος είναι όσο βρώμικος, οργισμένος και αγνός χρειάζεται να είναι. Την περίοδο μάλιστα που ο συγκεκριμένος ήχος βγάζει μετριότητες (βλ. τελευταία άλμπουμ από Comeback Kid, Earth Crisis κ.α.), παραλαμβάνουμε εδώ ένα εικοσάλεπτο μπαράζ επιθετικής μουσικής που ξέρει πότε να παίρνει ανάσες για κάθε καίριο χτύπημα που μας επιφυλάσσει σε κάθε σχεδόν στροφή του. Είναι σαν να μην βρίκεται κανέναν ψεγάδι στις υπεργρήγορες συνθέσεις ή στα ελαφρώς αργά κομμάτια που αναμοχλεύονται παράγοντας μια στέρεα και εθιστική δόση. Στίχοι σκοτεινοί, φωνητικά επιτέλους πιο απλά και εύστοχα και μια λογική να κοπεί κάθε περιττό στοιχείο συνθέτουν τον πιο σπουδαίο hc δίσκο των τελευταίων χρόνων. Το ομότιτλο κομμάτι που κλείνει τον δίσκο αποτελεί μάλλον το χτύπημα νοκ άουτ ή ρουά ματ αν θέλετε, καθώς πέρα από επιθετικό το όλο άκουσμα είναι ταυτόχρονα και εγκεφαλικά στοχευμένο.

 

 

Slapshot – Self/titled (Olde Tyme Records/Brass City Boss Sounds)

 

slapshot.againstthesilence

 

Όπα! Αυτή η εισαγωγή δεν είναι ίδια με αυτήν του παλαιότερου τους δίσκου με τον ξερό τίτλο Olde Tyme Hardcore; Το πρώτο αντί-μελωδικό άσμα δεν μοιάζει, όπως και αρκετά που θα ακολουθήσουν μετά, με παλαιότερους ύμνους τους; Τι σόι dejavu είναι αυτό; Η μπάντα που αρνείται να πεθάνει επέστρεψε με μόνο ένα μέλος από την αρχική σύνθεση της, τον τραγουδιστή Choke. Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται πως το punk/hc χρειάζεται έναν τρελό για να το τραγουδήσει, ειδικά στα -άντα της και ο συγκεκριμένος από τα 80’s δεν κάνει τίποτα άλλο από το να μισεί τους γύρω του, να δηλώνει καλύτερος από όλους και να φτύνει στίχους του αναψοκοκκινισμένος.

Τα αποτελέσματα τα βλέπουμε εδώ με τα νέα μέλη να προσπαθούν να αντέξουν τις παραξενιές του και να παίξουν κάτι που τιμά τα παλιά μεγαλεία. Υπάρχουν στιγμές που όντως πείθουν με την ωμότητα που βγάζουν. Αν μάλιστα δεν είχαμε 2015 και έλειπε και μια macho στάση με τους σχεδόν βίαιους στίχους σίγουρα τα πράγματα θα ήταν ακόμη καλύτερα. Προφανώς δεν υπάρχει κάτι φρέσκο εδώ μέσα γι’ αυτό και ίσως να κουράζει ο δίσκος με την μονότονη και κάπως αναμενόμενη τσίτα του. Δεν νομίζω πάντως πως τους ενδιαφέρουν ποσώς τέτοια θέματα ανανέωσης του ήχου ή αναζήτησης νέων μουσικών μέσων και αυτό το αποδεικνύουν με μια μετριότατη διασκευή που κάνουν στο …”Personal Jesus”. Αλλάζεις μυαλά πάντως σε μια προχωρημένη ηλικία; Το παρακάτω βίντεο δείχνει πανηγυρικά πως όχι.

 

 

Raised Fist – From The North (Epitaph)

 

raisedfist.FromTheNorth.againstthesilence

 

Από τον Βορρά μπορείς να κρατήσεις στην μνήμη σου πολλές νέες εικόνες, αλλά σίγουρα κάτι που εντυπωσιάζει κατά μια έννοια εμάς τους Νότιους είναι τα σοβαρά και σκυθρωπά πρόσωπα των εκεί κατοίκων. Προφανώς η διαφορά του καιρού καθώς και η έλλειψη ηλιοφάνειας είναι ο βασικός λόγος που συμβαίνει αυτό το γεγονός, κάτι που παράγει βέβαια ενδιαφέρουσες μουσικές που χαρακτηρίζονται μουντές και ενίοτε ακραίες. Μια σουηδική μπάντα λοιπόν που έβγαλε κατ’ εξοχήν τέτοιου είδους δίσκους που τους ακούς και συνοφρυώνεται το πρόσωπο σου, ιδανικούς για ακρόαση μετά από ένα δύσκολο οχτάωρο στην δουλειά, είναι και οι συγκεκριμένοι που μαζί με τους Refused ήταν οι μόνοι που δεν αντέγραφαν ότι άκουγαν από την punk/hc σκηνή των Η.Π.Α..

Πάντως και η έννοια επιθετικότητα στην μουσική, αν δεν συνοδεύεται με κάτι το νέο στον ήχο δεν λέει και από μόνη της τίποτα. Ακούγοντας μάλιστα το νέο τους άλμπουμ κάπου δεν διακρίνεται αυτή η εμφανής δύναμη που έκανε δίσκους του όπως το Sound Of The Republic τόσο εκτονωτικούς. Είναι σαν η μπάντα να μην έχει να παίξει κάτι άλλο από αυτά που έχει ήδη καταθέσει και απλά αναμασά τα ίδια μοτίβα χωρίς την ενεργητικότητα που κουβαλά μια νέα ανανεωτική ιδέα. Αυτή παλαιότερα για αυτούς ήταν το δέσιμο του hardcore με μεταλλικά στοιχεία, κυρίως λόγω της ένταξης ενός drummer από μια black metal μπάντα, αλλά πλέον έχει μείνει μια δεμένη μεν, ανούσια δε ενεργητικότητα να χάνεται κάπου στα μισά του δρόμου. Κατά έναν περίεργο τρόπο ακόμη και ο ήχος της εδώ παραγωγής ακούγεται τζούφιος και προσποιητά ερασιτεχνικός. Ignoring The Guidelines έλεγαν κάποτε. Για τώρα δεν το νομίζω.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης