MJ Guider – Precious Systems (kranky)

MJ_Guider.againstthesilence

 Αυτή η κριτική είναι να βγει μικρή. Ακούγοντας το ντεμπούτο της πρωτοεμφανιζόμενης MJ Guider στην Kranky όλα φαντάζουν τόσο απλά. Η συγκεκριμένη είναι από αυτά τα ονόματα για τα οποία δεν υπάρχουν πολλά στο Διαδίκτυο. Αυτό βέβαια έρχεται να βοηθήσει να προσεγγίσουμε τη μουσική της άδολα, κάτι το οποίο είχε να συμβεί από τότε που εμφανίστηκε η Grouper, με την οποία πέρα και από την κοινή δισκογραφική στέγη, υπάρχουν και άλλα στοιχεία που μοιράζεται μαζί της.

 Ας αφήσουμε όμως πέρα τις όποιες ομοιότητες και κοινές επιρροές τους, κυρίως όσον αφορά τις φωνές και τη λυρική/ονειρική τους διάθεση, μιας και ο δίσκος αυτός πρέπει να αντιμετωπιστεί ως κάτι το ξεχωριστό. Η πεμπτουσία του Precious Systems είναι ο μινιμαλισμός του, καθώς σε κάθε κομμάτι συμβαίνουν τόσα λίγα που θαρρείς ότι ένα απλό χτύπημα αποκτά αμέσως πελώρια αξία. Επίσης υπάρχει μια ισορροπία μεταξύ σκοτεινών και φωτεινών στιγμών θυμίζοντας shoegaze σε hangover κατάσταση ή τις Tropic Of Cancer να έχουν ξεχάσει τα λόγια των τραγουδιών τους επί σκηνής.

 Πάνω από όλα βέβαια μπαίνει η φωνή της ίδιας από την οποία δεν βγάζεις λέξη από αυτά που λέει, αλλά την ίδια στιγμή τα νιώθεις τόσο έντονα μέσα σου. Η ένταση βέβαια κυλά υπόγεια και διακριτικά σε τέτοιο βαθμό που νομίζεις ότι τελειώνοντας ο δίσκος δεν έχουν ειπωθεί όλα. Υπάρχει δηλαδή μια αίσθηση σαν η ίδια να έχει να πει πολλά περισσότερα από όσα μας καταθέτει εδώ. Μάλλον έτσι θα μας κάνει να περιμένουμε το επόμενο της δισκογραφικό βήμα το οποίο θεωρώ ότι δεν θα αργήσει να φανεί. Για το καλό όλων μας!

Μπάμπης Κολτράνης

Multicast Dynamics – Christina Vantzou – Rafael Anton Irisarri

Multicast Dynamics – Scandinavia (denovali)

Κάθομαι στο δωμάτιο και διαβάζω, ενημερώνομαι ότι κυκλοφόρησε το τρίτο άλμπουμ του Multicast Dynamics με τίτλο Scandinavia. Ο καιρός ταιριάζει με τις ηλεκτρονικές δημιουργίες του Samuel Van Dijk, οπότε βάζω κατευθείαν τον δίσκο να παίζει. Μελαγχολικοί ήχοι, χειμερινές αποχρώσεις, υφές και παχιά στρώματα πάγου αρχίζουν να με περιτριγυρίζουν. Ο υποτονικός παλμός του θορύβου με μεταφέρει σε κάποιο απομακρυσμένο σκοτεινό τοπίο με υπνωτική ατμόσφαιρα. Όσο κυλούν τα κομμάτια, το αφιλόξενο περιβάλλον του παγετού εμφανίζει αργές αλλαγές. Οι απόηχοι από τις εκρήξεις των παγετώνων κόβουν την σιωπή και με βγάζουν από την ζοφερή χειμερία νάρκη που νιώθω πως έχω πέσει. Η ηλικία του τοπίου και του κρύου αέρα δεν εμποδίζουν πλέον την αναπνοή μου. Όσο φτάνουμε στο τέλος τα απαλά ακτινοβόλα στρώματα του εδάφους και των υδάτινων ήχων αναδύονται, το παγωμένο νερό τιθασεύεται και κάπου εκεί οι προετοιμασίες για ένα νέο ταξίδι αρχίζουν…

 

 

Kat

Christina Vantzou – No 3 (kranky)

Στην ορχηστρική/πειραματική/minimal μουσική τα πάντα έχουν τη σημασία τους. Μια παύση, ένας τίτλος, η φωτογραφία στο εξώφυλλο ή το χρώμα του artwork υποδηλώνουν τα πάντα και μπορούν να μεταλλάξουν το νόημα ενός υλικού άρδην. Ακούγοντας το φιλόδοξο τρίτο άλμπουμ της CV νιώθεις πραγματικά αυτόν το μυστικισμό που απεικονίζεται γλαφυρά στο εξώφυλλο του δίσκου. Κάτι απόκοσμο αναδύεται από ένα ερημικό τοπίο και το ανθρώπινο στοιχείο κινείται εντός του σαν όνειρο. Η νέα μουσική κατάθεση της CV έχει μια καθολικότητα, σαν να ολοκληρώνεται ένας κύκλος του έργου της με ένα μεγαλεπήβολο κλείσιμο. Χρειάζεται πάντως να δυναμώσουμε αρκετά την ένταση για να βυθιστούμε σε ένα απύθμενο μουσικό σύμπαν, στο οποίο δεν ξεχωρίζουν συνθέσεις, αλλά κυριαρχεί μια μυσταγωγική ατμόσφαιρα. Αυτή στηρίζεται στην παρουσία μιας μοντέρνας κλασσική μπάντας η οποία εκτελεί με μαθηματική ακρίβεια τις συνθέσεις της δημιουργού σαν να κεντά φως για μια φαντασιακή ταινία. Όσες βέβαια παρομοιώσεις κι αν καταγραφούν, η ουσία είναι πως ο νέος δίσκος της CV αποτελεί ότι πιο καλαίσθητο έχει κυκλοφορήσει στο χώρο τον τελευταίο καιρό.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Rafael Anton Irisarri – A Fragile Geography (room40) 

Υπάρχουν αρκετοί προβληματισμοί ως προς την ουσία και την αξία της διάχυτης πλέον ambient/minimal μουσικής, καθώς αυτό που φάνταζε ως το επόμενο βήμα ξεπεράσματος της καθηλωμένης post rock ή electronica κατέληξε να περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του κουραστικά επαναλαμβανόμενο. Όπως το βλέμμα όμως χωρίς να παρατηρεί ενδελεχώς τις εικόνες γύρω του, τις προσπερνά αδιάφορο, έτσι στην αντίθετη περίπτωση εστιάζοντας σε κάτι παρατηρεί τη μοναδικότητα της στιγμής που το περιβάλλει. Είναι αυτός ο εστιασμός που απαιτεί από τον ακροατή και την ακροάτρια κάθε άλμπουμ του Rafael. Για άλλη μια φορά μια τοπογραφία υιοθετεί την αφαιρετική μετάφραση της κάνοντας το άκουσμα βαθύ και συνάμα βατό.

 Αυτή τη φορά μάλιστα προσπαθεί να εμβαθύνει στον ήχο του αποφεύγοντας τα μελωδικά κρεσέντο και κάνοντας το αποτέλεσμα πιο εγκεφαλικό και επιβλητικό. Γι’αυτό ίσως η γοητεία του δίσκου αυτού δεν γίνεται μεμιάς διακριτή, αλλά απαιτεί τον απαραίτητο χρόνο για να κατακάτσει πρώτα ως αίσθηση και μετά ως ηχητική εμπειρία. Ας είναι όμως έτσι, εφόσον το επίπεδο του δίσκου αυτού το αξίζει.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης 

 

 

J Butler – Ken Camden – Noordwiijk

J Butler – Memory (flaming pines)

 

Memory J Butler.againstthesilence.com

 

Καθόλου τυχαία κάθε ανάμνηση συνοδεύεται από μια μακρινή μουσική. Στιγμές αλυσοδεμένες με την ηχητική τους χροιά, μπολιασμένες σε ένα μέρος κρυφό, ποτέ όμως ολότελα ξεχασμένες. Κοιτάζοντας τη νέα δουλειά του πειραματιστή J B είναι σαν να βλέπουμε μικρά ακαθόριστα επεισόδια του παρελθόντος να κυλάνε σε μια αβαρή ατμόσφαιρα. Μια παχιά στρώση ambient θολούρας περικλείει εντός της κιθαριστικά μινιμαλιστικά αρπίσματα που αναβοσβήνουν σχεδόν άρρυθμα.

Το αποτέλεσμα αποκτά μια χαλαρωτική υφή, καθώς ότι βιώθηκε στο χτες είναι σαν να παίρνει μαι γαλήνια μορφή σήμερα. Μια εξισορρόπηση μαζί του είναι αυτό που εκφράζεται στα κομμάτια του Memory, αναγνωρίζοντας πως όλα είναι εφήμερα εκτός του χώρου που καταλαμβάνει το διηνεκές παρόν. Το συγκεκριμένο άκουσμα για τους παραπάνω λόγους συστήνεται ανεπιφύλακτα σε όσ@ς αργούν να ξυπνήσουν το πρωί έχοντας μοναδικά εφόδια έναν αργό καφέ και μια ακόμη πιο αργή μουσική.

 

 

Ken Camden – Dream Memory (kranky)

 

Kencamden.againstthesilence.com

 

O συγκεκριμένος μουσικός όταν δεν παίζει κιθάρα στους Implodes, κυκλοφορεί μόνος του πειραματικούς-ονειρικούς δίσκους. Δύσκολο να περιγράψεις με λίγα λόγια την μουσική που δημιουργεί, καθώς η ambient, το kraut και η ψυχεδέλεια αναμειγνύονται για να βγει κάτι που θυμίζει ταυτόχρονα πολλά και τίποτα. Ας δούμε όμως πιο συγκεκριμένα τι έχουμε με τη νέα του κυκλοφορία.

Από σιωπηλά πρωινά, σε scifi σκηνές τρόμου και από αγνές μελωδίες σε θολά τοπία, το Dream Memory ακούγεται σαν μια λειψή ανάμνηση ενός μακριού ονείρου. Ο ήχος είναι προσεκτικά σμιλευμένος, αλλά οι συνθέσεις είναι σαν να μένουν ανολοκλήρωτες. Σίγουρα το τέλος του άλμπουμ θα επιφέρει μια γλυκιά γεύση, αλλά οι εικόνες που παρεισφρήσαν στα στάδια του ύπνου πιθανόν να μην ανασυρθούν σώες από το κάλεσμα της μνήμης.

 

 

Noordwiijk – Sailor Boy II (Jeunesse Cosmique)

 

noordwiijk.againstthesilence.com

 

Τα soundtrack για ταινίες που δεν φτιάχτηκαν ποτέ αποτελούν σκιές χωρίς όψη, με την ακρόαση να παίζει τον ρόλο της αφής και της όρασης. Το μυστήριο αυτό όνομα από τον Καναδά το οποίο είναι ουσιαστικά το προσωπικό σχήμα του Jeremie Jones, κυκλοφόρησε φέτος ένα μουσικό έργο βασισμένο σε μια φανταστική ταινία όπου εξιστορείται ένα υπερατλαντικό ναυτικό ταξίδι ενός νέου το 1952. Ίσως οι πληροφορίες εδώ να μην έχουν ιδιαίτερη σημασία, πέρα από το γεγονός πως έχουμε να κάνουμε με μια σκοτεινή πορεία στο άγνωστο. Είναι σαν οι ήχοι να αποτελούν οι ίδιοι ένα αίνιγμα το οποίο μόνο μια ενδελεχής έρευνα πάνω στα ηλεκτροακουστικά μέσα μπορεί να διαλευκάνει.

Όσο προχωρά μάλιστα ο δίσκος γίνεται πιο αφηρημένος και πειραματικός, τα κύματα πιο απειλητικά και οι χρόνοι πιο χαοτικοί. Το περίεργο είναι πως το όλο αποτέλεσμα διέπεται σε ορισμένα μέρη από τις συνηθισμένες αδυναμίες που χαρακτηρίζουν τα κανονικά soundtrack, όταν μερικές φορές οι ήχοι χωρίς τις εικόνες που είχαν αποστολή να ντύσουν, στέκουν μετέωροι και ελαφρώς αμήχανοι. Πάντως ακούγοντας το είναι σαν να νιώθεις τον αέρα να ορίζει την πορεία και την στεριά να αργεί να φανεί. Συνολικά έχουμε ένα άκρως ανεμοδαρμένο άκουσμα.

 

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Valet – Nature (kranky)

valet.againstthesilence.com

 

Η αλήθεια είναι πως κυκλοφορεί αρκετή μουσική σήμερα που θυμίζει τα παλιά σε βαθμό εκνευριστικό. Έχουμε και τις επανενώσεις σχημάτων από το παρελθόν για χάρη (μετ)εφηβικών dejavu και κάπου το παρόν κολλά σε ράγες που δεν πάνε πουθενά. Ευτυχώς προς αποφυγή γενικεύσεων υπάρχουν κι εκείνες οι νέες κυκλοφορίες που αν και παλιομοδίτικες αναδεικνύουν μια αίσθηση φρεσκάδας. Μια από αυτές είναι το νέο άλμπουμ της Valet.

Το Nature της Honey Owens που κρύβεται πίσω από το όνομα του συγκεκριμένου συγκροτήματος, είναι ένα καταρχάς ξεκούραστο άλμπουμ. Ίσως αυτό να οφείλεται στην πορεία των ηχογραφήσεων που ήταν σπιτικές και διήρκεσαν έναν χρόνο με το τρίο που τις έφερε εις πέρας να μην βιάζεται για τίποτα. Σε πρώτη ακρόαση θυμίζει τις ήπιες στιγμές των Lush και Slowdive, αλλά ακούγοντας πιο προσεκτικά διακρίνουμε κάτι από τον ψυχεδελικό ήχο των Creepoid και των Jesus & Mary Chain σε χαμηλούς τόνους πάντα. Υπάρχει αυτή η χαλαρή αίσθηση να μην καταλήγουν κατ’ανάγκη οι συνθετικές ιδέες σε κάτι βαθυστόχαστο ή ακόμη και κάπου συγκεκριμένα, οπότε και πλέκεται μια γλυκιά ατμόσφαιρα χασίματος όπου κάθε μικρή λεπτομέρεια παίζει έναν σημαντικό ρόλο στην άνθιση των ίδιων των τραγουδιών.

Κάθε κομμάτι εκτελείται όσο πιο απλά γίνεται και είτε αναδεικνύονται όμορφες συνθέσεις όπως τα “Nature” και “Lion”, είτε απλά σκάνε μέρη που αποτελούν προεκτάσεις κομματιών που δεν βρήκαν ποτέ το οριστικό τέλος τους, βλ. “Nowhere” και “Child”. Όλα καταλήγουν αναμφισβήτητα στην φωνή της τραγουδοποιού και κάθε στίχος της χάνεται σε ένα ηλιόλουστο πρωινό που έχεις ξεχάσει να κοιτάξεις τι ώρα είναι. Τα τηλέφωνα κλειστά, καμιά αναμονή για τίποτα και μια σειρά ονειροπολήσεων περνά και μονομιάς χάνεται. Αυτό που μένει είναι η ράθυμη αίσθηση που αφήνουν ξωπίσω τους και για κάποια λεπτά είναι σαν τίποτα άλλο να μην έχει σημασία από τις μελωδίες που σε χαϊδεύουν.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Disappears – Irreal (kranky)

disappears.irreal.againstthesilence

 

Κατά έναν περίεργο τρόπο χρειάστηκε ο νέος δίσκος ενός κιθαριστικού συγκροτήματος για να μας θυμίσει πόσο βαρετές ακούγονται οι κιθάρες σήμερα. Όχι βγάζοντας ένα αδιάφορο άλμπουμ, καθώς δεν μιλάμε για τους U2, αλλά αφήνοντας πέρα τα γκάζια τα οποία αναδείκνυε το παίξιμο του πρώην ντράμερ τους (και πρώην Sonic Youth βεβαίως) Steve Shelley, και βγάζοντας έναν σχεδόν ρετρό και συνάμα απόλυτα σύγχρονο ήχο. Πόσες άραγε rock μπάντες θα έντυναν το πέμπτο τους δίσκο με ένα τόσο αφαιρετικό εξώφυλλο που θυμίζει ελαφρώς Kandinsky;

Γενικά από ερωτήματα όσον αφορά το Irreal, άλλο τίποτα. Πως άραγε συνθέσεις χωρίς εμφανείς μελωδίες καρφώνονται τόσο άνετα στον εγκέφαλο; Μήπως η ελαφρώς dub υφή του δίσκου έχει να κάνει κάτι με αυτό; Σίγουρα πάντως ο δηλωμένος στόχος της μπάντας να σε κάνει να μπεις με την θέληση σου σε ένα τούνελ μονότονης ρυθμικότητας επιτυγχάνεται. Κυρίως γιατί μικρές λεπτομέρειες στην πορεία εμφανίζουν μυστήριες πτυχές του κάθε κομματιού που σε κάνουν να συνεχίσεις προς το βάθος. Ίσως το όλο άκουσμα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως και post punk, αν αυτό δεν επιδείκνυε μια αδιαφορία ως προς την μελαγχολία, μουσικά μιλώντας. Αυτό το ξερό κόψιμο που χαρακτηρίζει τους στίχους, καθώς και τον τρόπο που αυτοί ερμηνεύονται από τον τραγουδιστή της μπάντας, πέρα από το να θυμίζει Joy Division ή Fall, δίνει τον κύριο τόνο σε μια γενικότερα εξωπραγματική ατμόσφαιρα, γεμάτη κρυφές παραμορφώσεις.

Θα μπορούσαμε να αναλωθούμε στην εξωπραγματική επίσης πιστότητα του ήχου που σφραγίζει την γοητεία του Irreal, αλλά όσο κοιτάμε την άρτια μορφή του, χάνουμε κάπως την επαφή με το περιεχόμενο του. Ενώ λοιπόν όλα είναι στημένα σχεδόν με αλάνθαστο τρόπο, κάπου οι συνθετικές ιδέες πάσχουν. Όχι πως υπάρχουν εδώ μέτριες στιγμές, αλλά λείπουν εκείνα τα κομμάτια που θα ξεχωρίσουν μέσα από το γενικότερο τριπάρισμα. Χαρακτηριστικά το “Another Thought” χαράσσει έναν κολλητικό ρυθμό που όμως δεν οδηγεί σε κάποιο εκρηκτικό σημείο.

Κατά μια έννοια αυτό συμβαίνει καθ’ όλη την διάρκεια του δίσκου, όπου είναι σαν να ακούς μια dub έκδοση ενός δίσκου που δεν βγήκε ποτέ, γιατί ίσως φοβήθηκαν οι δημιουργοί του μην τυχόν και τους οδηγήσει στην τρέλα! Εντούτοις το Irreal είναι μια ιδανική δισκογραφική αφορμή για να ανοίξει με μυστήριο το μουσικό έτος 2015.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Chelsea Wolfe – Blessure Grave – Implodes

Chelsea Wolfe – Unknown Rooms : A Collection Of Acoustic Songs ( Sargent House)

chelsea-wolfe-againstthesilence

Υπάρχουν πολλά και διάφορα να διαλέξει κανείς για να απομονωθεί από αυτόν τον κόσμο και να χουχουλιάσει μέσα τους. Ένα από αυτά είναι μια ολόγυμνη γυναικεία φωνή που στέκεται αγέρωχη στον αέρα. Για την Καλιφορνέζα Chelsea Wolfe δεν χρειάζονται πολλές εισαγωγές πέρα το παίξιμο της  αφοπλιστικής μουσικής της. Θυμίζοντας μια άλλη PJ Harvey που δεν θα εισερχόταν με τα μπούνια στην μουσική βιομηχανία, βαδίζει τον δικό της δρόμο. Είτε παίζοντας με μπάντα, είτε διασκευάζοντας το anarchopunk group Rudimenary Peni, είτε ανοίγοντας τις συναυλίες των Swans, είναι αυτή η ξωτική αλλά και επίγεια συνάμα φιγούρα που καθηλώνει χωρίς πολλές προσπάθειες.

Εδώ βγάζει μια συλλογή με ακουστικά κομμάτια, για την ακρίβεια με την συνοδεία λίγων μουσικών. Η αλήθεια είναι πως αυτή η συλλογή έχει βγει στο κλείσιμο της χρονιάς που μας πέρασε, αλλά αξίζει τόσο να ανασυρθεί κυρίως για την αστείρευτη ομορφιά της. Μια μουσική που επιδρά ιαματικά θυμίζοντας μια ακουστική κάθαρση. Δύσκολα ξεχωρίζουν κομμάτια από το ισοσκελισμένο αυτό υλικό, αν και το πρώτο και το τελευταίο κομμάτι σπρώχνουν λίγο πιο έντονα τους ώμους προς τα κάτω, ασυναίσθητα. Περιμένοντας το επόμενο βήμα, ας βυθιστούμε στην σύντομη αλλά περιούσια παρακαταθήκη της, ξεκινώντας με αυτό εδώ το χαμηλότονο αριστούργημα.

 

 

Blessure Grave – The Flashing (Desire Records)

blessuregrave.againstthesilence

Για να πάρεις χαμπάρι τι σόι μουσική παίζουν οι συγκεκριμένοι Πορτλανδοί, αρκεί να δεις τον τίτλο του ντεμπούτου τους (Unknown Blessures), να δεις σε πιο ανεξάρτητο label έβγαλαν το 2010 το πιο γνωστό τους δημιούργημα (Judged By 12, Carried By 6 στην Altern8) και τέλος να ακούσεις λίγο την φωνή του τραγουδιστή. Όχι ότι αντιγράφει τον Ian Curtis αλλά σίγουρα θυμίζει έντονα το ύφος των σκοτεινών ερμηνειών του.

Πάντως έχουν ξεκαθαρίσει το μυαλό τους από τότε που τους θυμόμουν πριν λίγα χρόνια και σε αυτό το δωδεκάιντσο που περιέχει τρια κομμάτια από μια πρόσφατη κασέτα τους, δυο ακυκλοφόρητα και ένα παλιό, φαντάζουν άκρως εύστοχοι. Ακούγοντας από την αρχή αυτά τα καταραμένα 25 λεπτά του ep, νιώθεις σαν να σε καλούν ολοένα και σε πιο σκοτεινά δωμάτια. Αποκορύφωμα όλων βέβαια το πιο παλιό τους τραγούδι “Watching” που υπό την έπιρρεια του, νομίζεiς ότι στέσαι σε ένα παράθυρο μιας εργατικής πολυκατοικίας στο Manchester το 1980, ατενίζοντας την γκρίζα θέα. Με όλα αυτά, ίσως αυτή η μπάντα αξίζει να αναδειχθεί από το πρόσφατο new wave μπούγιο που κάνει λες και ανακάλυψε το σύμπαν. Απλότητα θέλει και ερμηνείες με κλειστά μάτια.

 

 

Implodes – Recurring Dream (kranky)

implodes.againstthesilence

Πριν δυο ακριβώς χρόνια, η συγκεκριμένη μπάντα από το Σικάγο, είχε κυκλοφορήσει ένα από τα λίγα ντεμπούτα των τελευταίων χρόνων που ακόμη συγκρατώ στην μνήμη μου. Βγάζοντας από την αφαίρεση του shoegaze ένα γλυκό σκοτάδι, φάνηκε σαν να ήθελαν να προχωρήσουν αρκετά βήματα παραπάνω από κάθε άλλη μπάντα του αντίστοιχου ήχου. Πάντα όμως το δεύτερο βήμα είναι αυτό που καθορίζει το μέχρι που θα φτάσει σε πρώτο βαθμό μια μπάντα. Είτε ως δείγμα ωρίμανσης, είτε ως εικόνα του μέλλοντος.

Ως προς το πρώτο, όντως το νέο τους album δείχνει μια μεγαλύτερη τριβή πάνω στο στυλ που επιλέγουν να εκφραστούν. Ταυτόχρονα όμως, αυτή η καλογυαλισμένη παραγωγή, σβήνει την όμορφη βρωμιά που χαρακτήριζε τον ήχο τους και φαντάζει σαν να τετραγωνίζει τα κομμάτια. Σε αυτό το είδος εξάλλου, ο ήχος δεν είναι μερικές φορές η βάση ενός κομματιού αλλά και ο σηματοδότης του τελικού προορισμού. Από την άλλη, υπάρχουν αρκετές στιγμές στον δίσκο που δύσκολα δεν θα συγκινήσουν τους φίλους του σύγχρονου κιθαριστικού ήχου. Μπρος στην δυσκολία λοιπόν να βγάλω ένα ξεκάθαρο συμπέρασμα για αυτό που ακούω εδώ, θα ήταν καλή ιδέα να πετύχαινα την μπάντα σε καμία συναυλία, έχοντας την απορία πως θα ακούγετε ζωντανά το Recurring Dreams. Σίγουρα όμως ο ενθουσιασμός της πρώτης επαφής με την μπάντα πριν δυο χρόνια, απουσιάζει.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Olafur Arnalds & Nils Frahm – Richard Knox & Frederic D. Oberland – Mirrorring

 Olafur Arnalds & Nils FrahmStare (erased tapes records)

Η μουσική ντύνει τα πάντα στα λευκά. Γδύνει τα διαγράμματα των σκιών, αποτυπώνει τις σκέψεις που χάθηκαν στη σιωπή, αναδεικνύει το υπόλοιπο της φαντασίας που ξοδεύουμε καθημερινά. Εδώ δεν παίζει ρόλο το παρελθόν των δυο συντελεστών αυτού του αποκαλυπτικού ξεθωριάσματος, καθώς ακούγεται ως προϊόν νυχτερινών διηγήσεων και διαλόγων που ξεκίνησαν από το μηδέν.

Οι ήχοι αιωρούνται χωρίς ονόματα, χωρίς βάρος, χωρίς χαρτιά. Η μια νότα βυθίζεται για να αναδειχθεί η επόμενη σαν φυσική της απόρροια και όλα πλέκουν ένα όνειρο που ποθείς να σου ξαναφανερωθεί. Πατάς το play ξανά και ξανά, μέχρι τα 34 αυτά λεπτά να καταλάβουν τον αληθινό χρόνο που τους αναλογεί, πολλαπλασιαζόμενο εγκεφαλικά.

 

 

Richard Knox & Frederic D. OberlandThe Rustle Of The Stars (gizeh records)

Στην κοιμωμένη χώρα τα πάντα είναι ρευστά. Η ελεγειακή ομίχλη κατακάθεται γύρω σου και θολώνει τα όρια του κόσμου. Η αντιστροφή συναισθημάτων, η αναζήτηση αιτιών και η κατάθεση ερμηνειών περνά από ένα σωρό όργανα, πιάνα, βιολιά, κιθάρες, τσέλα τοποθετημένα σε σειρά σε ένα άδειο δωμάτιο. Τι είδους μελωδία είναι αυτή που ενώ ευαγγελίζεται το γκρέμισμα κάθε ελπίδας, αποτελεί το τέλειο βήμα προς τη λυτρωτική κάθαρση;

Φέτος, το καλοκαίρι άργησε, μα λένε πως θα μείνει για καιρό. Ας προσφερθεί ο δίσκος αυτός προς χάρη των ζεστών βραδιών, των ορθάνοιχτων παραθύρων και των μακρινών θαλασσών.

 

 

MirrorringForeign Body (kranky) 

 Θα μπορούσε να είναι μια άγνωστη γλώσσα αυτή που απευθύνεται στον καθρέφτη. Ένα ξένο σώμα, οι κυκλωτικές συγχορδίες, τα αιθέρια μοτίβα, το απότομο φινάλε. Οι χορδές της Jessy δεν σπάνε, τα πετάλια χαώνουν νωχελικά την κιθάρα της Liz. Φωνές από αλλού χωρίζουν τις συνθέσεις, η ανάσα τους ακούγεται σαν μουρμουρητό, δεν μένει άλλη επιλογή εκτός από την καθολική προσήλωση σε κάθε ήχο που ανακαλεί μνήμες, πληγώνει και επουλώνει, όλα την ίδια στιγμή.

Η επόμενη μέρα κουβαλά τα τραύματα της προηγούμενης, αλλά ο χρόνος δεν παύει να κυλά προς μία κατεύθυνση. Αυτή η μουσική βραδυπορεί τα βήματά του.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης