Nadja – The Stone Is Not Hit By The Sun, Nor Carved With A Knife (gizeh records)

nadja.gzh70.againstthesilence

 Επιστροφή με ένα από τα δυνατότερα τους άλμπουμ κάνουν οι Aidan Baker και Leah Buckareff, το γνωστό δίδυμο ως Nadja. Με χαρά η Gizeh Rec., ανακοινώνει την απελευθέρωση του δίσκου στις 4 Νοέμβριου. Κάθε λεπτομέρεια είναι καλοσχεδιασμένη. Ξεκινώντας από το εξώφυλλο, που σε προδιαθέτει να το χαζέψεις λίγο παραπάνω από ότι κάνεις συνήθως, σίγουρα θα αναρωτηθείς για τον -όχι και τόσο μικρό- τίτλο του άλμπουμ The Stone Is Not Hit By The Sun, Nor Carved With a Knife, ο οποίος προέρχεται από μια πέτρινη επιγραφή σε έναν ισλανδικό τάφο. Στη συνέχεια ανακαλύπτεις ότι υπάρχουν μόνο τρία κομμάτια, και είναι από τις στιγμές που ξέρεις ήδη ότι θα τελειώσει και θα θέλεις κι άλλο, έστω λίγο ακόμη. Παρ’όλα αυτά πρόκειται για τρία τεράστια -από κάθε άποψη- κομμάτια με πυκνούς και προκλητικούς ήχους. Αμείλικτες υφές τις οποίες προσπαθείς να χτίσεις μέσα σε παγωμένα αισθήματα, χωρίς να χάσεις ούτε μια εικόνα ακόμη και από τις πιο δύσκολες στιγμές. Κάτι εξουθενωτικά όμορφο που σε τυλίγει και δεν θέλεις να το αποχωριστείς, γνωρίζοντας πως κάθε περιορισμός σε βυθίζει, αλλά όσα νιώθεις σε ξαναβγάζουν στην επιφάνεια.

 “The Stone”, άνοιγμα του άλμπουμ με έναν βαθύ και αργό παλμό που βρίσκει στόχο σε ότι σε πονάει. Ένας ρυθμός που κυλάει αργά μέσα σε ένα επιβλητικό αυλάκι για είκοσι δύο λεπτά. Σιγοβράζει μια ένταση που σε δένει σταθερά. Συνεχίζοντας με το “The Sun”, έχουμε μια βαθμιαία μετάβαση από μια καθαρότητα σε κάτι πιο στρεβλό. Οι υφές και οι ήχοι σε παρασύρουν σε ένα εκτεταμένο περιβαλλοντικό τμήμα, βάζοντάς σε να αποφύγεις κάθε σύνθλιψη. Κάτι λεπτό και όμορφο αιωρείται μέσα στο τελευταίο κομμάτι “A Knife”, σχεδόν υπνωτικό, που σηματοδοτεί μια πραγματική αντίθεση με τα δύο προηγούμενα κομμάτια. Σκέψεις που αποσιωπούν, για να μην απογοητεύσουν κάθε σκιά που θέλεις να επαναφέρεις στην αρχική μορφή.

 Παλεύοντας ανάμεσα σε δύο εαυτούς και σε κάθε δυσκολία, το repeat δεν είναι πάντα βοηθητικό για κάθε τελική απόφαση, αλλά σίγουρα είναι κάτι που δεν μπορείς και μάλλον δεν θέλεις να αποφύγεις…

Kat

Donne, Vitiello and The OO-Ray – Nadja – Mathias Delplanque

 

Donne, Vitiello & The Oo-Ray – Nuvole (geographic north)

nuvole.againstthesilence.com

Nuvole στα ιταλικά σημαίνει σύννεφα και το υλικό της συνεργασίας των τριών αυτών πειραματιστών, με τον πρώτο να αποτελεί μέλος των ιστορικών Labradford, παραπέμπει πλαγίως στον τίτλο. Ποιητικά μιλώντας οι δυο δεκαπεντάλεπτες συνθέσεις που βασίζονται στο συνδυασμό εξωτερικών ήχων με minimal αρμονικών περασμάτων, έχουν κάτι από τον ακανόνιστο ρυθμό της κίνησης των νεφελωμάτων. Η μουσική κυλά χωρίς γραμμικότητα και τα σχήματα την μια παίρνουν συγκεκριμένη μορφή, την άλλη όχι.Υπάρχει μια υπόγεια ένταση που καθορίζει την φαινομενικά αργή ταχύτητα των ήχων.Την ίδια στιγμή, στο τέλος μένει μια γεύση λύτρωσης, αφού το μόνο πράγμα που μπορεί να περιμένει κανείς τις μουντές ημέρες είναι η καλοκαιρία που θα ακολουθήσει.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

Nadja – Songs For Wong Kar-wai (Wist Rec.)

