Perc & Passarella Death Squad – Ancestral Voices – GNL

Perc & Passarella Death Squad – Temperaure’s Rising (perctrax)

perc.passareladeathsquad.againstthesilence

Ρομποτικές κινήσεις με σφαλιστά μάτια και ανοικτό στόμα μπροστά στο κενό. Βήματα άλλων ξεμακραίνουν, ανάσες ή του ύψους ή του βάθους και μια ορμή σταματά συνεχώς εν τη γενέσει της. Ποιο ένστικτο μας καλεί σε ημιτελή σχέδια, ημιτόνιες εκφράσεις και ημιθανείς εντάσεις; Ποια φωνή κρύβεται μέσα; Πόσο βαθιά είναι θαμμένη; Πότε θα ελευθερωθεί για να γίνει η δική σου;

Ancestral Voices – Night Of Visions Remixed Pt.1 (samurai music)

ancestralvoices.againstthesilence

Παλλόμενες σκιές χωρίς παύση. Σκοτάδι στο βάθος και πιο πέρα το άγνωστο. Να ένα νησί που θα το αφήσεις πίσω και με μιας θα εξαφανιστεί. Οι μηχανές ορίζουν την κίνηση για άλλους τόπους πιο θερμούς. Αμήχανες φωτογραφίες αδυνατούν να συγκρατήσουν ό,τι νομίζεις ότι άφησες πίσω. Κάποτε όλα τελειώνουν, αλλά ποτέ δεν θα μάθουμε τον τρόπο να βγαίνουμε σώοι αντιγράφοντας τα happy end του σινεμά.

GNL – TS012 (templar sound)

GNL.againstthesilence

Ο ήλιος δύει και μαζί του δύουν όλα. Πάντα το σκοτάδι φοβίζει για το ποιες σκέψεις θα φέρει μαζί του. Αναμνήσεις, ερωτήσεις, τύψεις και λόγια. Λόγια που έμειναν στεγνά, άλλα τόσα που δεν ειπώθηκαν ποτέ. Όλα εκ πρώτης όψεως εκτός ρυθμού, ακανόνιστα και σπασμωδικά. Κι όμως κάτι τα συνδέει για αυτό και εμφανίζονται στη σειρά κι άλλα, ίσως πιο μαγκωμένα, σίγουρα πιο δολοφονικά. Προχωράμε και δεν συναντάμε τίποτα εκτός από λόγια και ερωτήσεις. Οι απαντήσεις είναι κάπου καλά κρυμμένες, ίσως στη μουσική, ίσως στο επόμενο ξημέρωμα.

Μπάμπης Κολτράνης

Perc – Xhin – Kondaktor

Perc – The Power & The Glory (perctrax)

perc.power&glory.againstthesilence

Φαντάζει περίεργο αλλά, την δεκαετία αυτή που διανύουμε, η μουσική που περιγράφει με τον πιο πειστικό τρόπο την αποσάθρωση των πάντων στην βρετανική κοινωνία, είναι αυτή του techno παραγωγού Perc. Δεν είναι μόνο οι δηλώσεις του για την σύγχρονη πολιτική σκηνή της εκεί χώρας, ούτε οι δεικτικοί τίτλοι των θορυβωδών συνθέσεων του, αλλά η ομολογία γνωστών μουσικών αρθρογράφων που πιστοποιούν το παραπάνω συμπέρασμα. Αν δυσκολεύεστε να κατανοήσετε περί τίνος μιλάμε, απλά φανταστείτε τους Throbbing Gristle σήμερα νέους, έχοντας απομνημονεύσει τα έργα του Orwell και των καταστασιακών, στριμωγμένους κάθε σαββατοκύριακο στην σάλα τεραστίων techno μαγαζιών!

Το 2ο album του Perc έρχεται να διαδεχθεί ένα γεμάτο ντεμπούτο του που δικαίως άρεσε σε κόσμο ακόμη και έξω από τον χώρο της χορευτικής σκηνής. Η πρώτη επαφή όμως, ήδη από το σχεδόν άσχημο εξώφυλλο, επιφυλάσσει έναν πονοκέφαλο και πολλά αινίγματα. Πραγματικά, τα πρώτα τρία κομμάτια είναι σαν να πρωταγωνιστείς στο βίντεο του “No Good” των Prodigy, χωρίς όμως ποτέ να καταφέρνεις να βρεις όχι μόνο από που έρχεται η μουσική, αλλά και ούτε έναν άνθρωπο με σώας τα φρένας. Σε αντίθεση με τον προκάτοχο του, αυτός ο δίσκος δεν περιέχει καμία σχεδόν στιγμή ηρεμίας και, αν κάπου εμφανίζονται παύσεις νηνεμίας, είναι για να ακουστεί πιο εκκωφαντική η ηχητική επίθεση που παραμονεύει. Μιλάμε πραγματικά για τον πιο τολμηρό δίσκο που έχει βγει τους τελευταίους μήνες, ο οποίος με εξαίρεση 2-3 κομμάτια χορευτικούς δυναμίτες το μόνο που τον κάνει να αποκαλείται techno είναι η διαύγεια και η απόλυτη συνοχή του. Είναι αλήθεια πως ένα άγχος σε φορτίζει από το όλο παρανοϊκό σκηνικό που δημιουργεί ο Perc, που απλά σου μένουν δυο επιλογές : ή θα πατήσεις με μιας το stop, ή θα αφοσιωθείς στη μελέτη αυτού του πειραματικού δίσκου. Από μας συνιστάται, με προσοχή πάντα, η δεύτερη επιλογή.

 

 

Xhin – Claw Eyes ep (semantica records)

xhin.againstthesilence

Καλοί οι πειραματισμοί αλλά τα beats απαιτούν ρυθμό και κίνηση, οπότε όλα πρέπει να μην καταπλακώνονται από καταχθόνιες ατμόσφαιρες. Ξεκινά λοιπόν το νέο ep του Xhin, του παραγωγού από την Σιγκαπούρη, με τον χαρακτηριστικό σπαστό ρυθμό του και εκεί που νιώθεις οικεία, εμφανίζεται ένα πιάνο (!) που για μια στιγμή αιωρείται στο κενό. Αμέσως εκεί που πάνε όλα να χαθούν στο χάος, ξαναπιάνεται το νήμα και ομολογώ πως μια ανατριχίλα επήλθε, καθώς τα δυο αυτά ετερόκλητα στοιχεία άγγιξαν στο τέλος την κορύφωσή τους.

Η συνέχεια είναι κι αυτή υψηλού επιπέδου, θυμίζοντας τις κορυφαίες στιγμές της Token και επαναχαράσσοντας τη νοητή γραμμή που χωρίζει το αυθεντικό techno με το εφήμερο και κάργα επιτηδευμένο.

 

 

Kondaktor – Signal ep (modal analysis)

kondaktor.againstthesilence

Ο λόγος που λατρεύουμε τις αντιθέσεις είναι γιατί περιέχουν το στοιχείο του αναπάντεχου. Ιδανικό παράδειγμα αποτελεί η μουσική που κυκλοφορεί ανά τακτά διαστήματα το συγκεκριμένο αθηνέζικο label, η οποία χαρακτηρίζεται σκοτεινή, σχιζοχορευτική και εντελώς ασύμβατη με το μεσογειακό τρίπτυχο “λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και ό,τι αρπάξει ο κώλος μας”. Με τη νέα δουλειά του Kondaktor το label κυλά ακόμη πιο βαθιά στο σκότος. Τα πρώτα δυο κομμάτια θυμίζουν απέλπιδες προσπάθειες να βρούμε το διακόπτη του φωτός, ελαφρώς μεθυσμένοι. Κλειστοφοβία σε όλο της το μεγαλείο. Έπειτα έχουμε τα δυο remix που απαρτίζουν την β’ πλευρά (απαραίτητο αξεσουάρ κάθε κυκλοφορίας του label) και φαντάζουν σαν να βρήκαμε επιτέλους το φως, αλλά με αυτό που αντικρίζουμε να ευχόμαστε να παραμέναμε στα σκοτάδια. Τρομακτικοί βιομηχανικοί ρυθμοί συνθέτουν εγκεφαλικά όλα αυτά που από μικροί θα θέλαμε να απωθήσουμε κάπου μακριά. Αυτό όμως ποτέ δεν συμβαίνει και σαν κύκλοι που αποκτούν ρυθμό, αυτή η μουσική ισορροπεί επικίνδυνα μεταξύ μιας ευχής και μια κατάρας.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

Perc – Wicker & Steel Remixed (perc trax)

Στέκεσαι σε έναν βαθύ εγκαταλελειμμένο εργοστασιακό χώρο που φαντάζει να μην τελειώνει πουθενά. Προχωράς θέλοντας να πιστεύεις πως δεν έχεις άλλη επιλογή, ώστε να αποφύγεις τη στασιμότητα και την αρνησικυρία. Καμία υπόσχεση, κανένας παράδεισος δεν φαίνεται μπροστά. Πόσο χειρότερες όμως μπορούν να είναι οι συνθήκες αναπνοής εκεί από ό,τι εδώ;

Ήχοι από αποφλοιωμένα σίδερα που όμως βρίσκονται σε κίνηση. Από κάπου έρχεται ένας άνεμος σκοτεινών «μελωδιών». Σίγουρα υπάρχει διέξοδος διαφυγής όπου σκάβοντας με τα ίδια σου τα χέρια θα φτάσεις έξω, κοιτάζοντας το φως χωρίς να φοβάσαι να τυφλωθείς. Ακόμη όμως οφείλεις να επιπλεύσεις ανάμεσα σε ρυθμούς που συμπορεύονται με τους χτύπους της καρδιάς και με το αποφασισμένο πλέον περπάτημα σου.

Η σκόνη αρχίζει να διαλύεται καθώς αρχίζεις να συνηθίζεις το βιομηχανικό οξυγόνο. Σκέφτεσαι πως, ενώ γύρω σου πλέον δεν έχεις παρά συνεχή γκρεμισμένα μέρη ενός παραλυμένου εργοστασίου, υπάρχει η ελπίδα πως όλα μπορούν να ξανατεθούν σε κίνηση. Αρκεί να τεθεί η επιλογή του ζωντανέματος και οι τοίχοι θα αγκαλιάσουν ξανά το ατσάλι ευλαβικά.

Δεν γίνεται όμως να βρίσκεσαι μόνος εδώ μέσα. Η ηχώ από φωνές που περιέχουν αποκομμένες μεταξύ τους φράσεις δεν εξηγεί τίποτα άλλο παρά την ματαιότητα της εικονικής σου μοναξιάς. Ο χορός των μηχανών δεν αποζητά την αποκατάσταση του εγώ πρωτίστως αλλά την αλληλεπίδραση κορμιών και αισθητηριακών κέντρων. Μόνος ξετυλίγει κανείς την αρχή, στο τέλος όμως δεν μένει ποτέ ο ίδιος εξαιτίας του πλησιάσματος αυτού που φάνταζε αρχικά ξένο και εχθρικό.

Οι μακρινές φωνές πλέον έχουν αντικατασταθεί από ανάσες που αποπνέουν την αποφασιστικότητα της στιγμής που δεν τελειώνει ποτέ. Η ελευθερία του σώματος ποτέ δεν είναι αυτάρκης και σταματάς πλέον να αισθάνεσαι πώς είναι να σε παρατηρούν, ευρισκόμενος ανάμεσα σε πολλούς άλλους σαν και εσένα αλλά και διαφορετικούς. Δεν το καταλαβαίνεις αλλά προχωράτε όλοι και όλες μαζί. Το περίγραμμα των πατημασιών σας έμεινε για πάντα στα λιμνάζοντα νερά της εγκαταλελειμμένης πια παραίτησης. Όλα σε κίνηση λοιπόν.

Μπάμπης Κολτράνης