Techno Athens by night

Εδώ και καιρό, η Αθήνα προσφέρει αμέτρητες επιλογές συναυλιακών και βραδινών συγκινήσεων. Μπορεί τα μεγάλα ονόματα να έρχονται μόνο όταν βαράει ο ήλιος κατακούτελα για να αντλήσουν την κατάλληλη δόση βιταμίνης D, καθώς και τις αντίστοιχες αμοιβές που τους αναλογούν, αλλά σε αυτό που (αυτο)αποκαλείται underground γίνεται ο κακός χαμός όλον το χρόνο! Αυτό αφορά όλα, σχεδόν, τα μουσικά είδη και, ακολούθως, όλα τα γούστα. Τους επόμενους μήνες, βδομάδες, μέρες, παρατηρείται μια μαζική επίθεση techno ονομάτων που θα εμφανιστούν στην πόλη κι αυτό έχει από μόνο του ένα ενδιαφέρον. Είναι ο πολύς κόσμος που ασχολείται με το σχετικό άθλημα (βλ. clubbing), είναι το είδος σε άνθηση ή συμβαίνει κάτι άλλο, αδιόρατο; Μήπως η ίδια η πόλη θέλγει τα χορευτικά και ανηλεή, ρυθμικά μοτίβα και δεν το έχουμε πάρει χαμπάρι; Ας ψηλαφίσουμε τα σχετικά ονόματα που θα έρθουν, μπας και βρούμε μια κάποια άκρη, σε μια πόλη που άκρη δεν βρίσκεται, έτσι κι αλλιώς!

Αν δεν θυμάστε τίποτα από το ντεμπούτο του Βρετανού Tommy Four Seven με τον τίτλο Primate πίσω στο 2011, μην ανησυχήσετε για την αδύναμη μνήμη σας, γιατί, έτσι κι αλλιώς, δεν είχε αφήσει και κάτι σημαντικό που να κρατηθεί ως ανάμνηση, έστω και αναιμική. Η πρόγευση του επερχόμενου άλμπουμ, όμως, είναι αρκούντως δυνατή, για να μας κάνει να ελπίζουμε ότι κάτι – πιθανόν – να αξίζει στον Απρίλη που θα μας έρθει, οσονούπω.

Η ολλανδική Mord είναι ίσως, το κορυφαίο αυτή τη στιγμή label στο χώρο του techno και το ημεδαπό ντουέτο Jokasti & Nek με την κυκλοφορία του πρόπερσι, έκανε ένα σχετικό μπαμ, σπάζοντας αυτή την αίσθηση ότι από ονόματα πάμε καλά στα μέρη μας, αλλά από κυκλοφορίες δεν ακούμε και τίποτα το τρομερό. Η συνέχεια φαντάζει ανάλογη, ακούγοντας το νέο του EP και ανυπομονώντας να τους δούμε από κοντά στα μέσα του μήνα, μαζί με ένα πλήθος άλλων ονομάτων της τοπικής σκηνής για ζέσταμα.

Για τον Perc τα έχουμε ξαναπεί, οπότε δεν μένει τίποτα άλλο, μόνο η 22.2 για ένα καταραμένο ραντεβού κάπου στο κέντρο αυτής της πόλης (βλ. six dogs). Στις 28.2 εμφανίζεται ο Max Cooper στην Αγγλικανική εκκλησία με το στοίχημα να παραμένει ανοικτό, κατά πόσο μπορεί να δεθεί στον χώρο εκείνον η χορευτική-ηλεκτρονική μουσική με τα λείψανα μιας απαρχαιωμένης αποικιοκρατικής αισθητικής.

Στο καπάκι, αρχές του μήνα, εμφανίζεται ο Luke Slater με τον οποίο έχουμε ανοικτούς λογαριασμούς, με την καλή έννοια. Πρώτη μέρα της άνοιξης είναι αυτή, αξίζει ένα σχετικό ξεβίδωμα! Και έπεται ο Ancient Methods στο Temple και η Amelie Lens, ως πρόγευση του ADD Festival και ως αντίδοτο στις ελληνάδικες βραδιές στον Βοτανικό όπου και θα εμφανιστεί. Τον Μάη εξάλλου, έχουμε το ίδιο το φεστιβάλ που πέρσι στο ντεμπούτο του άφησε θετικά σχόλια. Ας μην παραθέσουμε τα ονόματα που έχουν ήδη βγει για αυτό κι ας αρκεστούμε στο γεγονός ότι θα ανακοινωθούν κι άλλα! Συν όλα αυτά, έχουμε και την πρώτη έκδοση του Sonar Festival τον Οκτώβρη στην Αθήνα και μαντεύουμε ότι το είδος για το οποίο μιλάμε δεν θα μείνει παραπονεμένο. Υπερπληθώρα και πλούτος ή υπερβολή και εξάντληση; Θα φανεί στην κατάσταση που θα μας αφήσουν όλες αυτές οι βραδιές για το καλοκαίρι που, μοιραία, θα ακολουθήσει.

Μπάμπης Κολτράνης

Perc – Xhin – Kondaktor

Perc – The Power & The Glory (perctrax)

perc.power&glory.againstthesilence

Φαντάζει περίεργο αλλά, την δεκαετία αυτή που διανύουμε, η μουσική που περιγράφει με τον πιο πειστικό τρόπο την αποσάθρωση των πάντων στην βρετανική κοινωνία, είναι αυτή του techno παραγωγού Perc. Δεν είναι μόνο οι δηλώσεις του για την σύγχρονη πολιτική σκηνή της εκεί χώρας, ούτε οι δεικτικοί τίτλοι των θορυβωδών συνθέσεων του, αλλά η ομολογία γνωστών μουσικών αρθρογράφων που πιστοποιούν το παραπάνω συμπέρασμα. Αν δυσκολεύεστε να κατανοήσετε περί τίνος μιλάμε, απλά φανταστείτε τους Throbbing Gristle σήμερα νέους, έχοντας απομνημονεύσει τα έργα του Orwell και των καταστασιακών, στριμωγμένους κάθε σαββατοκύριακο στην σάλα τεραστίων techno μαγαζιών!

Το 2ο album του Perc έρχεται να διαδεχθεί ένα γεμάτο ντεμπούτο του που δικαίως άρεσε σε κόσμο ακόμη και έξω από τον χώρο της χορευτικής σκηνής. Η πρώτη επαφή όμως, ήδη από το σχεδόν άσχημο εξώφυλλο, επιφυλάσσει έναν πονοκέφαλο και πολλά αινίγματα. Πραγματικά, τα πρώτα τρία κομμάτια είναι σαν να πρωταγωνιστείς στο βίντεο του “No Good” των Prodigy, χωρίς όμως ποτέ να καταφέρνεις να βρεις όχι μόνο από που έρχεται η μουσική, αλλά και ούτε έναν άνθρωπο με σώας τα φρένας. Σε αντίθεση με τον προκάτοχο του, αυτός ο δίσκος δεν περιέχει καμία σχεδόν στιγμή ηρεμίας και, αν κάπου εμφανίζονται παύσεις νηνεμίας, είναι για να ακουστεί πιο εκκωφαντική η ηχητική επίθεση που παραμονεύει. Μιλάμε πραγματικά για τον πιο τολμηρό δίσκο που έχει βγει τους τελευταίους μήνες, ο οποίος με εξαίρεση 2-3 κομμάτια χορευτικούς δυναμίτες το μόνο που τον κάνει να αποκαλείται techno είναι η διαύγεια και η απόλυτη συνοχή του. Είναι αλήθεια πως ένα άγχος σε φορτίζει από το όλο παρανοϊκό σκηνικό που δημιουργεί ο Perc, που απλά σου μένουν δυο επιλογές : ή θα πατήσεις με μιας το stop, ή θα αφοσιωθείς στη μελέτη αυτού του πειραματικού δίσκου. Από μας συνιστάται, με προσοχή πάντα, η δεύτερη επιλογή.

 

 

Xhin – Claw Eyes ep (semantica records)

xhin.againstthesilence

Καλοί οι πειραματισμοί αλλά τα beats απαιτούν ρυθμό και κίνηση, οπότε όλα πρέπει να μην καταπλακώνονται από καταχθόνιες ατμόσφαιρες. Ξεκινά λοιπόν το νέο ep του Xhin, του παραγωγού από την Σιγκαπούρη, με τον χαρακτηριστικό σπαστό ρυθμό του και εκεί που νιώθεις οικεία, εμφανίζεται ένα πιάνο (!) που για μια στιγμή αιωρείται στο κενό. Αμέσως εκεί που πάνε όλα να χαθούν στο χάος, ξαναπιάνεται το νήμα και ομολογώ πως μια ανατριχίλα επήλθε, καθώς τα δυο αυτά ετερόκλητα στοιχεία άγγιξαν στο τέλος την κορύφωσή τους.

Η συνέχεια είναι κι αυτή υψηλού επιπέδου, θυμίζοντας τις κορυφαίες στιγμές της Token και επαναχαράσσοντας τη νοητή γραμμή που χωρίζει το αυθεντικό techno με το εφήμερο και κάργα επιτηδευμένο.

 

 

Kondaktor – Signal ep (modal analysis)

kondaktor.againstthesilence

Ο λόγος που λατρεύουμε τις αντιθέσεις είναι γιατί περιέχουν το στοιχείο του αναπάντεχου. Ιδανικό παράδειγμα αποτελεί η μουσική που κυκλοφορεί ανά τακτά διαστήματα το συγκεκριμένο αθηνέζικο label, η οποία χαρακτηρίζεται σκοτεινή, σχιζοχορευτική και εντελώς ασύμβατη με το μεσογειακό τρίπτυχο “λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και ό,τι αρπάξει ο κώλος μας”. Με τη νέα δουλειά του Kondaktor το label κυλά ακόμη πιο βαθιά στο σκότος. Τα πρώτα δυο κομμάτια θυμίζουν απέλπιδες προσπάθειες να βρούμε το διακόπτη του φωτός, ελαφρώς μεθυσμένοι. Κλειστοφοβία σε όλο της το μεγαλείο. Έπειτα έχουμε τα δυο remix που απαρτίζουν την β’ πλευρά (απαραίτητο αξεσουάρ κάθε κυκλοφορίας του label) και φαντάζουν σαν να βρήκαμε επιτέλους το φως, αλλά με αυτό που αντικρίζουμε να ευχόμαστε να παραμέναμε στα σκοτάδια. Τρομακτικοί βιομηχανικοί ρυθμοί συνθέτουν εγκεφαλικά όλα αυτά που από μικροί θα θέλαμε να απωθήσουμε κάπου μακριά. Αυτό όμως ποτέ δεν συμβαίνει και σαν κύκλοι που αποκτούν ρυθμό, αυτή η μουσική ισορροπεί επικίνδυνα μεταξύ μιας ευχής και μια κατάρας.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

Perc – Wicker & Steel Remixed (perc trax)

Στέκεσαι σε έναν βαθύ εγκαταλελειμμένο εργοστασιακό χώρο που φαντάζει να μην τελειώνει πουθενά. Προχωράς θέλοντας να πιστεύεις πως δεν έχεις άλλη επιλογή, ώστε να αποφύγεις τη στασιμότητα και την αρνησικυρία. Καμία υπόσχεση, κανένας παράδεισος δεν φαίνεται μπροστά. Πόσο χειρότερες όμως μπορούν να είναι οι συνθήκες αναπνοής εκεί από ό,τι εδώ;

Ήχοι από αποφλοιωμένα σίδερα που όμως βρίσκονται σε κίνηση. Από κάπου έρχεται ένας άνεμος σκοτεινών «μελωδιών». Σίγουρα υπάρχει διέξοδος διαφυγής όπου σκάβοντας με τα ίδια σου τα χέρια θα φτάσεις έξω, κοιτάζοντας το φως χωρίς να φοβάσαι να τυφλωθείς. Ακόμη όμως οφείλεις να επιπλεύσεις ανάμεσα σε ρυθμούς που συμπορεύονται με τους χτύπους της καρδιάς και με το αποφασισμένο πλέον περπάτημα σου.

Η σκόνη αρχίζει να διαλύεται καθώς αρχίζεις να συνηθίζεις το βιομηχανικό οξυγόνο. Σκέφτεσαι πως, ενώ γύρω σου πλέον δεν έχεις παρά συνεχή γκρεμισμένα μέρη ενός παραλυμένου εργοστασίου, υπάρχει η ελπίδα πως όλα μπορούν να ξανατεθούν σε κίνηση. Αρκεί να τεθεί η επιλογή του ζωντανέματος και οι τοίχοι θα αγκαλιάσουν ξανά το ατσάλι ευλαβικά.

Δεν γίνεται όμως να βρίσκεσαι μόνος εδώ μέσα. Η ηχώ από φωνές που περιέχουν αποκομμένες μεταξύ τους φράσεις δεν εξηγεί τίποτα άλλο παρά την ματαιότητα της εικονικής σου μοναξιάς. Ο χορός των μηχανών δεν αποζητά την αποκατάσταση του εγώ πρωτίστως αλλά την αλληλεπίδραση κορμιών και αισθητηριακών κέντρων. Μόνος ξετυλίγει κανείς την αρχή, στο τέλος όμως δεν μένει ποτέ ο ίδιος εξαιτίας του πλησιάσματος αυτού που φάνταζε αρχικά ξένο και εχθρικό.

Οι μακρινές φωνές πλέον έχουν αντικατασταθεί από ανάσες που αποπνέουν την αποφασιστικότητα της στιγμής που δεν τελειώνει ποτέ. Η ελευθερία του σώματος ποτέ δεν είναι αυτάρκης και σταματάς πλέον να αισθάνεσαι πώς είναι να σε παρατηρούν, ευρισκόμενος ανάμεσα σε πολλούς άλλους σαν και εσένα αλλά και διαφορετικούς. Δεν το καταλαβαίνεις αλλά προχωράτε όλοι και όλες μαζί. Το περίγραμμα των πατημασιών σας έμεινε για πάντα στα λιμνάζοντα νερά της εγκαταλελειμμένης πια παραίτησης. Όλα σε κίνηση λοιπόν.

Μπάμπης Κολτράνης