Οι Nadja (το ντουέτο των Aidan Baker και Leah Buckareff) εμπνέονται αυτήν τη φορά από την έβδομη τέχνη. Οι ταινίες του Wong Kar-wai, δημιουργού μεταξύ άλλων του πανέμορφου 2046, αποτελούν τον πυλώνα που το συγκεκριμένο υλικό στηρίχτηκε για να πάρει τελική μορφή. Η παραπομπή βεβαίως δεν είναι ακριβώς άμεση, αν και μια αύξηση του τέμπο των συνθέσεων του οφείλεται στην κινηματογραφική ταχύτητα των επαναλαμβανόμενων σεκάνς. Η μουσική εδώ μας περιτριγυρίζει για περίπου εικοσιδύο λεπτά με το cd να αποτελείται από πέντε κομμάτια-παραλλαγές ίδιων θεμάτων. Τον δίσκο συνοδεύει επίσης ένα εικοσασέλιδο βιογραφικό zine που περιέχει ποιήματα και ακουαρέλες με στιγμιότυπα από ταινίες του Wong, τα οποία είναι σχεδιασμένα από τον Manfred Naescher. Συνολικά οι Nadja μας προσφέρουν μια εξαιρετική δουλειά διατηρώντας τον πήχη της δημιουργικότητας τους υψηλό.

 

 

Kat 

 

Mathias Delplanque – Drachen (Ici D’Ailleurs)


Υπάρχουν αρκετοί τρόποι για να αποκρυπτογραφήσεις ένα δίσκο πειραματικής μουσικής. Ένας από αυτούς είναι να τον ακούσεις ως ένα μεγάλο σε διάρκεια κομμάτι. Στην πρόσφατη κυκλοφορία του ο Mathias Delplanque, ναι μεν σκιαγραφεί ένα μυστηριώδες άσμα σε επτά μέρη, συν το φινάλε, αλλά κάθε κομμάτι έχει τη δικιά του ένταση και έναν αυτόνομο χαρακτήρα. Αρκετά industrial για να μη μαραίνεται ως μουσική που παίζει στο background και ταυτόχρονα αρκούντως συναισθηματικό ώστε να προσφέρεται για πολλαπλές ακροάσεις, το Drachen πείθει για τις προθέσεις του. Είναι από αυτές τις δουλειές που η σιωπή ανάμεσα στους ήχους αποκτά ιδιαίτερη σημασία και το ξεχαρβάλωμα νορμών φέρνει μια αρτιστίκ αισθητική που θα ταίριαζε σε έκθεση εικαστικής τέχνης.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Pelican – Year Of No Light/Altar Of Plagues – Nadja

Pelican – Ataraxia/Taraxis ep (southern lord)

Αν ήταν να διαλέξουμε ένα σχήμα από όλο τον μεταλλικό συρφετό που είδε post και μπήκε, αναζητώντας κάτι διαφορετικό πέρα από riffs, χαίτες και τσαμπουκαλεμένες πόζες, θα ήταν οι εκ του Σικάγο ορμώμενοι Pelican. Χωρίς παύση, εδώ και δέκα περίπου χρόνια, χωρίς το μεγάλο hype να τους ακολουθεί, χωρίς να επαναλαμβάνονται στα παιξίματα τους, επιμένουν να βγάζουν έναν ογκωδέστατο και βαρύ ήχο χωρίς να παραμελούν ουδεμία στιγμή την υφέρπουσα μελωδία σε κάθε στιγμή των συνθέσεών τους. Χαρακτηριστικό που τους κάνει να ξεχωρίζουν από όλη την Isis σχολή.

Σαφώς οι τελευταίες τους κυκλοφορίες είναι υποδεέστερες του magnus opus τους, The Fire In Our Throats Will Beckon The Thaw (2005), καθώς τους λείπει το στοιχείο της έκπληξης χωρίς όμως να σημαίνει ότι δεν καταβάλλουν προσπάθεια να ξεφύγουν από τα καλούπια τους.

Στο νέο τους ep εισαγάγουν για πρώτη φορά ψήγματα ηλεκτρονικού ήχου στις ατμόσφαιρες του εισαγωγικού “Ataraxia”. Στο δεύτερο επικούρειο “Lathe Biosas” έχεις την αίσθηση πως απλά παίζουν μια παλιά τους ιδέα στις 45 από τις 33 στροφές. Για κλείσιμο έχουν το πανταζικό “Taraxis”, τη δίδυμη σύνθεση της εισαγωγής, όπου παντρεύεται ο ακουστικός ήχος με τον ηλεκτρικό προς όφελος ενός λιτού συνθετικά, αλλά περιεκτικού, κομματιού. Γενικά, τα σχεδόν είκοσι λεπτά που διαρκεί αυτή η κυκλοφορία μας δίνουν απλά μελωδικά θέματα και συνθετικές ιδέες οι οποίες μπορεί να μην ανακαλύπτουν τη ζωή στο διάστημα, αλλά κρατάνε το όνομα που κουβαλούν σε υψηλά, ως προς το ενδιαφέρον, επίπεδα.

 

 

Year Of No Light / Altar Of Plagues – Split ep (music fear satan/radar swarm records)

Στους Γάλλους Year Of No Light έχουμε αναφερθεί παλαιότερα, όταν κάναμε λόγο για τα δισκογραφικά τους, και όχι μόνο, σχέδια για το 2012. Λοιπόν, αυτό εδώ είναι το πρώτο επεισόδιο μιας τριπλέτας κυκλοφοριών που έρχεται να γεμίσει τη χρονιά με «μη φως» όπως δηλώνει και το όνομά τους. Εδώ συμμετέχουν σε μια μοιρασμένη κυκλοφορία με τους ακόμη πιο τραχείς Altar Of Plagues, οι οποίοι κατάγονται από την Ιρλανδία.

Όσες/οι έδωσαν χρόνο στον προπέρσινο δίσκο των Y.O.N.L. σίγουρα δεν θα εκπλαγούν με αυτό που θα ακούσουν στη δικιά τους πλευρά. Άμεσο μπάσιμο σε ένα δυνατό και σκοτεινό κομμάτι, το οποίο βασίζεται σε μια επαναλαμβανόμενη και καθαρή μελωδία. Η ένταση όσο πάει και δυναμώνει καταλήγοντας σε ένα σαμπαθικό βαρύτονο φινάλε. Ίσως να άξιζε να ξανοιχτούν σε πιο βαθιά νερά του πειραματισμού στην εν λόγω σύνθεση, αν και όπως φημολογείται αυτό ακριβώς κάνουν στην επερχόμενη split κυκλοφορία με τον Thisquietarmy.

Η δεύτερη πλευρά καταλαμβάνεται από μια δεκαεπτάλεπτη σύνθεση των A.O.P. με τον τίτλο “Light Through A Tomb”, σαφώς επηρεασμένο από το ντεμπούτο τους, White Tomb, όχι τυχαία μιας και η ιδέα του τραγουδιού κατάγεται από την τότε περίοδό τους. Το πρώτο δεκάλεπτο παραπλανά με τον αργόσυρτο ρυθμό που παραπέμπει στις πρώτες προσπάθειες του post-κάτι, αφήνοντας για το τέλος το χαοτικό black μπουρδούκλωμα που ολοκληρώνει μια υποβλητική, αλλά και κάπως άνιση, σύνθεση.

 

 

Nadja – Excision (Important records)

Οι συγκεκριμένοι αποτελούν μια κατηγορία από μόνοι τους. Ακούγοντας οποιοδήποτε κομμάτι τους, αποκλείεται να μην αναγνωρίσεις αμέσως αυτόν τον απόκοσμο, βιομηχανικό αλλά και ονειρικό ήχο που βγάζει ο Aidan Baker με την Leah Buckareff. «Υπερπαραγωγικοί» πάντα, τόσο ως προς τον αριθμό των κυκλοφοριών τους, αλλά επίσης και ως προς τη διάρκεια κάθε σύνθεσής τους που κυμαίνεται συνήθως γύρω στα είκοσι λεπτά!

Εκτός από μια σειρά επανακυκλοφοριών, που έχουν ήδη βάλει μπρος για τη χρονιά που διανύουμε, και μια υψηλού επιπέδου συνεργασία -αν και αρκετά «συνηθισμένη» για τα μέτρα τους- σχεδίασαν μια συλλογή στην οποία περικλείονται κομμάτια τους που έχουν βγει στο παρελθόν σε σπάνιες βινυλιακές ή μη εκδόσεις.

Θα μπορούσε να ήταν μια καλή περίπτωση αντιπροσωπευτικής συλλογής, αν και εφόσον ο ακροατής είναι ψυλλιασμένος για το τι τον περιμένει. Διαφορετικά, ήδη από το πρώτο κομμάτι με τον χαρακτηριστικό τίτλο “Jornada Del Muerto” και το επίμονο θορυβώδες και εφιαλτικό μοτίβο, θα εγκαταλείψει άμεσα κάθε φιλότιμη προσπάθεια προσέγγισης. Γενικά, η εντύπωση που δίνεται και στα δυο cd της έκδοσης είναι πως οι στροφές των μουσικών πηγών χάνουν ταχύτητα ή ακόμα κυλάνε ανάποδα, καθώς όλα ακούγονται αργόσυρτα, βαρύθυμα και άτακτα ερριμμένα.

Ενυπάρχει μια συνοχή σπάνια για παρόμοιου χαρακτήρα συλλογές, με τα πρώτα τρία κομμάτια να έχουν το ίδιο αργό τέμπο, τα επόμενα να διαλύονται σε ambient drone κυματισμούς και το τελευταίο να είναι από τα σπάνια τους, όπου συναντάμε κανονικά drums παρέα με μια κατανυκτική κιθαριστική μελωδία, με αποτέλεσμα να ακούγεται ως θεματικό το σύνολο του θορύβου που διαρκεί δυόμιση ώρες! Ως γνωστόν, η οικειοποίηση ενός «ιδιότυπου» μουσικού είδους επιτυγχάνεται κατά περιπτώσεις με υπομονή, θα εφιστούσαμε, ωστόσο, την προσοχή σε όποιον πλησιάζει αδιάβαστος.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης